Wasilewski

Zondag 30 augustus 2009, een dag die niet een Anderlecht supporter ooit zal vergeten. Zij die erbij waren in het stadion voelen bij de nagedachtenis nog steeds een koude rilling, een rilling van afschuw. Marcin Wasilewski, tot dan vooral geliefd voor zijn eeuwige inzet - laat ons eerlijk zijn: niet om zijn technische voetbalcapaciteiten - werd door Axel Witsel bewust van het veld getrapt. Een aanslag waarvoor je, als jij of ik die vandaag op straat zou doen bij iemand, al snel enkele jaren effectief voor kan krijgen.

Die zondag veranderde alles. Tot dan toe had ik nog niet die afkeer tegenover die voetbalclub uit Luik. Ik ben nog jong, heb de vorige glorieperiode van Standard niet meegemaakt. Ik heb Standard nooit ervaren als een sportieve rivaal, hun twee titels om de 25 jaar ten spijt. De houding van de spelers op het veld, hun coach, hun bestuur... ik kreeg er een degout van. Dat is de dag dat ik Standard de Liege ben gaan haten.
En zelfs nu nog, ik kan niet voor de Belgische nationale ploeg supporteren zolang Axel Witsel een basisplaats heeft. Ik kan het niet, sorry. Men leert je altijd: in het leven moet je kunnen vergeven en vergeten. Dat is bullshit. Soms moet je gewoon accepteren wat er gebeurd is en het altijd met je meedragen. We will remember.

Een dubbele open beenbreuk, einde carriere denk je dan. Wasyl dacht er echter anders over. Hij werkte hard aan zijn revalidatie en op 29 november 2010 maakt hij zijn echte comeback voor Anderlecht. Vanaf toen werd Wasyl een held in Anderlecht. Het respect voor zijn mentaliteit en vechtlust om terug te keren maakten hem onaantastbaar voor de supporters. Of om het in zijn eigen woorden te zeggen : What doesn’t kill me, makes me stronger.

Eind vorig seizoen liep zijn contract af, en de club besloot om dit niet te verlengen. Gelukkig vond hij vrij snel een nieuwe werkgever, de Engelse 2e klasser Leicester City Football Club. Toen ik vernam dat de Mauves Ostend Boys een bus wilden inleggen om een wedstrijd van hem te gaan bekijken, moest ik niet lang nadenken. In geen tijd waren alle 60 plaatsen uitverkocht en dus trokken we met een volle bus het kanaal over. Een verzameling met Anderlecht supporters van overal, waaronder 6 Purple Haze.

Om 5u30 vertrekken we op de parking van ons café. Ondanks dat iedereen een al bij al goede nachtrust heeft gehad zit de sfeer er nog niet meteen in. ’t Is voor iedereen nog een beetje zoeken en wennen. Van zodra we om 6u15 op de bus stappen in Wommelgem verdwijnt dit echter al snel. We bestellen meteen een frigobox en wanneer we in Gent aankomen is deze al leeg. Aangezien enkele vaste gezichten vanuit Leuven zich bij ons vervoegen besluiten we vanaf nu per bak aan te kopen.
In Middelkerke stappen de laatste RSCA supporters de bus op en we zetten onze reis voort naar Calais. Geen problemen bij de controle, en vrijwel meteen kunnen we de boot op. Ondertussen is het al 10u00 en hoog tijd dus voor een full English Breakfeast op de boot!
Wanneer we aankomen in Dover beseft iedereen vrij snel dat we niet veel tijd zullen over houden aan het stadion. Er wordt besloten om het aantal stops tot een minimum te beperken, en we hopen allemaal op vlot verkeer.

We arriveren uiteindelijk rond kick off time aan het stadion. De bus moet echter een paar straten verder rijden om ons te kunnen droppen. Een groep van 60 uitgelaten fans groepeert zich en wandelt door de straten richting stadion. Het ene lied na het andere wordt gezongen, en onze vlaggen worden aan iedereen getoond. Supporters die nog buiten rondlopen weten niet wat er gebeurt, maar genieten van ons enthousiasme.
Een steward wijst ons de weg naar onze ingang, en naar Engelse gewoonte moeten we via een smalle ingang één voor één het stadion betreden. Ondanks dat de wedstrijd ondertussen al gestart is, en we op de schermpjes in de hal de 1-0 zien scoren, wordt er solidair gewacht tot iedereen binnen is. Eerst vinden we het wat jammer dat we het begin van de wedstrijd missen, dat we niet iets vroeger gearriveerd waren zodat we rustig voor de wedstrijd nog even hadden kunnen rondkijken... Achteraf beseffen we dat ons laattijdig aankomen de fundering was voor wat nog zou volgen.
We betreden de tribune, een doodgewoon famillievak, al zingend en al dansend. We zoeken onze weg naar onze plaatsen, en gapende blikken zijn ons deel. Iedereen vraagt zich af wie we zijn en wat we komen doen. Sommigen dachten zelfs even dat de Millwall supporters de hekken hadden opengebroken en kwamen binnen gevallen. Toegegeven, het moet wel indrukwekkend zijn om een bende van dik 60 man te zien binnenvallen in je vak! De mensen rondom ons spreken ons aan en vragen wie we zijn. We leggen hen uit dat we voor Wasilewski komen en ongeloof en respect is wat volgt.

De hele wedstrijd lang zorgen we voor een goede sfeer in ons vak. Het lukt ons aardig om met onze groep de locals te overtreffen, en daar waar de locals ons verstaan en de melodie kennen zingen ze zelfs mee.
Halverwege de eerste helft gaat Wasilewski binnen de 16 stevig door op de doelman van Millwall. De doelman blijft liggen en heeft verzorging nodig: reden genoeg voor ons om te starten : ‘That’s why we love you, that’s why we love you!’

Tijdens de rust maken we een praatje met enkele Lester fans, de meesten ‘kennen’ Anderlecht wel en sommigen onder hen weten zelfs wie Axel Witsel is... Wanneer we in de tweede helft dan zingen wat we van Axel Witsel vinden, knikken deze personen ons bevestigend toe.
Vijf minuten voor tijd beslissen we ons naar beneden te begeven, zodat we hem na het laatste fluitsignaal kunnen opwachten. We gaan de trap af in groep, en wat dan zou volgen was een kippenvelmoment zoals we het waarschijnlijk nooit meer zullen meemaken. De ganse tribune achter doel, net als ons vak en het aangrenzende vak aan onze linkerkant geven ons een staande ovatie als blijk van hun respect voor wat wij vandaag gedaan hebben. Ik moet eerlijk bekennen: ik heb een grote mond en ik durf al eens een klootzak zijn, maar als je daar staat en een staande ovatie in ontvangst mag nemen dan kun je niet één woord verzinnen om uit te brengen. Het haar op mijn armen staat recht, ik krijg tranen in mijn ogen. Zelfs nu, twee dagen later, wanneer ik het typ krijg ik nog steeds kippenvel.
We komen beneden aan in de tribune en wachten op de trap. Dat is echter tegen de zin van de stewards die ons aanmanen te gaan zitten. Geen probleem, de Leicester fans helpen ons, maken plaats voor ons, roepen ons naar nog andere vrije plaatsen en zorgen er mee voor dat we allemaal op de eerste rijen van de tribune kunnen plaats nemen. De supportersgroep achter doel weet de houding van hun stewards ook maar matig te apprecieren en laat dit vocaal merken : ‘They can sit where they want, they can sit where they wa-a-ant! They’re Anderlecht! They can sit where they want!’
Tijdens de laatste minuut van de wedstrijd mist Leicester nog een reuzekans op 4-0 maar het feest kan niet meer kapot. Uitgelaten staan we te dansen op de Wasyl tonen, de stewards maken ons duidelijk dat we niet over de omheining mogen komen en we knikken bevestigend. Maar we kijken ook mekaar aan en beseffen: als we gaan, dan gaan we met zijn allen!
Het laatste fluitsignaal, Wasyl haast zich om de ref te groeten en komt meteen naar onze hoek gelopen. 25 meter, 20 meter, 15 meter, 10 meter.... rechts zie ik de eerste vertrekken, links volgt één van de Michils broertjes, Bert volgt en ik volg meteen... in mijn ooghoek zie ik dat na ons iedereen volgt. Een mini pre-pitch invasion zowaar! De stewards hebben de zaak perfect onder controle en houden ons in een hoekje maar dringen ons niet terug. We vliegen Wasyl in de armen en springen en dansen samen met hem. Ik zie hem lachen en schreeuwen – hij is zo blij als een klein kind op 6 december! In ons feestgejuich hoor ik de stadionspeaker ons bedanken : ‘Special thanks to the Anderlecht supporters for their visit and support today!’ De home supporters genieten duidelijk mee van onze vreugde.

Terwijl we een hele wedstrijd ons best gedaan hebben om geen Anderlecht songs te zingen, maakt Marcin van een stil moment gebruik om zelf een lied te starten : WE ARE ANDERLECHT, WE ARE ANDERLECHT!
Wasilewski maakt ons duidelijk dat hij gaat douchen en erna nog even langs de hoofdingang gedag komt zeggen. Sommige supporters gaan naar de fanshop om souvenirs, andere supporters wachten aan de hoofdingang en kunnen een praatje maken met Wasyl en enkele foto’s maken.

Tevreden, en vooral overwelmd, trekken we terug richting bus. Er wacht ons nog een lange terugrit maar wel eentje waarop we de gebeurtenissen van die namiddag nog tientallen malen zouden herhalen. Ondertussen bereiken ons ook de berichten dat onze actie al circuleert op internet en we beseffen het : we hebben vandaag geschiedenis geschreven. Iedereen die er bij was zal zich deze dag nog lang herinneren. Het is zo een dag die je op je 75ste verjaardag met veel trots zult navertellen aan je kleinkinderen!
Omstreeks 4u30 zijn we terug in Wommelgem en rond 5u00 zijn we in Keerbergen. Het was een pracht van een trip!

Tom.

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen