Zenith St.-Petersburg

Voor de derde keer op 2 jaar tijd leidt de Europese voetbalcompetitie ons naar Rusland:  Voor de 2e keer is Sint-Petersburg de te bezoeken stad. De voetbalgoden zorgen ervoor dat ik het maximum uit mijn reispas kan halen.  2 jaar geleden maakten ons ongekende temperaturen de trip onvergetelijk. Dat maakt dat de interesse onder diegenen die er 2 jaar geleden al bij waren flink bekoeld is: zij hebben de stad en het stadion al gezien. Bovendien vreet dergelijke trip een serieuze hap uit het budget en uit de vakantiedagen. Het feit dat we nu een maand eerder spelen en minder kou zullen lijden, kan hen niet overhalen.  Alleen Vanessa en Polle zullen voor de tweede keer de trip naar het noorden maken. Na de verhalen van ons vorige bezoek, zijn er wel anderen die het avontuur aangaan. 11 Purple Haze krijgen het gezelschap van 2 Marie-Thérèse: Al voor de 4e keer dit seizoen zijn Maarten en ik samen op pad: com’on you mauves!

De route is ons gekend. Net als vorige keer zullen we op maandagmorgen vanuit Brussel op Riga vliegen en reizen we dinsdag door naar Rusland. Donderdagavond maken we de omgekeerde beweging om uiteindelijk vrijdagavond weer thuis te komen.  Voor Sylvester is deze periode onhaalbaar en hij zal ons dinsdag achterna reizen en donderdag alweer naar huis vertrekken: Geen Riga voor Sylvester dus.  Ook 4 anderen kunnen niet de hele week verlof krijgen of zien de tussenstop in Riga niet zitten. Zij vetrekken maandagmiddernacht over Moskou naar Sint-Petersburg en komen donderdagmorgen al terug naar huis.  De vluchten regelen is het minste van onze zorgen.  Een betaalbaar, doch deftig verblijf vinden en vooral de papierwinkel om naar Rusland te mogen reizen zijn een ander paar mouwen.

De voorbereiding…
Om Rusland te vrijwaren van enige vorm van criminaliteit - *kuch kuch* - moeten buitenlanders aantonen dat ze het wel waard zijn om hun prachtige land te mogen bezoeken. 
We moeten

  • bewijzen waar we zullen verblijven
  • een reispas hebben die na bezoek aan Rusland nog 6 maanden geldig is (voor het geval we langer ‘willen’ blijven.
  • bewijzen dat we een Belgische ziekteverzekering hebben die medische kosten in Rusland dekt zodat zij voor ons niets hoeven te betalen in dergelijk geval
  • een visumaanvraag indienen op het Consulaat van Rusland

Het eerste document is geen probleem. Voor een kleine meerkost stuurt het hotel waar we zullen verblijven de bevestiging van onze reservatie in hun hotel. Dit uiteraard niet zonder eerst de kosten in rekening van de visa te brengen.  Ook de reispas is geen probleem, na aanvraag bij de gemeente ligt die normaal binnen de 10 dagen op het gemeentehuis. Het derde document kan normaal ook geen probleem zijn. Men gaat naar zijn/haar mutualiteit, vraagt om een verzekeringsattest voor een trip naar Rusland, stempel erop en klaar is kees.  Tenslotte 26 vragen à la, Naam, Adres, Woonplaats, Werkgever invullen en een recente foto plakken, kan ook het grote probleem niet zijn: Rusland, here we come!

Op de babyborrel van Sempels ontvang ik de laatste papieren en ben ik klaar om 10 reispassen aan te vragen. Althans, dat denk ik. Voor de ene ontbreekt het blad van de mutualiteit, de andere heeft zijn visumaanvraag niet ondertekend, van nog iemand anders ontbreekt de foto en tenslotte ontvang ik een officieel document in 8 gevouwen. In 8! Voor de Russische ambassade! Na terugkomst van de trip naar AC Milaan, kan ik nog iedereen rondbellen om over volledige “dossiers” te kunnen beschikken.  Niet simpel gezien we allemaal ver uit elkaar wonen.

Op vrijdag 21 september is het dan zover. Op mijn laatste dag verlof van een traditionele week bij een Europese verplaatsing van Anderlecht gaat de wekker al vroeg af.  Het Consulaat ligt in Brussel en is maar open van 9:30 uur tot 12:30.  Afspraken zijn niet mogelijk en als er geen tijd meer is voor jouw dossier, dien je het de volgende keer opnieuw te proberen.  Openingsdagen: woensdag en vrijdag.  Op tijd zijn is dus de boodschap. Om 8.45 arriveer ik in de doodlopende straat en ik kan mijn ogen niet geloven. Een massa volk! Als ik de rij vervoeg zie ik “Walemmeke” tussen de groep staan. Hij legt me uit dat de mensen zelf de volgorde in het oog dienen te houden en dat je als “bewijs” je naam op een papiertje aan de deur moet schrijven.  Een oudere Limburgse man volgt de lijst op en herhaalt meermaals dat men goed moet opletten, want dat er naar het einde van de openingsuren wel eens mensen durven voorsteken. Even komt in mij het idee op om samen met Rudi naar binnen te gaan, maar besluit correct te blijven en mijn beurt af te wachten.  Om 12 uur staan er nog 5 mensen voor mij en komt de portier melden dat er nog 2 mensen binnenmogen en de rest later dient terug te komen.  De Limburger snelt daarop naar binnen, waardoor een oude vrouw later dreigt te moeten terugkomen. Dat is zonder mij gerekend: ik duik onder de arm van de portier, grabbel hem vast bij zijn kraag en trek hem weer richting de deur.  De portier komt tussenbeide, maar de menigte staat aan mijn kant. Er wordt geroepen en gewezen naar de man en de portier beseft dat er iets niet pluis is. In het Russisch wordt hem verteld dat het de beurt van de vrouw is en de Limburger druipt onder verwensende blikken af. De portier herhaalt dat de vrouw de laatste is die binnen mag. Zowel de dame voor mij als ik blijven staan: 12 uur 30 is 12 uur 30, met een beetje geluk geraken we nog binnen. En inderdaad 2 minuten voor het einde mag ik nog naar binnen.  Als ik het eerste “dossier” afgeven, lijkt het enthousiasme bij de bediende er nog op dat het in orde zal komen.  Wanneer ze de map onder mijn arm in de gaten krijgt, vraagt ze me alles in 1 keer af te geven.  Ze telt de “dossiers” en plots gaan de rode streepjes snel.  Geen telefoonnummer van het werk, geen mailadres van het werk, marges niet goed, foto (nog) niet vastgeplakt… De eerste 2 dossiers worden in sneltempo afgekeurd, waarna ze fijntjes opmerkt: “Je moet volgende week toch al terugkomen, dan doen we alle dossiers wel in 1 keer. Fijne dag.”  Ik probeer nog een ticketje te bekomen zodat ik volgende woensdag mag voorsteken, maar ook dat zal niet gaan: opnieuw aanschuiven is de boodschap.

Na een week extra gegevens en extra of nieuwe documenten verzamelen, ondernemen we op vrijdag 28 september een nieuwe poging.  Ik vertrek nog vroeger dan vorige week en kom aan om 8 uur in Brussel.  Zelfs dat is niet goed genoeg, nog steeds zijn er meer dan 10 mensen voor mij.  In tegenstelling tot vorige week gaat de deur ook nog eens later open en zijn er veel meer mensen die documenten komen ophalen. Pas om 10 uur begint men met de nieuwe aanvragen: het zal er alweer om spannen.  Slechts om de 10 minuten mag de volgende naar binnen.  Vlak voor 12 uur is het dan zover.  De juffrouw achter de balie ziet mijn map en vraagt direct hoeveel visa ik kom aanvragen.  Bij het getal 10 klinkt een diepe zucht en begint ze te overleggen met de dame die me vorige week nog afwees.  10 is nog net in orde en ze zal de dossiers bekijken. Ik neem de proef op de som en geef als eerste mijn dossier af. Geen nieuw, maar hetzelfde dat vorige week werd afgekeurd. Met de rode lijnen en de ontbrekende info er nog op. Vandaag blijkt het geen probleem te zijn. Ook de te grote foto en de veel te ruime marges op de aanvraag van Vanessa zijn vandaag geen probleem.  Ongelooflijk wat deze mensen zich kunnen permitteren.  Slechts 2 dossiers worden afgekeurd: allebei omwille van het foutieve ziekteverzekeringattest.  Hebben we er constant op gehamerd, zijn er nog 2 die het foutieve blad afgeven! Waarvan 1 in 8 gevouwen…  Nu goed, het mijne is in orde en ik ga niet nog eens verlof nemen om enkele uren gaan aan te schuiven. Gelukkig is het geen drukke periode voor Bart en kan hij volgende week de 8 visa komen afhalen. Op vrijdag 5 oktober hebben we de 8 visa in onze handen: let’s goooooooooo!

Tom van Tienen moet zijn dossier nog helemaal samenstellen en moet sowieso nog naar het Consulaat om zijn aanvraag in te dienen. De tijd begint echter te dringen en ik raad hem aan om zo snel mogelijk langs te gaan.  Ik breng de papieren van Steph en Lion nog helemaal tot in Tienen, zodat Tom voor hen een nieuwe aanvraag kan indienen.  Tom heeft echter nog geen bewijs van reservatie van het hotel en hoewel zij in een super-de-luxe hotel zitten, moet hij, in tegenstelling tot ons, 3 dagen wachten op zijn bewijs.  Gezien men een week moet wachten op het in orde brengen van de visa, heeft hij dus nog welgeteld 2 kansen om zijn visum in orde te brengen: woensdag of vrijdag.  Hoewel ik hem meermaals heb aangeraden zo vroeg mogelijk naar het Consulaat te gaan, komt hij woensdag dergelijk laat toe dat er zo’n immense file staat waardoor hij besluit direct rechtsomkeer te maken.  Vrijdag is hij vroeg aan het Consulaat en neemt hij geen enkel risico: hij steekt de hele menigte voor en gaat als 1 van de eersten naar binnen: aanvragen goedgekeurd en de visa mogen volgende week afgehaald worden: 3 dagen voor vertrek!  Sylvester heeft zijn eigen visum geregeld en hoewel voor Badge vluchten, hotel en ticket geregeld werden, had hij besloten, door de ernstige gezondheidstoestand van zijn vader,  geen aanvraag in te dienen en thuis te blijven.

Voor RSCA – Beveren worden alle nodige documenten aan de betrokkenen uitgedeeld en de laatste afspraken gemaakt omtrent plaats en uur van samenkomst.  Gezien we een maand vroeger naar Sint-Petersburg trekken dan 2 jaar geleden, hoeft de koffer niet zo groot te zijn: geen thermisch ondergoed of extra dikke pullen nodig deze keer.  Bovendien waren we vorige keer bij onze tussenstop in Riga bijna onze bagage kwijtgespeeld, dus werd er voor deze trip besloten om alleen met handbagage te reizen.  Daar had Vanessa niet bij stilgestaan en het koud zweet breekt onmiddellijk uit: Hoe moet ze in godsnaam al haar kleren in alleen handbagage krijgen? Na een uurtje drama is het ‘slechte’ nieuws bezonken en staan alle neuzen weer in dezelfde richting: in die van Sint-Petersburg!

Maandag 22 oktober 2012
Als alles in orde lijkt te zijn, blijkt dat uiteindelijk niet zo te zijn.  De vliegtickets zijn nog niet afgedrukt en niemand beschikt over een printer om onze tickets af te printen.  Dan vertrekken we maar iets vroeger zodat ik nog even langs het werk kan passeren.  Nood breekt wet.  Omstreeks 5 uur pik ik Bjorn, Andy en Lion op aan de Bamboebar en zet koers richting Brussel.  Voor ik langs het werk rij, deponeer ik hen al aan de luchthaven.  Niet veel later ben ik op mijn werk en kunnen de tickets afgedrukt worden. Wanneer ik eindelijk alle tickets heb, komen de eerste collega’s binnen.  Hun verbaasde blikken wanneer ik op dit vroege uur al “naar huis” ga waren priceless!  10 minuten later parkeer ik de wagen in de straat van Vanessa en worden we door haar pa en ma naar de luchthaven gebracht. Zo moeten we geen parking betalen!  Maarten en Bart arriveren per trein en zo is de groep compleet.

Deze keer geen vertragingen en na een paar uurtjes vliegen landen we in Riga.  We kennen de luchthaven nog als onze broekzak en halen ons geld af aan dezelfde automaten als vorige keer. Volgens Maarten is er een bus die ons voor 1€ naar het centrum brengt. Na even zoeken staat er inderdaad een gammele bus, die reizigers voor 1€ naar het centrum brengt. Er zitten al 3 dames te wachten om te vertrekken. Aangevuld met ons groepje van 7, blijven er nog een 5-tal stoelen over. De chauffeur blijft rustig wachten tot alle 5 stoelen gevuld zijn, alvorens hij wil vertrekken.  De route leidt ons door allerlei achterbuurten waar mensen op en van de bus kunnen stappen: we zitten op een soort lijnbus! Mede door onze valiezen zit de bus intussen propvol.  Met een knappe studente voor en een knappe milf naast mij, stoort me dat voor 1 keer niet.  Van het moment we het ons bekende Radison Blue hotel met Skybar zien, roepen we dat we van de bus willen. Weten wij veel waar de bushaltes hier zijn of waar je ze aan herkent.  De chauffeur pruttelt eerst wat tegen, maar laat ons dan toch van de bus.  We wandelen voorbij het Radison hotel, langs het park richting de brug over het water als we plots onze bus op haar eindbestemming zien staan: we hadden dus gewoon kunnen blijven zitten tot hier.  Het lijkt vandaag een herdenkingsdag te zijn, want bij het grote standbeeld op de brug liggen heel wat bloemenkransen en staan de soldaten op wacht.  We checken in, nemen even de tijd om ons te verfrissen en wachten in de balie op elkaar om op zoek te gaan naar een lekker restaurant.

We wandelen door de smalle steegjes naar het centrum van de stad en de verhalen van de belevenissen van vorige keer komen onmiddellijk naar boven.  De nieuwelingen trekken hun oren ver open en geven hun ogen de kost.  De Italiaan en Fridays laten we links liggen en we kiezen voor een restaurantje op de markt. Na een klein, maar lekker stukje vlees en de eerste Stella’s besluiten we een café gaan uit te zoeken. We gaan op zoek naar de Sportbar van vorige keer, in de hoop wat te kunnen poolen of de tijd te doden met andere cafébezigheden. Zover komt het echter niet: bij het eerste café waar we door het raam een pooltafel ontdekken, stappen we naar binnen. Het café wordt bevolkt door 1 koppel en door café-uitbater Slavik en zijn blonde vriendin.  Het plaatselijke bier wordt uitgeprobeerd en de eerste foto’s zijn een feit. Niet veel later ontdekken we de moderne jukebox tegen de muur. Voor 2 Letse Lat mogen we 7 nummers kiezen: een kolfje naar onze hand!  Onder begeleiding van onze zelfgekozen muziek worden de eerste cocktails besteld: Voor Bjorn echter geen Mojito wegens gebrek aan muntblaadjes. Anderzijds doet tot mijn grote verbazing ook Vanessa mee aan het cocktail drinken.  De cafébaas is duidelijk opgezet met zijn vroege klanten en trakteert met een shotje plaatselijke specialiteit.  Bij de eerste Wonderwall van deze trip is het duidelijk dat het koppeltje ons enthousiasme wel kan smaken. Slavik acht zijn kans gekomen en prepareert een nieuwe cocktail: bij het in brand spuwen van de shotjes, vliegt niet alleen de bar in brand, maar ook nog bijna zijn mond en kleding. De shotjes zelf zijn heerlijk. Hoewel we al enkele keren aangegeven hebben andere oorden op te zoeken, blijven we maar nieuwe nummers vinden op de jukebox, waardoor we niet uit de pub geraken. De cafébaas stuurt zijn vriendin alsnog om muntblaadjes zodat Bjorn eindelijk van een welverdiende Mojito kan genieten. Enkele Mojito’s/Long Island Ice tea’s/plaatselijk bier  - voor ieder wat wils - later staat Vanessa op haar barkruk mee te zingen als stond ze op het podium van Rock Werchter. Slavik tracht ons nog te overtuigen om donderdag, op weg naar huis, nog eens langs te komen, want dan is het in zijn café niet alleen karaoke, beneden vindt nog een ander type show plaats: Bedankt voor de tip, we zullen zien!

Lichtjes aangeschoten dwalen we door de straatjes van Riga op zoek naar eten.  Bart installeert zich in Friday’s, maar daar hebben wij niet al teveel zin in.  Bart en Maarten blijven, terwijl wij enkele huizen verder ons heil zoeken bij de Italiaan. Vlak nadat onze pizza voor onze neus gezet wordt, komt Maarten binnen. Hij had uiteindelijk toch geen honger en was dan maar wat gaan wandelen terwijl Bart op zijn stuk vlees zat te wachten.  Na een uurtje pizza eten, zattemansverhalen en onnozele praat verkopen is iedereen weer aangesterkt voor de volgende ronde van vandaag.  We gaan op zoek naar een café waar een beetje leven te bespeuren valt. Op maandag is dat echter niet evident en buiten enkele proppers die ons in hun striptenten proberen te lokken, is er niets te vinden. Daarop besluiten we maar naar de Skybar van het Radisson Hotel te gaan.  Daar is altijd wel wat volk terug te vinden en met een beetje geluk is er zelfs een feestje aan de gang.  Wanneer we ons hotel voorbij wandelen, besluit Vanessa haar kamer op te zoeken om de drank te verteren en vooral om morgenvroeg fris te zijn om naar Sint-Petersburg te vertrekken. Ook Andy en Michael zeggen ons vaarwel. Zodoende gaan we met z’n vieren naar de Skybar.  Wij mogen uit de lift, maar het meisje die bij ons in de lift stond, wordt weggestuurd omdat de security haar verdenkt om klanten te komen strikken.  Onze poging tot hulp mag niet baten.  We ploffen neer in de gezellige loungezeteltjes en beginnen weer waarmee we geëindigd waren: 2 Long Island Ice Tea’s, 1 Mojito en 1 grote pint.  Vanachter onze glazen zien we hoe een Engelsman zijn vrienden eens zal tonen hoe men de dames moet versieren: Binnen de 2 minuten wordt hij afgewimpeld. Dat kunnen de Belgen beter! Nog voor de Engelsman zijn vrienden weer vervoegd heeft, zit 1 van ons bij de Nederlandse dames aan tafel om er een kwartier te blijven zitten.  Omstreeks 1 uur is het goed geweest voor Bjorn en mij en besluiten we het hotel gaan op te zoeken om morgen fatsoenlijk uit ons bed te geraken. Maarten en Bart zijn nog niet aan hun laatste cocktail toe en blijven “nog even”.  Bij de terugkeer botsen we alsnog op Andy en Michael in het gezelschap van een Let. Andy is duidelijk al enkele keren tegen de vlakte gegaan in de sneeuw en ook Michael ziet er niet al te fris meer uit.  De vriendelijke meneer begeleidt hen naar de bar waar we zonet nog zaten te drinken: Have fun en tot morgen gentlemen!

Dinsdag 23 oktober 2012

Zo, om 5 uur ’s ochtends opstaan op een Europese away: dat doet pijn.  Als we beneden komen zitten Vanessa, Andy en Lion al op ons te wachten. Van Vanessa hadden we niets anders verwacht, maar de andere 2 verbazen ons ten zeerste. Dan komt de aap uit de mouw: ze waren het uurverschil vergeten en zaten al een uur op ons te wachten!  Dan is het nog wachten op de heren uit Leuven. Met kleine oogjes komen ze uit de lift gewaggeld.  De dame achter de balie verstaat niets van hun gewauwel, maar eens ze doorheeft dat ze bij ons horen, weet ze wat gedaan.  We nemen de taxi’s naar de luchthaven en wachten op het vertrek van onze vlucht.

Na een powernap van anderhalf uur landen we in Sint-Petersburg.  Onmiddellijk halen we Russische roebels af en dan is het uitkijken naar de chauffeur van het busje dat Fred voor ons geregeld heeft. Ik bel Fred, waarop Fred zijn contact belt tot die tenslotte zijn chauffeur naar binnen stuurt. Die spreekt geen letter Engels en heeft de opdracht gekregen ons af te zetten aan Petro Palace hotel. Alleen is dat het hotel van ons vorig verblijf en niet ons huidig hotel. Na 4 pogingen krijgen we de chauffeur aan het verstand dat we in een ander hotel moeten zijn. Dat blijkt geen probleem: het is dezelfde kant op en de hotels liggen trouwens niet zo ver uit elkaar. We liggen vlakbij The church of Savior on Blood, het Hermitage museum, het park met de eeuwige vlam en Nevsky Prospect. Ideaal!  We checken in, leggen ons nog even te rusten alvorens we ons gaan verfrissen en de stad intrekken.  Dat even rusten was overigens geen goed idee: Alleen Vanessa, Bjorn en ik zijn op de afspraak en gaan op zoek naar eten.  Om een ontbijt te bemachtigen kunnen we het best naar Nevsky prospect trekken en niet veel later staan we in de Subway ons ontbijt samen te stellen.

Na een wak broodje besluiten we om onze ogen de kost te geven op de drukste winkelstraat van Sint-Petersburg. De vorige keer was het zo koud en glad en donker, dat we steeds zo snel mogelijk de warmte hebben opgezocht. Deze keer kunnen we hopelijk ook een beetje van de stad ontdekken.  Na een uurtje of 2 wandelen langs de winkels en de fanshop van Zenit, besluiten we om terug te keren naar het hotel.  We passeren hetzelfde Italiaanse restaurant van de vorige keer, dus is de keuze voor onze volgende maaltijd snel gemaakt.  Het interieur is fel veranderd ten opzichte van vorige keer. We vinden zelfs planken terug waarop “Sint-Truiden” staat. De uitbater komt ons maar al te graag uitleggen vanwaar hij die materialen heeft en hoe goed de verandering geweest is voor zijn zaak. Een uurtje later zitten we te smullen van onze pizza.  De Leuvenaars zijn intussen ook boven water geraakt en schuiven nog snel bij.

Na de maaltijd besluiten we om de anderen van onze supportersclub hun tickets te gaan bezorgen. Zij hebben een 5-sterren hotel geboekt met meerdere zwembaden, sauna’s en dergelijke in hun hotel: Dat lijkt ons de moeite om eens te gaan bezichtigen.  We wandelen door het park met de eeuwige vlam ter nagedachtenis van de gesneuvelde soldaten, waarna we langs de achterkant van het Hermitage de snijdende wind over de Nevsky rivier trotseren.  Na een uurtje stappen komt het doel in zicht. Niet alleen het hotel van onze makkers, maar ook de lichten van het Zenit-stadion, waar de open training wordt afgewerkt.  De bus van de journalisten komt ons nog voorbij gereden, maar wij laten de training aan ons voorbijgaan. We nestelen ons in de uiterst gezellige bar van het hotel en bestellen de eerste pinten van de dag.  Intussen is ook Sylvester geland en aangekomen in ons hotel. Hij krijgt meteen instructies om tot aan dit hotel te geraken en een halfuurtje later is de hele bende compleet. Van de fans in het 5-sterren hotel echter nog geen spoor. Die zijn waarschijnlijk aan het genieten van hun wellness faciliteiten en hebben de GSM niet direct bij de hand.  Geen probleem, we amuseren ons te pletter in de bar.  Een uurtje later zijn de zoetwaterkiekens dan eindelijk in de bar van hun hotel.  De tickets worden overhandigd en hun reisroute wordt uitvoerig besproken.  Het is duidelijk dat zij niet teveel van de stad zullen zien.

Voor ons is het intussen de allerhoogste tijd om het Stroganoff Steakhouse gaan op te zoeken. Onze biologische klok is nog niet echt aangepast aan het uurverschil en dus moeten we ervoor zorgen dat we nog voor sluitingstijd in het restaurant geraken.  Ik krijg het plan in mijn handen geduwd en mag ons naar het restaurant loodsen.  Na 45 minuten arriveren we in het restaurant en kunnen de lekkerste steaks ter wereld besteld worden.  De ober heeft jaren in Duitsland gewoond en herkent aan onze taal dat we van België komen. 2 biertjes later krijgt iedereen zijn vlees geserveerd en is het even stil aan tafel. Als’t stil is, dan smaakt het!  Na een overheerlijke steak bestellen we onze laatste pinten en rekenen we af.  Al wachtend op ons wisselgeld, kijken we nog naar het CL-voetbal van dinsdagavond. Na een dik halfuur blijkt de ober verdwenen te zijn en de baas weet natuurlijk niets van wisselgeld: handig. 

Dan maar naar de Irish pub waar de gasten van het 5-sterren hotel de CL-samenvattingen volgen. Geen gekend bier op de kaart, dus ik laat me maar wat aanprijzen door Bart van Leuven. Dit moet zowat het slechtste bier zijn dat ik ooit gedronken heb. Misschien komt Sparta-pils nog in de buurt, maar na 1/4e pint heb ik werkelijk genoeg van die slechte smaak.  Geen lekker bier, geen vrouwen en geen leuke muziek: de ene delegatie keert terug naar hun hotel, maar wij besluiten ons heil nog elders te gaan zoeken. Waar kan dat beter dan in de ons bekende Irish Pub: O’Hooligans. Uiteraard zijn daar nog Anderlechtfans terug te vinden en weten we welke plaatselijke biertjes er als een engeltje over onze tong zullen pissen. Wanneer ook voor O’Hooligans de sluitingstijd bereikt is, is het tijd om naar huis terug te keren. Sylvester wil nog graag op stap, maar veel is er niet echt te beleven op een dinsdagavond. We wandelen nog voorbij enkele clubs en danscafé’s, maar ook daar komt al het volk naar buiten en is het duidelijk dat het voor deze nacht gedaan zal zijn.  Op zich nog niet zo slecht, dan kunnen we even wat recupereren voor wat de komende dagen nog komen moet. Sylvester gaat echter donderdag al naar huis en gaat nog snel wat drank halen voor een klein privé-feestje in zijn kamer: ’t amusement Sylvester!

Woensdag 24 oktober 2012
De ongeschreven regel om op een Europese away om 12 uur te verzamelen in de lobby van het hotel, houdt deze trip geen stand.  De vroege vogels bevinden zich al in een Hard Rock café op Nevsky Prospect. Op weg naar onze bestemming lopen we John Van Den Brom tegen het lijf.  Gezellige kerel die meteen wil weten wat we van de stad vinden en of we ons vannacht wel goed geamuseerd hebben.  Wij willen op onze beurt dan weer even meedelen dat we zijn komst een grote opluchting vinden, nu we eindelijk weer dominant aanvallend voetbal mogen aanschouwen, waarmee we meteen de hint geven om ook vanavond gewoon lekker aan te vallen.  Hij belooft ons dat ze hun uiterste best gaan doen om de punten mee naar Brussel te nemen.

Een smalle ingang met een trap naar beneden verstopt een groot en gezellig café, waar nog live instrumenten te vinden zijn en waar menig concert souvenirs tegen de muren hangen.  Sommigen bestellen al frietjes, anderen houden het nog bij iets wat op een croque-monsieur moet lijken.  Na de maaltijd dwalen we nog eens langs Nevski Prospect om door thuisgebleven fans aangevraagde souvenirs vanuit de fanshop mee te nemen. Beloofd is beloofd, dus gaan we op attributenjacht.  Nadat we alle artikels op ons lijstje gevonden hebben, dalen we gepakt en gezakt de straat af richting O’Hooligans. Daar zal naar goede gewoonte intussen al wel een deel Anderlechtsupporters zich verzameld hebben. Dat blijkt ook: ruim de helft van de verwachte Anderlechtfans is bezig zich op te warmen voor de match. De begroetingen zijn naar goede gewoonte hartelijk. Na de eerste bestelling knalt “wonderwall” al uit de boxen: we zijn vertrokken.  Ik maak een praatje met de leden van de SC’s uit Zottegem en Wetteren. Omstreeks 17 uur komt het busje ons aan het hotel oppikken, zodat we rond 16u30 afscheid nemen in de pub, onze winkelzakken op de kamers gaan zetten en ons gaan klaar maken voor de wedstrijd.

Wanneer het busje zich tergend traag een weg baant door het chaotische verkeer, begint het te regenen.  De chauffeur probeert ons uit te leggen, waar we na de match het busje terug kunnen vinden en zet ons een uur voor de wedstrijd af aan het stadion.  Allemaal tegelijk weer dezelfde brug over, om na een fouillering door de politie alweer allemaal door elkaar te lopen binnen de stadionomheining: het blijft vreemd.  We nemen de tijd om nog een plasje te maken alvorens we het vak binnengaan. Het regent echter pijpenstelen en omdat men in Sint-Petersburg ondanks hun vele miljoenen euro’s geen dak boven hun tribunes kunnen bouwen, proberen we in de ingang te schuilen voor de regen. Dat is buiten de Russische politie gerekend. Zij willen dat we het vak betreden, zodat zij beneden de ruimte hebben om hun werk te doen. What the fuck, zijn ze bang dat we hen met de slechts 80 aanwezigen in de tang gaan nemen ofzo?  Niet veel later arriveren de supporters die met de metro naar het stadion gekomen zijn. Zij werden aangevallen bij het verlaten van de metro. 1 jongen van Mauves Army zijn oog ligt open, een andere zijn bril is kapot. Nu is het echt welletjes geweest en moeten we het vak in.  Na 2 minuten besluit Sylvester dat het zo niet verder kan: hij gaat het vak uit op zoek naar paraplu’s of regenjasjes. De regenjasjes worden gevonden, maar zijn in de lichtblauwe kleur van Zenit.  Beter dan helemaal uitgeregend worden natuurlijk, dus draaien we de regenjasjes binnenstebuiten. Zo goed en zo kwaad als het kan, steunen we onze jongens op het veld. En blijkbaar komen we toch enkele keren goed door, gezien het fluiten van het thuispubliek.

Anderlecht start met de jonge Praet in de basis en dat stemt de supporters al gunstig gezind. Toch is het Zenit dat als eerste gevaarlijk is met een schot dat maar net naast het doel gaat. Vlak voor het kwartier krijgt Jovanovic dé kans op de 0-1. Hij wordt na een 1-2 met Praet alleen voor de keeper gezet, maar de Serviër besluit onbegrijpelijk naast. Dat is het sein voor Zenit om even het gaspedaal in te drukken, maar tot 3x toe besluiten ze naast. Vlak na de rust is het Anderlecht dat voor de eerste keer gevaarlijk is. De Sutter legt de bal af op Jovanovic. Die wordt neergehaald, maar de scheidsrechter ziet er geen graten in. Even later kan Kanu net niet bij een goede vrije trap van Biglia: even raken was genoeg geweest om de bordjes op 0-1 te zetten. De hoop laait op in het Anderlechtvak.  Het regent niet zo hard als in Zagreb, maar plezant is anders. DJ Danny kan het niet meer aan. Hij vouwt zijn vlag op en trekt terug naar het hotel.  Na een prachtige actie van Kerzhakov wordt de bal achteruitgelegd, maar die wordt gelukkig voor ons over geschoten.  Niet veel later krijgt Zenit een dubieuze vrije trap. Die wordt snel genomen en terwijl iedereen in het vak aan buitenspel denkt, heeft Jovanovic blijkbaar een Russische speler tegen de grond gewerkt: Penalty!  Zenit heeft geen penalty-complex en legt de bal netjes in doel: 1-0.  Anderlecht heeft nog 20 minuten om de stand terug in evenwicht te brengen, maar er zit weinig lijn in het spel. Het enige gevaar komt uit geharrewar voor doel, zelden vanuit een actie of een vlotte aanval. De Sutter kan net niet goed genoeg bij een voorzet van Mollins, maar dan is het over en uit. Alweer verlies na alweer geen slechte match: deze nederlaag gaat ons nog duur te staan komen, weten de supporters.

Na de wedstrijd mag aanvankelijk iedereen gewoon het vak uit tot de Russische politie het plots genoeg vindt. De laatste 20 supporters moeten binnenblijven en wachten tot het ‘veilig genoeg’ is om ons te laten gaan. Nu zouden we ons tenminste nog kunnen mengen onder de gewone supporters, niemand die ons zal opmerken. Straks moeten we omgeven door een paar tientallen robocops tot aan de poort en vandaar moeten we ons plan maar trekken: kan het duidelijker voor de hooligans van de tegenpartij? En zo geschiedt het. Tot aan de brug worden we begeleid door de Russische politie en vandaar is het ieder voor zich. Links op de brug staan een 60-tal hooligans te wachten, nu is het zaak van niet te kort, maar ook niet te ver van elkaar te blijven. Zo snel mogelijk onder de menigte mengen en niets zeggen.  Alle 20 supporters hebben dat goed begrepen en zwijgend banen de 6 Purple Haze en de 2 Leuvenaars zich een weg tussen de menigte naar de plek die door onze chauffeur werd aangeduid. Nick van de SC van Olen was alleen komen te zitten en vergezelt onze delegatie naar het busje. Opgelucht nemen we plaats in het busje: dat was even spannend. Een halfuurtje later zijn we terug aan het hotel en kunnen we even opwarmen en droge kleren aantrekken.

Na een halfuurtje verfrissen is het tijd voor ons avondmaal.  Andy en Lion blijven andermaal op de kamer. Maarten had gisteren een restaurant gespot aan de clubs waar we nog hoopten binnen te geraken en stelt voor om daar ons licht gaan op te steken.  Een uiterst charmante verschijning aan het onthaal, meer heeft onze delegatie niet nodig om zich te laten overtuigen. Het interieur straalt klasse uit en de zaak hangt vol flatscreens waarop de CL-matchen gevolgd kunnen worden.  Ook de serveuses zien er knap uit: uitstekende keuze.  Het enige probleem is dat de menu niet echt duidelijk is. Moeten we betalen per stuk, per gewicht of hoe gaat dat nu eigenlijk in zijn werk? We geraken er niet wijs uit, ook het personeel kan het ons niet duidelijk maken, dus wagen we gewoon de gok en bestellen we wat ons het lekkerste lijkt. Na een heerlijke maaltijd krijgen we de rekening gepresenteerd. Voor sommigen valt het te betalen bedrag toch een beetje tegen: hun stuk moest inderdaad per gewicht betaald worden. No problem, de rekening wordt verdeeld volgens bestelling en dus zijn we klaar om ons nog even in het nachtleven te werpen.

DJ Danny had enkele voorstellen gedaan van bepaalde clubs, maar net die clubs worden afgeraden door de serveuses van het restaurant.  De clubs die wel aan te raden zijn, zijn alleen in het weekend open. Dat valt tegen. Dan maar weer naar good old O’Hooligans. Daar zitten nog een tiental Anderlechtfans, maar na 2 rondjes is het ook daar afgelopen. Misschien heeft de Coyote Ugly van Sint-Petersburg wel iets van die van Moskou, waar we ons vorig seizoen bangelijk geamuseerd hebben.  Na een halfuurtje stappen hebben we hem eindelijk gevonden. De portier bekijkt ons alle 6 even van kop tot teen en besluit dan dat het ok is dat we zijn zaak betreden.  We verwachten ons aan een volle keet, maar als we kunnen spreken van 20 klanten zal het veel zijn. Als 1 van die klanten zich dan ook nog even wat te opdringerig opstelt, wordt snel duidelijk hoe de Russische portiers optreden. 1 vingertje van de dame in kwestie was genoeg.  De drank is niet alleen ontzettend duur, het is ook niet eens koud. Nee, deze bar lijkt in de verste verte niet op die van Moskou. Dan maar op zoek naar een ander café. We dwalen door de politieke wijk van Sint-Petersburg met verschillende prachtige paleizen en ambtenaarswoningen.  Plots horen we op de hoek nog lawaai: een studentencafé dat zich niets aantrekt van het sluitingsuur: nice. We gaan binnen en krijgen meteen 40 Russische ogen op ons gericht.  We verstaan geen letter van de muziek en de zetels nodigen ook niet bepaald uit om in te zitten, dus installeren we ons om het hoekje aan de toog. De uitbater komt een praatje maken en al snel verdwijnt de Russische norsheid. Er worden shotjes gepresenteerd en de biertjes worden aangeraden: het hele gezelschap krijgt een hoedje, helm of iets anders geks opgezet en de fototoestellen worden bovengehaald: prachtig!  Een straalbezopen Russische klant, al een paar keer betrokken in een opstootje, wordt plots buiten gekegeld. Men is nog net zo goed om zijn jas er achteraan te gooien. Omstreeks 5 uur hebben we het wel gezien en keren we terug naar ons hotel.

Donderdag 25 oktober 2012
Vandaag heeft iedereen wel degelijk de tijd genomen om goed uitgerust de laatste dag aan te vatten: Sommigen dienen zelfs uit hun kamer gezet te worden door het personeel.  We hebben pas vanavond laat een vlucht en daarna is het tijd voor het nachtleven in Riga, dus elke minuut rust is welgekomen.  Uitgezonderd voor Sylvester: hij zit ondertussen al terug op een vlucht naar Brussel. Het zonnetje schijnt, dus besluiten we eindelijk eens een beetje cultuur op te snuiven. We wandelen door de smalle zijstraatjes van Nevsky Prospect, doen nog een keer de fanshop aan en gaan op zoek naar sigaretten.  Blijkbaar worden hier geen al te grote voorraden ingeslagen, want we moeten liefst 3 winkels doen voor we nog maar de helft van de vooropgestelde pakjes sigaretten te pakken hebben.  Na de culturele foto’s zonderen we ons af in alweer een ondergronds cafeetje. Veel studenten die hier snel een glaasje komen drinken, een hapje komen eten of een samenwerkende vennootschap vormen.  2 drankjes en wat borrelhapjes later trekken we opnieuw richting het hotel, naar het Italiaanse restaurant waar we ons laatste Russische maal zullen nuttigen.

We krijgen een tafel op de eerste verdieping en zijn omgeven door heel wat zakenmensen, vergezeld door bevallige dames: Het oog wil ook wat natuurlijk.  De soep, pizza’s, vlees en desserten worden besteld en in afwachting van het eten wordt er heel wat afgelachen.  Het eten ziet er weer lekker uit, behalve voor Maarten. In tegenstelling tot wat op de kaart terug te vinden is, is zijn hele menu bezaaid met champignons en dat is niet naar zijn zin.  Een kwartier later zijn ze daar met een nieuw bord: althans, dat wordt verondersteld, maar het is het gedacht dat telt, nietwaar?  Voor sommigen is het dessert het ietsje teveel en wordt het proppen om alles netjes op te eten.  Dan volgt een onvermijdelijk klopje van de hamer, zodat we besluiten naar het hotel terug te keren.  Over een klein uurtje zal het busje ons komen ophalen om ons naar de luchthaven te brengen. Zodoende zijn we zeker op tijd en kunnen we nog even rusten.  Terwijl sommigen een uiltje vangen, bel ik met Fred om te checken wat er afgesproken is met zijn zakenpartner. We moeten 12.000 Roebel in een envelop steken en deze in het hotel achterlaten.  Fred’s zakenpartner zal dan iemand sturen om de envelop op te halen. Vreemde manier van zaken doen, die Russen.  Om de tijd te doden spelen we nog een spelletje kaart. Lion ontpopt zich tot ‘vuile passer’ en al snel keert de hele tafel zich tegen hem. Uitgezonderd de keren hij over onklopbare kaarten beschikt, wordt hij in het verlies gespeeld door de anderen.

Na een ritje van een uur, sluiten we ons Russische verblijf af met een Carlsberg in de bar van de luchthaven. Ook daar wordt nog snel even een spelletje kaart gespeeld in afwachting van de veiligheidscontrole en het vertrek naar Riga. 

Omstreeks middernacht arriveren we weer in ons hotel in het centrum van Riga. Eerst nog even verfrissen en nog snel een Mc Donalds eten alvorens we ons in het nachtleven storten.  Bepaalde jongeren zijn al stevig aan het vieren en staan compleet van de kaart aan te schuiven. Wanneer ze horen dat we van België komen troepen ze plots rond ons samen. “Tomorrowland! Great festival! Are you going this year?” klinkt het vol enthousiasme.  Ze willen allemaal weten wat er op het programma zal staan en of er meer tickets beschikbaar zullen zijn, want dit festival willen ze allemaal eens meegemaakt hebben.  Wanneer we onze bestellingen toegereikt krijgen en ons aan een tafeltje zetten, richten ze zich op de volgende slachtoffers die hun eten staan te bestellen.

We weten van onze vorige trip dat Club Continental the place to be is in het uitgaansleven van Riga. De club bestaat niet meer onder deze naam, maar dat zal ons een zorg wezen.  Als we binnenkomen is de indeling nog net hetzelfde, alleen is er veel minder volk dan vorige keer. Als er zonder ons nog 30 gasten overblijven zal het veel zijn.  De goodwill van de barkeeper maakt toch wel wat goed. Voor alle cocktails is het 1 betalen en 2 krijgen.  We installeren ons weer in de zaal van de 80’s en 90’s, maar het is al snel duidelijk dat er vandaag niet evenveel zal te beleven zijn als vorige keer.  We zonderen ons even af in de lounge-zaal, waar we een dansje gepresenteerd krijgen van de 70-jarige wc-madam, maar wanneer onze cocktails op zijn, besluiten we andere oorden op te zoeken.

Op slechts 200 meter van ons hotel vinden we een geschikt danscafé: veel volk en West-Europese muziek!  De cocktails worden besteld en al snel krijgen we een serveuse aan ons toegewezen. Elke 15 à 20 minuten mag ze een nieuw rondje brengen.  Dat gaat uiteraard niet onopgemerkt voorbij en al snel komen enkele dames zich in de aandacht werken.  Sommigen laten zich volledig gaan op de dansvloer, anderen kijken lachend toe van aan de zijlijn.  Wanneer een Let na een dansje aan Vanessa blijft plakken en zij duidelijk laat blijken hier niet mee te zijn opgezet, grijpt Maarten in.  Hij maakt jongeman duidelijk dat hij zich ergens anders interessant moet gaan maken, maar dat is niet bepaald naar zijn zin. Hij gaat zich beklagen bij de buitenwippers, maar na een gesprek met ons, beseffen ze maar al te goed dat wij niet in fout zijn. De betrokken gasten zijn echter duidelijk goed gekend in de zaak en de provocaties blijven aanslepen. De jongeman gaat buiten en komt even later in het gezelschap van enkele vrienden weer binnen: dat wordt koekenbak! De buitenwippers hebben het spelletje echter doorzien en zetten de Letten buiten, waarop ze teken doen op ons te zullen wachten: whatever.  Er wordt lustig verder gedanst en gezongen en het is vooral omdat de dansers zich op meerdere meiden tegelijk concentreren, dat ze bij sluitingstijd de zaak zonder meid verlaten.  Niet getreurd, op 100 meter van ons hotel is nog een cocktailbar: laten we daar nog even binnengaan.

Het mag duidelijk zijn dat dit een afzuipbar is. De prijzen zijn niet min en elke sofa is bezet door een man met een Letse vrouw.  Tijd voor het laatste rondje om de pot op te maken. De drank is niet eens koud, dan weet je al hoe laat het is.  Vanachter ons glas zien we hoe de mannen erbij gelapt worden. Terwijl een Engelse man gaat plassen, staat de Letse vrouw op en wisselt ze een halfvolle fles champagne om voor een lege fles. Bij terugkomst van de man zegt ze dat de drank op is, waarop de man een nieuwe fles gaat afrekenen. Dames aan de andere kant van de toog zien onze afkeurende blikken en komen ons meedelen dat zij anders zijn. Yeah right. Sommigen gieten hun lauwe drankje ineens naar binnen, anderen laten de helft van hun drankje gewoon staan: tijd om naar het hotel te gaan.

Vrijdag 26 oktober 2012
We worden ’s middags wakker wanneer Riga is bedekt door een dik sneeuwtapijt. Het doet ons denken aan 2 jaar geleden, maar toen was er nog die vreselijk snijdende koude wind. Die blijft nu gelukkig achterwege.  We schuiven ons een weg over de kasseitjes op zoek naar een cafeetje waar we iets kunnen drinken en/of eten.  We vinden een English Pub, waar de cola vandaag opmerkelijk makkelijk verkocht kan worden.  Sommigen doen zich nog tegoed aan enkele lookbroodjes, terwijl bij mij de eerste telefoons beginnen binnen komen voor morgen. Morgen is het Charleroi – Anderlecht en Purple Haze zal met 3 bussen naar het zwarte land reizen.  Daar hoort uiteraard heel wat organisatie bij, alleen is dat zonder pc niet erg makkelijk te regelen vanuit Letland.  In de vroege namiddag trekken we terug naar het hotel, eten we nog snel een MC Donalds en vertrekken we naar de luchthaven.

Die is volledig ondergesneeuwd en men begint net met vluchten af te gelasten. Een collega van Maarten zal enkele uren diens shift draaien tot Maarten weer in het land is. Pittig detail: het dochtertje van de collega is jarig vandaag.  Al snel wordt duidelijk dat onze vlucht niet op het geplande uur zal vertrekken. Communicatie rond dit item is zoals gewoonlijk nul.  Eerst krijgen we een vertraging van een half uur, dan van een uur.  Als blijkt dat de vlucht die ons naar Brussel moet brengen, geland is in Kaunas omwille van het slechte weer, haasten we ons naar de informatiebalie. De vlucht naar Amsterdam staat vertrekkenklaar en misschien kunnen we daar met mee als onze vlucht vandaag niet meer zou komen.  Jammer genoeg is daar geen info over bekend en omdat wij de goedkoopste vliegtickets hebben, kunnen we niet van vlucht omboeken.  Indien onze vlucht niet komt, zal een hotel geregeld worden en mogen we zaterdagmorgen vertrekken.  Een luide vloek volgt, niet in het minst bij Maarten. Die moet eerst zijn vrouw op de hoogte brengen – met haar bloemenkraam had zij op wat hulp van manlief gerekend in deze uiterst drukke periode – en daarna zijn collega, die de verjaardag van zijn dochter uiteraard niet wil missen.

Intussen is het sneeuwgeweld afgenomen en zijn de  sneeuwruimers druk in de weer om start- en landingsbanen weer klaar te maken voor gebruik.  In 30 minuten tijd is de klus geklaard en zien we de ene na de andere vlieger zich klaarmaken om te landen. Het personeel bevestigt ons intussen dat ook onze vlucht op weg is en dat we vandaag nog naar België zullen kunnen vertrekken: oef!  Enkele uren later kunnen we alsnog met een gerust gemoed naar huis vertrekken.  Landingstijd zal zo’n 2 uur later zijn dan voorzien. Daar kan Maarten zijn collega nog mee leven. Maarten en bart haasten zich naar de trein, terwijl Vanessa’s ouders al op ons staan te wachten.  Ze hebben goed op mijn auto gepast, zodat ik nu de rest van de bende weer kan gaan ophalen aan de luchthaven en zo naar Keerbergen kan terugkeren.  Onderweg krijgen we nog telefoon van Maarten dat er problemen zijn met hun trein om een wel heel bizarre reden: “men vindt geen machinist”.  Tussen half tien en tien uur arriveren zowel wij als de mannen van Leuven op hun eindbestemming: home sweet home.
Ondanks een hectische terugkomst toch alweer een unieke ervaring!
Up to Malaga!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen