Dinamo Zagreb

Voor de Europa League worden we geloot tegen onze vrienden van Ajax Amsterdam, het Kroatische Zagreb en het Roemeense Timisoara. Ajax Amsterdam is uiteraard over de hele wereld bekend, Dynamo Zagreb is eerder bekend om haar gewelddadige supporters dan om haar voetbal en het Roemeense Timisoara is de nobele onbekende in de groep. De laatste toch maar niet onderschatten gezien ze Shaktar Donetsk uit de Champions League voorronde knikkerden. De eerste wedstrijd is al meteen de verplaatsing naar het gevaarlijke Zagreb. Menig supporters houdt het op “sparen voor de volgende verplaatsingen”, maar waarom sparen voor een volgende verplaatsing als je in september naar een warm land, een mooie stad met knappe vrouwen en vol cultuur kan gaan? Neen, de angst voor de reputatie van de Kroaten houdt hen thuis. Niet zo voor ons: we support them everywhere!

23 Purple Hazers zullen de trip naar Zagreb maken. Sommigen maken er een week vakantie met tussenstop in Porec van, anderen passeren langs Ljubljana, enkele die-hards trotseren de reputatie en kiezen voor enkele dagen in de stad, terwijl wij met 5 kiezen om het op een korte citytrip te houden.  De prijzen vanuit Brussel zijn onbetaalbaar, dus kiezen Yves, Marc, Fred, Steven en ik ervoor om via Keulen naar Zagreb te vliegen. Om onze veiligheid in Zagreb toch enigszins te garanderen, mag het hotel voor 1 keer kosten wat het wil: 80€ voor een nachtje Sheraton is geen probleem!  Gezien de vluchten in Keulen vroeg vertrekken, besluiten we om de avond voordien naar Keulen te vertrekken en ook daar een hotelkamer te boeken.

Zo gezegd, zo gedaan en op 16 september vertrekken we na het werk richting Keulen. 2 weken na de horror-tackle van Witsel op Wasilewski, krijg ik onderweg telefoon van een gek geworden Standardfan: Standard – Arsenal 1-0: ik vind nog steeds dat elke rouche best door het kleinste oog van een naald mag getrapt worden: FUCKING CUNTS!  Niet veel later sms vanuit de andere wagen: Standard – Arsenal 2-0, gevolgd door een regen van sms’en vanuit het Luikse kamp. We zijn “goed” vertrokken en het ergste moet nog komen: We liggen ruim een uur voor op de andere wagen wanneer we in Keulen de afrit nemen om ons bij het hotel te parkeren. Na de afrit komen we op een T-splitsing en worden we door de GPS naar rechts gestuurd: leuke buurt, café’s, restaurantjes, tavernes, hotels… alleen noch ons hotel noch het huisnummer terug te vinden. We keren om en doen de lange straat nog een keer… en nog een keer… en nog een keer… en nog een keer… hotel niet te vinden.  We bellen Fred: zij zijn net gearriveerd aan het hotel, maar van hun herkenningspunten komt geen enkele ons bekend voor. Tot blijkt dat Fred aan de T-splitsing naar links gegaan is: HUH? We maken rechtsomkeer en rijden de T voorbij. Die moffen hadden er niet beter op gevonden om vanaf de T gezien zowel naar links als naar rechts de huisnummers op te tellen!!! Een kwartiertje later parkeren we onze wagen naast die van Fred en checken we in. Een gammel maar goedkoop hotelletje, genaamd “Ass”. 

Op goed geluk gaan we op zoek naar eten: we slaan een paar keer links een straatje in tot we een Grieks restaurant vinden.  Ik trek mijn neus op, maar eens ik pizza en spaghetti op de kaart vind, fleur ik weer helemaal op.  Intussen krijgen we de eerste verontrustende berichten vanuit Zagreb: Een 15-tal Kroaten heeft zonet enkele Anderlechtfans aangevallen na de training: een voor mij bekende supporter krijgt enkele rake klappen, maar al bij al zonder erge gevolgen. We zijn gewaarschuwd.  Terwijl de kok onze bestelling klaarmaakt, komt Arsenal terug tot 2-2 en veert er 1 tafel in de taverne op.  De uitbater is duidelijk geschrokken van onze reactie.  Wanneer tijdens het eten Arsenal nog 2-3 maakt, vliegen de stukken pizza net niet in het rond.  De uitbater begrijpt er niets van tot we hem uitleggen hoe de vork aan de steel zit: hij kan erom lachen.  Gezellig als het er is, blijven we na het eten zitten en laat de uitbater de televisie staan zodat we de beelden van de gespeelde Champions League wedstrijden kunnen bekijken. Dankzij het Duitse Hawk-eye systeem is het duidelijk dat de penaltyfout in het voordeel van Standard buiten de rechthoek gebeurt – geen Calimerogedrag in het Luikse kamp deze keer…  Wanneer de voetbalverslagen voorbij zijn en we aanstalten maken om te vertrekken, komt de chef plots met een fles ouzo en olijven op de proppen.  Dat kunnen we uiteraard niet weigeren en we maken de fles en het bord olijven eerst nog leeg alvorens we gaan slapen.  We krijgen nog een fles ouzo mee voor onderweg, maar die drinken we wel leeg wanneer we kampioen worden!

Na het ontwaken op een kamer waarbij het terras een meter naar onderen afhelt en een stevig ontbijt, vertrekken we naar de luchthaven van Keulen: Voor alle veiligheid volgen we Fred in plaats van onze GPS. We parkeren de wagen en worden met de bus naar de terminal gebracht, waar we onmiddellijk bekende gezichten van Boldershof, Rijkevorsel en Le But aantreffen. Wanneer we landen in Zagreb worden we opgewacht door de Kroatische en Belgische politie en worden de bekende Anderlechtgezichten aangewezen. Niet dat het ons een veiliger gevoel geeft, integendeel zelfs, maar men is dus bezorgd om de Belgische gasten.  Iedereen duikt in de taxi’s en zoekt zijn hotel op.  Onze taxi-chauffeur is ongeveer 2.10 meter groot, heeft handen waar de mijne 3 keer inpassen en lijkt niet echt betrouwbaar. Al snel begint de man een praatje… De eerste vraag is hoelang we blijven. Na het antwoord “tot morgen” volgt direct de tweede vraag: “Zijn jullie hier voor voetbal?”  Gezien onze aarzeling bij het antwoorden, weet hij direct dat wij Anderlechtfans zijn. Onmiddellijk schakelt hij over op het nachtleven in Antwerpen en Brussel en het paradijs aan meisjes en clubs: Gene gewone pee, maar wel vriendelijk en correct. Wanneer we arriveren aan het hotel maken we een afspraak om weer naar de luchthaven gebracht te worden… De chauffeur weet zeker dat we in een slecht humeur zullen zijn na de winst van Zagreb en gebiedt ons om voorzichtig te zijn: Capiche!

We brengen onze valiezen naar de kamer, verfrissen ons en bij dit stralend weer zijn we al snel op het terras van het hotel te vinden.  Het duurste hotel brengt natuurlijk met zich mee dat ook de spelers en de technische staf in het hotel logeren: we slaan een praatje met Charly Musonda, die lustig zit te Facebooken.  Na onze babbel zoeken we een eetgelegenheid op in de studentenbuurt, niet ver van het hotel.  Het lijkt niet echt een taverne, maar binnen is het zeer gezellig en verzorgd.  De mensen zijn zeer vriendelijk en het eten valt zeer zeker te smaken. Stilaan stromen de telefoons binnen van supporters die nog op hun tickets wachten en wordt ons gemeld waar iedereen zich bevindt.  We wandelen door de drukke straten van Zagreb naar het terras waar een 60-tal Anderlechtfans zich verzameld hebben.  We worden al snel gespot en gevolgd door supporters van Zagreb. Ook op het terras worden we nauwlettend in de gaten gehouden, zowel door de supporters van Zagreb als door de politie.  Ook de Belgische politie is aanwezig en is voor 1 keer duidelijk ongerust over het lot van de Anderlechtfans: ze werden zelf de avond voordien haast van de weg gereden door Kroatische fans.  De tickets worden uitgedeeld en de halve liters bier gaan vlot van de hand. Iets te vlot voor sommigen, die tegen het advies van de Kroatische politie in, een repertoire Anderlechtsongs beginnen.  De Kroatische politie komt nogmaals zeggen dat Anderlechtfans zullen worden opgepakt voor hun eigen veiligheid wanneer ze tekenen van dronkenschap, waaronder liedjes zingen, beginnen te vertonen.  De aanstoker van de liederen verlaat het terras (you know who you are, cunt J ), maar de focus is gevestigd op de achterblijvers: het wordt link nu.  De Anderlechtfans verlaten het terras en keren terug naar hun hotel om zich klaar te maken naar de wedstrijd te vertrekken.  Ook deze keer krijgen we het gezelschap van een Kroaat een 30-tal meter achter ons, maar halverwege staakt hij zijn poging.

Wanneer we weer aan ons hotel arriveren, staat de spelersbus en een massa gewapende politie te wachten.  We vragen ons af of dergelijke escorte ook voor ons mogelijk is, maar gezien hun vette grijns begrijpen we dat deze optie niet geldig zal zijn. We wachten de spelers op voor hun vertrek en wensen hen een goeie match toe. Van Damme reageert stoïcijns, Deschacht maakt een praatje, Legear en Gillet lopen ons straal voorbij, Lukaku, Bous, Chatelle, Proto en co hebben nog wel tijd voor een foto of een grapje.  Wanneer even later Jacobs en Hasi passeren geven we hen nog mee dat we aanvallend voetbal willen zien en geen angsthazenvoetbal zoals in Lyon: vooruit willen we!!  Er volgt geen antwoord, uitsluitend een grijns of een lachje.  Wanneer onze helden zijn vertrokken, maken ook wij ons klaar om naar het stadion te vertrekken.  Het hotel regelt 1 taxi voor ons en er wordt uitdrukkelijk gevraagd om ons aan het bezoekersvak af te zetten.  Met het stadion in zicht wil de chauffeur ons eruit op een druk kruispunt met het oog op volgende klanten: het is echter nog 300 meter wandelen en we staan vlak voor een café met een 100-tal BBB – rijden godverdomme! Bij de volgende hoek is het echt wel genoeg geweest voor de chauffeur en vraagt hij ons nogmaals om uit te stappen.  We weten dat dit nog steeds niet de ingang van ons vak is en weigeren uit te stappen. Doordat we het verkeer staan te blokkeren, komt de politie poolshoogte nemen van wat er nu eigenlijk aan de hand is.  We tonen aan dat we Anderlechtfans zijn en dat we willen afgezet worden aan de ingang van het bezoekersvak: de agent sommeert de taxichauffeur om ons 150 meter verder gaan af te zetten. We zijn ruim op tijd en pakken nog een pintje bij de bus van Boldershof.  Even later komt de politie vragen of ik nu alcohol aan het drinken ben in de perimeter van het stadion. “Euh… no”. “Can I see the bottle please?” – “Euh, no”. Het flesje moet weer op de bus en er mag geen alcohol meer gedronken worden. Intussen sijpelen alsmaar meer Anderlechtfans door de poort en banen we ons een weg in de tribunes.

Bepaalde etages van het stadion dienen gesloten te blijven wegens niet veilig, maar voor de rest zit het stadion aardig vol. De spionkop van Dinamo is toch wel een van de impressionantste die ik tot hiertoe heb gezien.  Het Anderlechtvak is met een 200-tal fans toch nog redelijk gevuld: er zijn zelfs 4 Polen afgezakt om ons te komen steunen, alsook een Kroaat die ooit per vergissing op Playstation Anderlecht geselecteerd had en sindsdien Anderlecht is beginnen volgen en nu de kans schoon ziet om zijn nieuwe geliefde team live aan het werk het zien. Wanneer we onze ploeg op het veld zien verschijnen, ontsteek quasi het hele vak in een kleine razernij: geen enkele spits op het veld!!  Tot zover de invloed van onze babbel in het hotel voor de match. Het belet ons niet onze ploeg luidkeels aan te moedigen en de 200 aanwezigen hebben er duidelijk zin in. Vooral de tweede helft zit de sfeer er goed in: een 20 minuten lange “When the mauves go marching in” houdt het hele vak aan de gang.  Halverwege de tweede helft zien we plots hevige regens neerdalen over de tribune tegenover ons: de Kroatische fans zoeken beschutting. Niet veel later stroomt ook boven ons onoverdekte vak het water naar beneden. Net op dat moment schiet Bernardez de 0-1 tegen de touwen: in plaats van beschutting te zoeken, gaat het gros van de bovenkleding uit en barst het feestje in alle hevigheid los. Er wordt gezongen, gesprongen en gedanst en we overstemmen de rest van het stadion. Wanneer Lukaku invalt en het jonge talent van 16 met een fantastische rush over de linkse flank de 0-2 inleidt, is het kot helemaal te klein: MAUVES ARMY HAVIN A PARTY! We verlaten de tribunes uitermate goed geluimd, maar tevens zeer op onze hoede voor een reactie van gefrustreerde Kroaten. De regen doet echter zijn werk en de Kroaten keren naar huis of zoeken beschutting in de café’s.  Wij bellen intussen een 20-tal taxi’s om weer naar onze hotels te raken.  Wanneer we naar huis rijden kruisen we Branko Strupar die net van de parking rijdt.  Op elk kruispunt en elke hoek staat een groepje Kroaten de taxi’s te controleren op Belgische supporters, maar ze laten ons met rust. Om de file te omzeilen wil onze chauffeur gebruik gaan maken van donkere zijstraatjes, maar dat stuit op een duidelijk “njet”: desnoods betalen we wel enkele euro’s meer, maar we blijven op de hoofdstraten!

Teruggekomen in ons hotel nemen we een douche en proberen we onze kleding te drogen.  Daarna is het hoog tijd om de inwendige mens te versterken: er wordt onder meer een plaatselijke soepspecialiteit getest: een uitgehold brood met een heerlijke groentesoep: lekker! Daarna schakelen we over op Belgische kost en genieten we van een biefstuk-friet. We besluiten in de buurt van het hotel te blijven en na een drankje op het terras van het hotel, steken we de straat over tot bij een Chinees waar we op het terras nog nagenieten met veel te veel loempia’s. Ik probeer even te informeren of al onze gasten veilig in hun hotel zijn aangekomen: geen antwoord. Wanneer ik telefoons krijg vanuit België dat bepaalde mensen niet te bereiken zijn en of ik nieuws heb, begin ik me zorgen te maken. Geen van de 4 sjarels die ik probeer te bellen, neemt de telefoon op. Ik haast me naar het hotel om op internet op te zoeken in welk hotel zij zich bevinden. Ik leg de situatie uit aan de receptionist, die het betrokken hotel belt. Na een zoektocht van een uur, krijg ik dan uiteindelijk een verlossend bericht van het hotel dat de 4 de overwinning te nijg gevierd hebben en hun roes liggen uit te slapen: iedereen veilig dus, slaapwel!
Na een verkwikkende nachtrust, staat onze chauffeur ons reeds op te wachten in de balie van het hotel. Er wordt heel wat minder gesproken dan in de heenrit en bovendien is de rit nog duurder ook: rarara, frustraties? Op het terras van de luchthaven zitten tientallen Anderlechtfans nog na te genieten van de overwinning. 1 iemand kan weinig genieten: Xavier heeft na de wedstrijd klappen gekregen van een 30-tal Zagreb-hooligans, die in een hinderlaag stonden te wachten tot de laatste Belgische discotheekbezoekers naar huis zouden gaan. Niet veel later zou in Belgrado een supporter van Toulouse het leven laten na een gelijkaardige aanval: Xavier heeft veel geluk gehad en de babbel in de luchthaven en op de terugvlucht zal bijdragen tot het begin van een nieuwe vriendschap en een ingrijpende verandering voor onze supportersclub. Het vliegtuig vertrekt met een aanzienlijke vertraging aangezien de hele bende dolgedraaide Anderlechtfans luidkeels de overwinning en veilige aftocht viert.  Wanneer gedreigd wordt om niet te vertrekken, houden we ons rustig om eens in de lucht eens zo hard te keer te gaan. De medepassagiers vinden het nog wel amusant en klappen vrolijk mee… uitgezonderd de fans van Zagreb dan.

Vanuit Keulen onder een stralend zonnetje – Cabrio Fred! – en onder begeleiding van Italiaanse klassiekers weer naar huis. Het was ons het tripje weer: WE SUPPORT YOU EVERYWHERE!!
Up to Timisoara!

Bert

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen