Zenit St-Petersburg

Lange: “Ik dacht dat er niemand wou gaan”.  Alsof wij zouden thuisblijven van een Europese match als de verplaatsing betaalbaar is. Desalniettemin geeft het aan hoe lauw het enthousiasme is en hoe voorzichtig de trip afgewogen wordt bij de geïnteresseerden.  Rusland is van een nog onbekende orde.  Turkije, Griekenland, Joegoslavië is ook niet naast de deur, maar Rusland? Dat lijkt al even ver als Jakkamakka.  Traag komt het enthousiasme op gang: niet zozeer het aantal kilometers, vooral het gebrek aan ervaring met de papierwinkel schrikt af.  Om Rusland binnen te raken, heb je een visum nodig en om een visum te verkrijgen heb je onder andere een internationaal paspoort nodig.  We hebben tot december om alles geregeld te krijgen, dus worden de stoelen op het vliegtuig geboekt: Vanessa, Yves, Fred, Lange en ik zullen de verplaatsing maken in gezelschap van Franky en Marcky.  Ook Marc Crol wou mee, maar een operatie in de rug beslist anders over zijn Europese trip.

De voorbereiding…
Het visum wordt afgedrukt in de reispas, dus dat is het eerste document dat we in orde moeten zien te krijgen.  Eerst enkele pasfoto’s laten nemen en dan op het gemeentehuis de aanvraag voor een internationaal paspoort gaan indienen. Wachttijd: 10 tot 14 dagen.  Intussen kunnen we, gelukkig online, een aanvraag indienen bij de mutualiteit om ons een verzekeringsattest, geldig in Rusland, toe te sturen. 2 tot 4 dagen later ligt het attest in onze brievenbus.  Nu nog een visa-support document zien te bemachtigen.  Zo’n document wordt verstrekt door het hotel waar we zullen verblijven. Door hun uitnodiging bevestigen zij dat we niet onder een brug komen slapen. Uiteraard wordt zo’n document alleen tegen betaling doorgestuurd.  Reispas, verzekeringsattest, visa-support-document en een nieuwe lading pasfoto’s: we beschikken over alle nodige documenten om het visum aan te vragen.  Gezien de aanvraag via de Russische Ambassade moet lopen, laten we dit verder afhandelen door een reisbureau: alleen moeten die documenten nog bij dat reisbureau geraken.

Wanneer Dillens en ik terugkeren van een bezoek aan de onfortuinlijke René, die in Breda in het ziekenhuis ligt, passeren we via Antwerpen om Fred de documenten te overhandigen.  Hij bezorgt ons het adres van een klasse-restaurant, waar hij van een zakendiner zal gaan genieten.  Ongemakkelijk gezien het feit dat we niets eten, passeren we de ober en komen we op de bovenste verdieping in een gezellige loungebar terecht.  Fred zit er met een heel aantal zakenmensen, waarvan sommigen vergezeld worden door een Russische dame: Cool, die zakenwereld.  We overhandigen hem de documenten en trachten het kort te maken, maar dat was buiten Fred en zijn compagnie gerekend.  Op zijn minst een drankje en al snel willen zijn gezellen weten wat we komen doen.  Als we het verhaal uit de doeken doet, blijkt 1 van de zakenpartners hoofdsponsor te zijn van Zenit.  Hij belooft ons te zullen laten gidsen en ons de places to be door te geven: “Wil je rustig iets kunnen drinken, wil je kunnen dansen of mag het allemaal wat meer zijn?” Euh, owkeeeeej. Bovendien krijgen we nog wat veiligheidsadvies (opletten voor de geblindeerde politiewagens) en de raad dat Russische vrouwen heel gewillig zijn, maar niet van dronken mannen houden. Genoteerd!

2 weken voor het vertrek zijn onze visa klaar en kunnen we met een gerust gemoed uitkijken naar dit nieuwe avontuur.  Op maandag staat het vertrek richting Riga gepland. Op dinsdag zullen we doorreizen naar Sint-Petersburg en donderdag maken we de omgekeerde vlucht. Na een laatste nachtje Riga zullen we vrijdag tenslotte terugkeren naar Brussel. Ervaren Riga-reizigers Storms & Duts raden ons het hotel in Riga aan, de rest zullen we zelf wel ontdekken.

In Rusland zijn winters nog winters, dus ook tegen de koude moeten we ons wapenen.  Ik denk ervan af te komen met 2 trui’s aan te doen, maar Yves brengt me op andere gedachten.  2 dagen voor vertrek haast ik me nog naar de sportwinkel in de buurt om alsnog thermisch ondergoed, een extra warme muts en extra warme kousen aan te schaffen.  Bij de afrekening is het toch even slikken: daar had ik me niet op voorzien.  Na een kleine omweg via de bank, ben ik gesteld om het avontuur aan te vatten: Let’s go!

Het vertrek…
Fred parkeert zijn auto ’s morgens vroeg bij mij in de straat en even later komen Freddy en Yves ons oppikken om naar Zaventem te vertrekken. Rond 7 uur staan we in de vertrekhal te wachten op de aankomst van Lange en Vanessa.  Ook Franky en Marcky zijn van de partij. Bij de check-in weet men ons te zeggen dat er problemen zijn met het vliegtuig en dat het vertrekuur uitgesteld is. Als compensatie krijgt iedereen een bon ter waarde van 10€ om te ontbijten. Na een lekker gratis ontbijt, gaan we nog even shoppen tot we dan eindelijk de verlossende sms krijgen dat we omstreeks 13:00 uur zullen vertrekken. 4 uur later dan oorspronkelijk voorzien.

Het anderhalf uurtje vliegen is zo voorbij en wanneer we landen is de avond reeds gevallen. Riga heeft 1 uur voorsprong op België.  Eerst moeten we het grondpersoneel nog aan het verstand brengen dat er koffers van boord gehaald moeten worden, want dat wij niet meteen doorvliegen naar Rusland. Na wat gekraak op de parlofoons komen de koffers dan toch de band op gerold. Dan is het zaak om over de besneeuwde wegen veilig in het hotel te raken. De chauffeur van ons busje lijkt niet onder de indruk van het pak sneeuw op de wegen en geeft goed gas.  Gelukkig speelt radio Skonto echte klassiekers en zorgt het meezingen voor de nodige afleiding. Na een kleine file raken we ongehavend in ons hotel en niet veel later zitten we boven in de Sky Bar te genieten van een drankje en het uitzicht over Riga. Na een eerste cocktail en enkele kleine versnaperingen, besluiten we de stad in te trekken op zoek naar iets deftigs om te eten en op stap te gaan.

De eerste avond…
Het stadscentrum ligt 5 minuutjes wandelen voor ons hotel uit. De wind staat van over het water en snijdt op ons in. Het is nog maar -8°C en als dit de voorbode is van wat ons in Rusland staat te wachten, voorspelt het niet veel goeds.  De nekverwamers worden hoog opgetrokken en het wandeltempo ligt aanzienlijk hoger dan anders.  Tussen de nachtclubs door belanden we op een pleintje met wat kerstkraampjes en een verlicht reuzenrad.  Hier kan het niet moeilijk zijn om iets deftigs te vinden.  Uiteindelijk belanden we bij een pizzeria en doet iedereen zich tegoed aan een slaatje, pizza of pasta.  Echt lekker is het niet, maar de maag is toch weer even gevuld.

Na ons avondmaal gaan we op zoek naar de Sport Bar, waar Barcelona – Real Madrid zal uitgezonden worden.  Voor de twijfelaars hangt er een groot rad waar aan gedraaid kan worden: het drankje dat door de pijl aangeduid wordt, zal dan geschonken worden.  De sfeer zit er goed in en het café loopt helemaal vol om de match te kunnen zien.  Wij genieten van een kaasschotel en de pintjes door van de wedstrijd. De Mourinho-fans aan tafel worden de mond gesnoerd door een schitterende prestatie van Barcelona. Real Madrid komt er in de verste verte niet aan te pas en wordt verpulverd met maar liefst 5-0.  Na de wedstrijd keren we naar het hotel terug, want op maandag is er verder niet veel te beleven in Riga. Bovendien vertrekt morgen om 7 uur onze vlucht naar Sint-Petersburg, wat wil zeggen dat we rond 5 uur alweer uit de veren moeten.  De eerste avond wordt afgesloten met een laatste drankje in de nog steeds goed gevulde Sky Bar.

De tweede dag…
’s morgens al vroeg uit de veren, geeft de thermometer een buitentemperatuur van -11°C aan. Onder begeleiding van Radio Skonto komen we alweer goedgemutst in de luchthaven van Riga aan.  Daar begint het spelletje alweer: vertraging.  Maarten en Bart van Leuven vinden de vertraging niet zo erg, zo hebben ze wat tijd om slaap in te halen.  Even later mogen we dan toch het vliegtuig op.  Alles in gereedheid gebracht voor vertrek, maar plots slaan de motoren weer af.  Na 45 minuten op het vliegtuig worden we terug naar de hal gebracht.  Wachten tot een ander toestel in gereedheid gebracht is.  Omstreeks 9 uur vertrekken we dan eindelijk toch.

Wanneer we in de aankomsthal in Sint-Petersburg de eerste roebels uit de toestellen halen, voelen we de koude al.  Elke keer de deuren opengaan worden we overvallen door een koude rilling.  Hier ligt een nooit gezien pak sneeuw en de straten zijn gewoon 1 ijspiste. Hoe gaan wij in godsnaam veilig in het hotel raken?  2 chauffeurs met taxi-jeeps zullen ons naar Petro Palace brengen. Al bij de eerste bocht voelen we de auto schuiven: dat belooft.  Voor de rest van de rit is het verbazingwekkend dat de auto niet schuift: speciale Russische tactiek, andere sneeuw of betere bandenuitrusting? Op zijn minst vreemd te noemen. Ruim een uur staan we in de file en omstreeks 13:30 arriveren we aan het hotel. Omgerekend moeten we 250€ betalen voor de taxirit: dat belooft voor de rest van ons verblijf. Wanneer we dit checken in het hotel blijkt dat we zwaar in het zak zijn gezet en het 6-dubbele van de prijs betaald hebben: FUCK.

Nadat we ons even hebben opgefrist in de kamer komt Fred op de deur bonken. Zijn Russische zakenpartner was vergeten ons te komen halen op de luchthaven, maar heeft nu een busje met stadsgids naar ons hotel gestuurd. Omstreeks half 5 Russische tijd worden we in de lobby van het hotel verwacht. Natalia zal ons de belangrijkste spotjes van Sint-Petersburg laten zien.  Vol enthousiasme stappen we in het busje en laten we ons door Sint-Petersburg rijden. Aan welk monument we ook stoppen, stappen we uit om beter te kunnen kijken of om foto’s te nemen.  We zien zowat elk paleis of kerk die in Sint-Petersburg te vinden zijn en zitten constant vast in de file.  Ongelooflijk wat Natalia allemaal uit haar botten weet te slaan om te kunnen blijven praten.  Of zou er met die file rekening gehouden zijn bij hun voorbereiding? De avond valt, de zon verdwijnt en we voelen de temperatuur zo dalen.  Daarenboven krijgen we vanuit België smsjes dat de match misschien zou verzet worden wegens de koude. We kunnen het aannemen, de buitenthermometer geeft -18°C aan. Dan is het stilaan genoeg geweest met de rondleiding, maar volgens Natalia hebben we nog 2 uur te gaan: oh boy.  Sint-Petersburg bestaat uit 9 kleine eilandjes en we moeten ze allemaal gezien hebben.  Bij de aankondiging van Wasilewski-Island schrikt het busje weer wakker: Wasyyyyyyyyl, jalalalalalalaaaaaaaa.  Onze gids denkt dat we de historie van dit eiland kennen, tot we haar uitleggen dat we eigenlijk alleen de speler van Anderlecht kennen. We zien nog enkele paleizen van Lenin, gebruikte tanks, de vlam ter ere van de gesneuvelde soldaten, 1 van de beste Italiaanse restauranten van Sint-Petersburg, Hermitage achter een dichtgevroren Newa-rivier en het kleine Kremlin.  Na meer dan 3 uur is de rondleiding eindelijk gedaan en herkennen we stilaan weer de buurt aan de St. Isaakskathedraal.  Bij het naderen van ons hotel merken we het Stroganoff Steakhouse op en laten we ons daar afzetten. We bedanken onze chauffeur en Natalia voor de rondleiding en spreken af voor de volgende morgen.

De jassen worden aangenomen en weggehangen en we nemen plaats rond de grote ronde tafel. De werknemers spreken goed Engels wat het bestellen vlot doet verlopen.  Uiteraard bestelt iedereen een steak, maar men weigert die van Vanessa als well done te bakken. Als ze toch aandringt op haar bestelling volgt een kort “choose something else”: ok dan.  Het moet gezegd: het is de allerbeste steak die ik ooit gegeten heb. Ook Vanessa kan niet anders dan beamen dat die Russen iets kennen van Steak bakken. Terwijl Fred met een sigaar nog nageniet van het eten bestellen wij nog een rondje wijn alvorens we de straat op gaan op zoek naar een leuk café.

De tweede avond…
Bij het buitenkomen van Stroganoff Steakhouse stellen we vast dat in het gebouw ernaast het Wodka Museum gevestigd is.  Uiteraard is het nu reeds gesloten, maar dan weten we toch al wat te bezoeken morgen.  We volgen onze intuïtie en dwalen wat rond in de buurt van ons hotel op zoek naar een leuk café. Uiteindelijk belanden we in een grote boulevard, vol winkels, tea-rooms en cafés. Het kan niet anders of hier vinden we een leuke kroeg.  Na heel lang stappen vinden we uiteindelijk een loungebar waar het nog wel gezellig lijkt.  Terwijl wij onze eerste cocktails bestellen, loopt de zaak langzaam maar zeker leeg: bijna sluitingstijd. We vragen aan de dienster waar we terecht kunnen om nog iets te drinken, naar de bars waar zij ook wel eens weggaat.  Ze raadt ons een café aan in 1 van de zijstraatjes een paar 100 meter verderop.  Het blijkt een klein café te zijn, propvol studenten, maar eerder alternatief. We kunnen met ons 7 man niet eens gaan zitten, dus we besluiten om iets anders te zoeken.  Een louche taxichauffeur probeert ons om te praten om naar een andere buurt te rijden, maar de 40 minuten rijtijd doet ons beslissen om iets dichterbij te zoeken. We wandelen dezelfde boulevard af, maar terug richting ons hotel tot we plots aan onze rechterkant een Irish Pub ontwaren: die hadden we daarstraks potverdorie gemist!  Binnen treffen we nog een 15-tal Anderlechtfans aan, de begroeting is hartelijk.  Er worden samen nog wat pintjes gehesen alvorens we naar het hotel terugkeren.  Lange is zo kapot dat hij binnen de 2 minuten al ligt te ronken.  De anderen volgen snel zijn voorbeeld.

Matchday…
Op de matchdag moeten we alweer vroeg uit de veren. De Russische zakenpartner van Fred heeft een bezoek aan het Hermitage geregeld. Het Hermitage is 1 van de grootste musea ter wereld en uiteraard willen we dat gezien hebben. Natalia zit ons al op te wachten en na 10 minuutjes lopen,stappen we het Hermitage binnen.  Oude Russen staan in voor de vestiaire en fungeren als zaalwachter.  We zien harnassen en wapens van de ridders, beeldhouwwerken, juwelen en heel veel schilderijen, deskundig becommentarieerd door Natalia.  Wanneer we in de zoveelste zaal schilderijen Herman van Holsbeeck en Roger Vanden Stock tegen het lijf lopen, worden ze door Yves uitgenodigd ons te vergezellen.  Niet veel later staan we in de zaal met ongetwijfeld de mooiste schilderijen, onder andere die van Jan van Dijk, maar gezien onze 2 bestuurslui liever het impressionisme gaan bekijken, hebben we amper de tijd om de schilderijen te bekijken. We snuffelen nog even naar souvenirs uit het Hermitage voor we ons terug warm induffelen.

Over de sneeuw slenteren we naar het restaurant waar vanmiddag voor ons werd gereserveerd.  Natalia neemt afscheid en wenst ons veel geluk voor de wedstrijd van vanavond.  We belanden in een kelder met een interieur van een of andere louche nachtclub, bij obers die geen letter Engels spreken.  Het levert alweer hilarische taferelen op. 

Na de lunch wandelen we het plein voor het Hermitage over op zoek naar het wodka-museum.  Het lijkt ons namelijk geen onverstandig plan om ons een beetje warm te gaan drinken, zodat we straks tijdens de wedstrijd de koude wat minder zouden voelen.  Wat we aantreffen in de inkomhal van het museum is met geen woorden te beschrijven.  De vriendelijke oude man, die de vestiaire beheert, wordt bespot door de genodigden van Anderlecht.  Stippelzat lopen ze door de gang en het aanpalend restaurant, spottend met de oude Russen die er toch geen bal van begrijpen.  Ze mispakken zich echter wel, wanneer ze tegen Vanessa beginnen. In niet mis te verstane woorden zetten we hen op hen plaats en maken ons beklag tegen een Anderlecht official.  De “belangrijke sponsors” hebben zelfs voor hem geen respect en ook daar volgen schofferende woorden.  Maar hey, wij zijn druggebruikende alcoliekers die volledig van de wereld van de bus stappen, nietwaar?

Gezien sommige van deze ‘belangrijke’ gasten nog steeds aan het degusteren zijn met de gids, moeten we het museum zonder gids bekijken.  Heel interessant als er geen woord uitleg in het Engels terug te vinden is.  We zien oude foto’s van brouwerijen en verpakkingen en de evolutie door de jaren heen.  Van de rest hebben we geen sikkepit begrepen: dan maar degusteren.  Er worden 3 shotjes wodka en een augurk aangeboden.  Blijkbaar moet dat samen verorberd worden.  Fred raakt nog aan de praat met David Steegen, maar die gast bevalt me niet, dus laat ik het gesprek aan mij voorbijgaan.  Tijd om terug te keren naar het hotel en ons klaar te maken voor de wedstrijd.

Thermisch ondergoed, skikousen en gewone kousen, een skivestje, een trui met een col, een gewone wintertrui en een jas zouden moeten volstaan om de -26°C te trotseren. Lange daarentegen is bezig zijn sokken kapot te knippen om toch iets extra over de benen te kunnen trekken. Nog een snel drankje in de bar van het hotel en we zijn klaar om te vertrekken. Het busje staat alweer klaar om ons naar het stadion te brengen. Na ruim een uur rijden kan het busje zo in de straat voor de ingang parkeren.  Eens de motor afstaat, worden we de koude dadelijk gewaar.  In het busje blijven om warm te zitten, is dus geen optie. We besluiten om wat verwarming te zoeken in het tankstation langs de weg. Tegelijk kan er dan nog iets kleins gekocht worden om te eten of te drinken.  De mannen van Rijkevorsel hebben hetzelfde idee en doen hun avontuur uit de doeken: na een paar dagen Moskou met de trein naar Sint-Petersburg.

Gezien er bij de thuiswedstrijd tegen Zenit een 20-tal Russische supporters waren tegengehouden met baseballbats, katapulten en mondstukken in hun bezit, zijn we op onze hoede als we naar het stadion wandelen. De politie is wel zichtbaar aanwezig, maar 1 slag is snel gekregen. Zeker wanneer alle supporters over dezelfde brug en door dezelfde ingang het stadion in moeten. Er is geen enkele vorm van afscheiding en Russen en Belgen lopen zo door elkaar aan de drankstandjes.  Om ons vak binnen te raken is het andere koek. Belgische fans met een ticket voor een Zenitvak worden niet toegelaten in ons vak: zonder geldig ticket kom je er niet in. Onze moeite is tevergeefs, ze zullen zich tussen de Russen moeten vestigen.

De match…
Dan kan de strijd tegen de koude beginnen. Een beetje huppelen, met de voeten op de grond trappen, wat met de armen zwaaien, een beetje sfeer maken: alles is goed om de koude te bekampen en het lijkt ons nog goed te lukken ook.

Ook op het veld lijken onze jongens niet al te veel last te hebben van de koude. Ze spelen hun beste wedstrijd van deze campagne, maar slagen er niet in grote kansen bij elkaar te spelen.  We spelen wel redelijk hoog en hebben de intentie om aan te vallen: dat zien we graag. Na 10 minuten staat het al 1-0.  Zenit maakt goed gebruik van de ruimte die wordt weggegeven en creëert met snelle tegenprikken enkele uitstekende kansen.  Gelukkig gaan we slechts met 1-0 de rust in. 

Voor ons wordt het steeds kouder en steeds moeilijker om ons warm te houden. Ondanks 2 paar kousen zijn de tenen stijf bevroren en is het vooral zaak om er niet teveel aan te denken.  De tippen van de schoenen worden goed uitgetest op de stoeltjes voor ons. Kleine korte tikjes om toch iets van dat bevroren gevoel kwijt te spelen.  We wandelen van links naar rechts in de tribune en kunnen niet wachten tot de tweede helft gaat beginnen.  Buiten valt geen alcohol te drinken, alleen een soort thee of wijn.  Geen zin in: zo snel mogelijk die tweede helft spelen! De Russen daarentegen schijnen geen last te hebben van de koude: Aan het begin van de 2e helft spelen ze hun bovenkleding uit en staat een aanzienlijk deel van het stadion in blote bast hun team aan te moedigen.

Met Suarez in de ploeg, gaat Anderlecht op zoek naar de gelijkmaker. Ze tonen zich de eerste 15 minuten enkele keren gevaarlijk, maar het doelpunt valt aan de overkant: 2-0. Zenit duwt door en het is Proto die ons vooreen grote afstraffing behoedt. 5 minuten voor tijd scoort Kanu zowaar de 2-1 en leeft de hoop op een late gelijkmaker heel even weer op. Niet voor lang want nauwelijks 2 minuten later is het alweer prijs voor Zenit: 3-1 en wedstrijd afgelopen.

De vrees van de 300 meegereisde supporters, om na de wedstrijd nog het gebruikelijke uurtje te worden vastgehouden, blijkt gelukkig ongegrond.  Bij deze temperaturen wil gewoon iedereen zo snel mogelijk naar huis. Tussen de Russen banen we ons, onder een geïmproviseerde escorte van de Russische politie, een weg naar de brug. Van op de brug moeten we het zelf maar verder zien te rooien.  We voelen ons alles behalve onveilig, maar vergaan van de kou.  Gelukkig staat het busje vlakbij op ons te wachten en na een kwartiertje zitten alle supporters rustig te ontdooien.

Een uurtje later frissen we ons heel even op in het hotel en gaan we op zoek naar eten. Het is al laat en het laatste eten dat we gezien hebben dateert van deze middag.  Zelfs de Mc Donalds is gesloten, dus wordt het moeilijk om nog eten te vinden.  Gelukkig  hebben we gisteren een Irish Pub gevonden en is daar altijd eten te vinden, nu maar hopen dat de keuken nog steeds open is.  We hebben geluk: de keuken is nog open! We bestellen frieten, croque monsieur of ander fraais en genieten van onze maaltijd tijdens de samenvattingen van de Europese wedstrijden van vanavond.  Na het eten volgen nog enkele pintjes, waarbij we onze wedstrijd en de koude nog eens analyseren en bespreken wat er morgen op het programma zal staan.  Als we ’s nachts thuiskomen besluiten Vanessa en ik nog even sigaretten gaan te halen voor het thuisfront.  Het eerste winkeltje weigert farden te verkopen, dus reppen we ons naar de overkant van de straat. We krijgen alle farden die hij heeft mee en de man zal ervoor zorgen dat de rest er tegen morgenmiddag ligt: Bedankt!

De derde dag…
De derde dag zullen we zonder gids beleven en staat vooral in het teken van souvenirs.  ’s Middags leveren we onze valiezen af aan de balie en trekken we te voet de stad in.  We wandelen nogmaals langs het Hermitage museum, belanden in een groot park met de eeuwige vlam ter nagedachtenis van de slachtoffers van de Revolutie en daarop volgende burgeroorlog, wandelen voorbij de Church of the Savior on Blood vooraleer we bij de Italiaan terecht komen.  1 van de beste Italiaanse restaurants van Sint Petersburg, dus moet absoluut daar de spaghetti getest worden.

Na een heerlijke maaltijd trekken we terug richting de hoofdstraat op zoek naar souvenirs.  We kopen berenmutsen – waaronder de roze berenmuts voor Piekes, die de 30°c van Miami verkoos boven de -26°C van Sint Petersburg: mietje! - , T-shirts voor de thuisblijvers en kaartjes om naar het thuisfront te sturen. Het is -18°C, maar dat weerhoudt de Russen er niet van om frisco’s te staan verkopen: ongelooflijk!  Uiteindelijk belanden we ook vandaag weer in de Irish Pub. Uiteraard moeten de berenmutsen getest worden, met als resultaat enkele hilarische foto’s. Dan komt Lange met een spel voor de pinnen, wat ons meteen enkele commerciële ideeën oplevert.  Tijdens het spelen schuiven meerdere pinten en meerdere uren voorbij, tot het tijd is om ons hotel weer op te zoeken en naar de luchthaven te vertrekken.  In het busje gaat het spel nog ruim een uur verder.  We mogen onze 2 pollen kussen dat de zakenpartner van Fred dit gedurende heel ons verblijf voor ons heeft willen regelen. Het heeft ons een pak geld aan taxi’s bespaard en gaf ons toch ook heel wat privileges: TOP GEDAAN!

De derde avond…
Uiteraard, hoe kan het ook anders, ook deze keer weer vertraging.  Ruim een uur later dan voorzien mogen we eindelijk het vliegtuig in en zijn we weer op weg naar Riga. Daar aangekomen is het intussen toch al iets minder koud: -13°C. Het eerste wat we de taxichauffeur vragen is of hij Radio Skonto heeft. De man begint te lachen: Natuurlijk!  In het busje schuiven we de taxi parking af en scheuren we weer richting het Radisson Hotel, luid begeleid door ons meezingen met de klassiekers die alweer door de boxen galmen.  Iedereen heeft zin om er de laatste avond een echt feestje van te maken.

Het lange wachten op de levering van de pizza’s doet het enthousiasme aanzienlijk dalen.  Met zijn zevenen op 1 hotelkamer genieten we van de grote pizza’s. Het zal nodig zijn ook als we er vanavond nog eens goed in willen vliegen. Club Continental is de place to be en ligt slechts op 100 meter van ons hotel.  De club heeft 9 zalen waarin verschillende stijlen van muziek gespeeld worden.  Eerst staan we nog tussen de meest bevolkte house-zaal, maar naarmate de avond vordert vinden we de 70-80 zaal veel leuker.  Allemaal herkenbare muziek, veel dansende en lachende mensen en vooral veel vrouwen.  Er wordt goed gerekend voor onze cocktails waarin amper alcohol te proeven is.  Na 4 uurtjes dansen houden we het voor bekeken en trekt iedereen naar bed.  Vroeg of laat ligt iedereen te ronken.

De laatste dag…
’s morgens vroeg uit de veren om toch ook iets van de stad Riga te ontdekken. Lange wil graag het stadion bezoeken en ook het oude centrum moet eens bij daglicht bewonderd worden.  Voor we aan onze verkenningstocht beginnen worden Fred en Yves eerst geïnterviewd door de plaatselijke televisie. Hun opmerkelijke verhaal leidt tot grote verbazing van de interviewers, wat dan weer leidt to hilariteit bij de rest van de bende. We wandelen langs het stadspark en via smalle steegjes komen we aan het stadion van Skonto Riga terecht.  Er is niemand aanwezig en het stadion is makkelijk toegankelijk. We schuiven het hekje opzij en nestelen ons in de tribune of aan de dug-out om uiteindelijk nog een kleine pitchinvasion uit te voeren: Groepsfoto op het veld van Skonto Riga! Hier komen we graag eens in de voorbereiding!

Het oude stadscentrum bestaat uit allerlei kleine steegjes met kleine ambachtswinkels. In de souvenirshops doen we onze laatste inkopen en dan is het tijd om iets te eten te zoeken.  Er wordt een gezellig restaurantje gevonden en de steaks zijn erg in trek.  De bediening gaat echter niet al te snel, zodat we nog in tijdsnood dreigen te raken om onze vlucht naar huis te halen. In een sneltempo wandelen we van het restaurant naar het hotel. We halen onze bagage op, rekenen af en springen de taxi in. Op de koop toe is het nog eens file ook zodat we niet al teveel overschot hebben als we op de luchthaven toekomen. Gelukkig is er weinig volk aan de controleposten en gaat alles vlot vooruit. We zijn op tijd! 

Tot ieders genoegdoening zijn we met slechts een half uur vertraging klaar om weer naar belgië te vertrekken. Tot men plots aan Lange komt vragen om zich vooraan in het vliegtuig te zetten om het evenwicht van het vliegtuig te verbeteren: Vreemd. Het wordt nog vreemder als men 5 minuten later ook aan mij komt vragen om me vooraan in het vliegtuig te zetten omwille van het evenwicht. Alsof mijn 65 kilo het verschil gaat maken?  Het gezicht van Yves vertrekt naar lichte bezorgdheid, maar ons niet gelaten, vooraan in het vliegtuig krijgen we warm eten.  Wanneer het eten naar binnen gespeeld is, is de helft van de vlucht alweer voorbij. We bestellen nog een laatste biertje en hopen dat Anderlecht volgende speeldag wint van Split en Zenit gaat winnen in Athene zodat we ook na de winter nog minstens 1 Europese trip kunnen maken.  Bij thuiskomst wordt Lange afgehaald door Liesbeth en staat Freddy te wachten om ons op te halen.  We zetten Vanessa af en verwittigen het thuisfront dat we op komst zijn. Zo is Fred zijn Mercedes al zo goed als mogelijk sneeuwvrij gemaakt als we bij mij thuis arriveren. Nog even met de krabber erover en hij is klaar om de straat uit te schuiven en naar Kalmthout te knallen. Mutsen, handschoenen en nekverwamers hebben we niet vaak meer nodig: De lichte vriestemperaturen in België doen ons de eerste weken niet veel meer.

Het enthousiasme en de blijdschap van de mensen wanneer ze hun cadeautjes krijgen - vooral het cadeau van Piekes leidt tot grote hilariteit - vormt alweer een leuk einde van dit schitterende avontuur.

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen