Timisoara

Onze volgende tegenstander, Timisoara, is de grote onbekende in onze groep. De stad Timisoara is gelegen in het westen van Roemenië en historisch gezien 1 van de grootste steden van Roemenië. Wij hebben er alvast nog nooit van gehoord  en gaan er vanuit dat er niet teveel supporters de trip naar Roemenië zullen maken, zodat we voorrang geven aan het regelen van de trip naar Zagreb. Wanneer deze in kannen en kruiken is, steken we ons licht op bij de mensen die reeds routes uitgezocht hebben en zelfs al geboekt hebben. De gekste manieren duiken op: auto, minibus, vliegen op Boekarest en vandaar verder met de trein, vliegen op Bergamo of Wenen en een aansluitende vlucht naar Timisoara of vliegen op Boedapest en vandaar met huurauto’s veder. Tot blijkt dat Timisoara gewoon een luchthaven heeft en er rechtstreeks kan gevlogen worden. De enige keuze is te vertrekken vanuit Parijs of vanuit Keulen. De reistijden liggen iets anders: Parijs is op maandag vertrekken en op vrijdagavond terug, Keulen is van dinsdag tot zaterdag. Gezien de slechte reistijden van Parijs en het aantal dagen beschikbaar verlof voor sommigen, opteren we om vanuit Keulen te vertrekken. Piekes en co opteren in laatste instantie nog voor een andere route: in combinatie met wat Engels voetbal, zullen zij over Luton reizen.

Dinsdagmorgen is het dan zover. Marc komt gepakt en gezakt de oprit opgereden en schuift bij aan de ontbijttafel. Bij een tas koffie en een boterham wachten we op Yves. Niet veel later zetten we koers naar Turnhout om Mik op te pikken en over Eindhoven naar Dortmund te knallen. Na een rit vol Nederlandstalige klassiekers parkeren we ons op de goedkoopste parking en wachten we op de shuttledienst die ons naar de terminals zal brengen. Na de incheck hebben we nog even tijd om een hapje te eten of een glas te drinken in de kleine, maar gezellige bar van de luchthaven. En we zijn niet de enige Anderlechtsupporters die deze route verkozen hebben: onder andere de SC van Olen is aardig vertegenwoordigd.

Afgezien van 3 stilstaande vliegtuigen is er niets wat erop wijst dat we net in de tweede grootste luchthaven van Roemenië geland zijn. Over de tarmac naar de aankomsthal wandelen heeft ook zijn charmes. Na de gebruikelijke controle is het tijd om Roemeense Lei af te halen en de taxi te sommeren ons naar het hotel te voeren. Tijdens de rit naar het hotel trekken we onze ogen wijd open: industrie in opbouw, spiksplinternieuwe garages zijn buur van oude verkwakkelde bedrijven, soms goede asfalt, dan weer amper verharde wegen. In de stad heerst een verkeersdrukte van oude, verroeste wagens en trams in een decor van enerzijds verloederde huizen en anderzijds kleine gezellige huisjes in oude bouwstijl. Blijkbaar ligt ons hotel ten opzichte van de luchthaven aan de andere kant van de stad. Na een wirwar van straatjes worden we voor een spotprijs afgezet bij een hotel dat er nog niet zo lang geleden werd gebouwd.

Het ziet er zeer verzorgd uit en heeft de uitstraling van een zakengebouw. Ook binnen ziet het er goed uit en wordt voor een uitstraling van een zekere standing gezorgd. We hebben een kamer van 4 geboekt, maar komen terecht op een soort appartement, met een zithoek, een klein salon met 1,5 bed en dan een grote slaapkamer. Wanneer we de deur van de grote slaapkamer opentrekken, kunnen we onze ogen niet geloven: een prachtig interieur met een jacuzzi  voor 2 personen en een moderne douche! Uiteraard laat het niet lang op zich wachten voor de jacuzzi wordt uitgeprobeerd: ZALIG!

Na een verkwikkende jacuzzi proberen we het restaurant van het hotel uit. We zullen hier uiteindelijk 5 dagen verblijven en dan is het handig om te weten of we op het huisrestaurant kunnen rekenen. Jammer genoeg is dit zowat de slechtste spaghetti die ik ooit voorgeschoteld kreeg: gelukkig dat we zo weinig kregen! Bijgevolg wordt het huisrestaurant al geschrapt als mogelijkheid en zullen we in het centrum van de stad onze favorieten moeten zoeken. Intussen krijg ik een bericht van de SC Mighty Mauves dat het best wel gezellig is in de Irish Pub in de stad en het een ideale opwarmer is voor de nacht. Niet veel later staan of zitten we bij hen in het café en leren we de uitbaters de basiskennis Engels voor een Irish Pub. We moeten hen aanduiden welke drank we nu precies bedoelen en leggen hen uit dat ze het maar beter snel leren gezien er de komende dagen nog een paar tientallen Belgische fans zullen arriveren. Na een goede opwarming vragen we de uitbater enkele taxi’s te bellen en vertrekken we naar de studentenbuurt. Het lijkt een vervallen buurt, maar ondanks het uitzicht blijkt het wel een zeer gezellige buurt te zijn. Allemaal bars en restaurantjes bij elkaar. Op het eerste zicht allemaal kleine bars, maar eens binnen blijkt elke bar nog wel een ruime kelder of bovenverdieping te hebben. We volgende fans die al een dag eerder gearriveerd zijn naar bar ‘Happy’. De naam is niet gestolen: de zaak zit goed vol, er wordt herkenbare ambiancemuziek gespeeld en het bier valt te smaken. Er valt ook helemaal geen vijandigheid te bespeuren en wanneer we een praatje maken met een Roemeense blijkt het zelfs een sympathiek en warm volk te zijn. Even praten of foto’s maken is allemaal geen probleem, zelfs voor een dans hoef je niet eerst een half uur mooie praatjes te verkopen. Het bier vloeit rijkelijk, er wordt luidruchtig meegezongen en volop gedanst: de eerste avond vliegt voorbij, dat belooft!

Nu we de kans hebben, wordt er optimaal van geprofiteerd: om de nieuwe dag goed te beginnen, worden we rustig wakker in de jacuzzi. Blijkbaar wordt de eetlust bijzonder aangewakkerd door al dat gebubbel, dus vertrekken we met een knorrende maag naar het centrum van de stad. We worden alweer afgezet aan de prachtige kathedraal en al snel hebben we in 1 van de zijstraten van het vrijheidsplein een gezellig Italiaanse pizzeria gevonden. Na de desastreuze spaghetti van gisteren, waagt niemand zich nog aan de spaghetti en wordt gekozen voor een pizza. Dat men het Engels hier nog niet zo machtig is, valt eens te meer te merken wanneer we na onze pizza nog een extra glas frisdrank willen bestellen. De dienster komt met de rekening en het duur ruim 5 minuten voor we aan haar verstand krijgen dat we nog iets willen om te drinken. Tenzij Roemenen niet drinken na het eten, lijkt het ons toch niet zo moeilijk om te snappen. Hoewel de pizza’s in verhouding tot de taxiritten en biertjes van gisteren vrij duur zijn, kunnen we deze pizzeria blijven onthouden: hun pizza’s zijn lekker en hun zaak is centraal gelegen, zodat je overal te voet naartoe kan.

Intussen zijn Piekes, Lange, Jer en Toone ook gearriveerd en hebben ze hun intrek genomen in een ander etablissement op het vrijheidsplein. Na de afrekening in de pizzeria gaan we hen vervoegen en luisteren we naar hun belevenissen van de avond voordien bij een wedstrijd in Londen en het verloop van hun vlucht vol turbulentie. Wanneer wij onze verhalen van de avond voordien bovenhalen, trekken ze grote ogen: Dat wordt vanavond 1 groot feest! We bemerken het tikkeltje teleurstelling over de reisroute die ze gekozen hebben: misschien waren extra nachten Timisoara toch wel leuker geweest. Tussen de halve liters door, bestellen ze een slaatje om hun eerste honger een beetje te stillen. In de vooravond gaan we op zoek naar een andere bar en komen we uiteindelijk terecht in café Utopia. Alle interieur is van metaal en wij zijn de enige bezoekers van het café. Halve liters zijn voor sommigen plots niet goed genoeg meer en schakelen over naar sterke drank. Het begin van een hilarische vooravond met iemand die veel schouderklopjes begint uit te delen tijdens het praten, een ander die bijna languit in zijn stoeltje ligt en wiens accent moeilijker en moeilijker verstaanbaar wordt en de laatste die het uitermate amusant vindt om zichzelf onder het speeksel te dompelen en daarna aan groepsknuffels wil doen: ik dacht het niet. De nuchtere mensen onder ons zien de tijd gekomen om iets gaan te eten, zodat de ‘helden’ toch nog een leuke nacht op Roemeense bodem kunnen beleven. Op weg naar het vrijheidsplein blijft de een hartstochtelijk vriendschapsklopjes uitdelen, de ander heeft het moeilijk om te volgen en de laatste blijft groepsknuffels eisen. Wanneer we in de Mc Donalds een uitgebreid maal besteld hebben, gaan 2 van de ‘helden’ met elkaar in discussie omwille van de Giant Mac die onterecht door 1 van de 2 naar binnen zou zijn gewerkt. Het blijven hilarische taferelen om te aanschouwen. Na een lang bezoek aan het toilet en even slapen en bijkomen op het terras van de Mc Donalds, besluit 1 van de 3 ‘helden’ naar het hotel terug te keren en dringend te gaan slapen. Yves sukkelt met een zware verkoudheid en voelt zich niet al te best. Ook hij besluit om gaan te slapen en krachten op te doen voor de wedstrijddag. Wij gaan met hem mee om ons wat op te frissen alvorens opnieuw het Roemeense nachtleven in te duiken.

Iedereen die ons reeds gecontacteerd heeft, hebben we gezegd naar bar Happy af te zakken. Als we aankomen in onze favoriete Roemeense bar, zitten er inderdaad al een tiental supporters samen een pintje te drinken. We zetten ons in de hoek onder de tv’s, aan een grote ronde tafel met in het midden een tap geïnstalleerd. We kunnen voor onszelf tappen en een teller zal uiteindelijk bepalen hoeveel pintjes we gedronken hebben en wat we dienen te betalen. Er blijven bekenden binnendruppelen en uiteindelijk zitten we met 25 man klaar om Real Madrid – Ac Milaan te bekijken. Er zit al veel volk in de bar, bijna evenveel als gisteren, maar het gaat er vooralsnog rustig aan toe. De Roemenen supporteren hevig mee en het café is duidelijk verdeeld met Real- en Milan-supporters. De wedstrijd gaat goed op en neer en beurtelings veren delen van het café recht. De sfeer zit er goed in en supporters van beide teams kunnen om beurten juichen.

Tijdens de rust knallen de eerste bekende songs uit de nineties uit de boxen, wat luid wordt meegezongen door de Belgische gasten in de bar. Sommigen gaan helemaal uit hun dak en klimmen op de barkrukken of op de tafels. Een goofy-figuur, die al sinds gisteren acteert alsof elke bezoeker een potentiële crimineel is, kan er niet mee lachen en gebiedt de ambiancemakers van zijn meubilair te komen. We excuseren ons en laten de sfeer hierdoor niet vergallen: Er wordt luid meegezongen en gedanst tot de tweede helft begint.  Ook nu blijft de wedstrijd goed op en neer gaan en zien we beurtelings andere tafels rechtveren: mooi om te zien. Nog mooi om zien zijn de Roemeense dames, die steeds in grotere getale de bar binnenkomen. Laat onze tafel nu net strategisch zijn geplaatst, namelijk aan de deur naar de damestoiletten. We weten al wie we straks om een dansje zullen vragen. Uiteindelijk zal Milan in de laatste minuten de zege afdwingen, wat door hun Roemeense fans op luid gejuich onthaald wordt. Weer tijd voor muziek dus.

Net als tijdens de rust weet de DJ de sfeer er direct in te brengen. 1 voor 1 Europese hits, die door Jan en alleman gekend zijn! Alweer kunnen enkele overenthousiaste Anderlechtfans zich niet bedwingen op de krukken te dansen. Tot ontsteltenis van de Roemeense buitenwipper. Hij wil dat we zijn zaak nu meteen verlaten. Wanneer de Roemeense serveuse de teller komt nakijken en de rekening komt opmaken, probeer ik haar te overtuigen om te kunnen blijven. Ze kent me nog van gisteren, ziet nu ook meteen wat ze vanavond al aan ons verdiend hebben en praat met de Roemeense buitenwipper. Ik treed haar bij en zeg dat we van het zitgedeelte van de zaak zullen weggaan en op de dansvloer zullen gaan staan. Tevergeefs, we werden “toegelaten” in zijn club, hebben geen respect getoond voor zijn goodwill, zijn meubilair en voor de andere gasten: we zijn niet beschaafd, so pay now and go home! Terwijl we onze rekening aan de serveuse betalen, komen de buitenwippers van de aanpalende zaken binnen. Blijkbaar gaat het niet snel genoeg naar de zin van de Roemeense goofy, wat we niet echt kunnen appreciëren. Wanneer we een laatste poging ondernemen om te praten wordt duidelijk dat onze vriend een revolver heeft steken: Ok, boodschap begrepen!

We blijven nog eventjes in de studentenbuurt in een ongezellige loungebar zitten, terwijl anderen nog snel even wat te eten gaan zoeken.  Daarna nemen we de taxi’s naar de Irish Pub van gisteren in de hoop dat die nog open is. Wanneer de 25 rond middernacht de pub binnenwandelen, vinden we als enige gasten nog de leden van de SC Mighty Mauves terug. De barman trekt grote ogen als we zijn zaak binnenkomen en zegt dat het niet meer mogelijk is om nog iets te drinken: het is sluitingstijd. Ik zeg hem dat ik al deze mensen speciaal overtuigd heb om in deze bar iets te drinken omdat het er gisteren zo leuk was. Het is goed: 1 rondje kan er nog wel bij. Intussen is ook Xavier op de hoogte gebracht waar we ergens uithangen en niet veel later komen er nog een 10-tal Brusselaars de pub binnen. De uitbater begrijpt snel dat het niet bij 1 rondje zal blijven. De halve liters en de sterke drank vloeien rijkelijk en het hele Anderlechtrepertoire passeert de revue, met als nieuwkomer de Robin Hood – theme.  Niet veel later haspelen ook nog eens alle foute klassiekers af: de Franstaligen verstaan er geen fluit van, maar doen vrolijk mee: hier is het trouwens geen probleem als we op krukken of tafels staan. Om half vier zit de barman afgepeigerd en diep ingezakt op zijn barkruk het schouwspel van de Belgen te bekijken. Het is mooi geweest. We laten de barman weten dat we morgen in zijn pub de match zullen voorbereiden en dat hij nog meer volk dan vandaag kan en mag verwachten: een flauwe lach kan er nog net af. De groep neemt afscheid, sommigen zoeken nog een andere bar of een club, wij keren naar het hotel terug.

Na een korte nacht laten we ons naar goede gewoonte weer afzetten aan de kathedraal en gaan we op zoek naar een leuke zaak om iets te eten. Matchdag vandaag en we hebben al vroeg afgesproken in de Irish Pub, het is dus zaak om op tijd stevig op poten te staan. Gezien we vorige keer al de zijstraten van het vrijheidsplein gedaan hebben, kiezen we deze keer om de toegangsweg naar Timisoara eens af te wandelen. Ook hier moet ergens een school zijn, want het wemelt van de studenten in de straat en in allerlei kleine zaakjes. Op de hoek vinden we nog een leuke zaak, met enkele plaatsjes vrij.  Rond ons zitten studenten te studeren of elkaars oefeningen over te schrijven wanneer een knappe serveuse ons het lekkerste eten van de hele trip serveert. Blijkbaar is de middagpauze om want de hele zaak stroomt op enkele minuten tijd helemaal leeg. Dat geeft ons de kans om wat over Timisoara te praten met de serveuse. Uiteraard verklapt ze ons nog enkele leuke plaatsjes om op stap te gaan. Met ons meegaan om ons te gidsen ziet ze niet zo direct zitten, maar wie weet zien we haar straks wel in haar favoriete danscafé. Ook goed, tot straks!

Wanneer we aankomen bij de Irish Pub is die al goed gevuld. Mighty Mauves en een groot deel van Purple Haze zitten reeds te verbroederen. Niet veel later komen ook Xavier en de zijnen aan. De vlaggen worden opgehangen, het bier wordt besteld en er wordt verteld over wat er gisterennacht in de laatste uurtjes na de Irish Pub nog allemaal te beleven viel. Xavier zit naast mij en we raken aan de praat over het werk dat een supportersclub besturen vraagt. De verhaallijnen liggen wel erg kort bij elkaar en zitten dadelijk op dezelfde golflengte. Door omstandigheden zou Xavier komende zondag de uitwedstrijd op KV Mechelen moeten missen. Wie Xavier echter kent, weet dat hij óveral waar zijn Anderlecht speelt in de tribunes te vinden is. Ik heb genoeg contacten met andere SC’s en 1 ticket voor de uitwedstrijd in Mechelen zal wel te vinden zijn: ik beloof Xavier een ticket te regelen voor de uitmatch in Mechelen. Xavier en de Brusselaars worden later allemaal lid van de SC, ondanks de vele kilometers die ze elke 2 weken zullen moeten maken: a new friendship is born.

Ondertussen is het café helemaal volgelopen met Anderlechtsupporters: 80 tot 100 in totaal. Een Roemeen met een boekentas wringt zich door de paarswitte menigte naar de bar. Het is de barman die we gisteren tot half vier aan de waggel gehouden hebben. De eigenaar van het café had hem gevraagd van school weg te gaan om te komen helpen. Zijn boekentas belandt met sprekend gemak onder de toog. Hij begroet me met een stralende glimlach en herinnert zich mijn woorden van gisterenavond: “Tomorrow, we’ll have a lot more out! Be prepared: your pub will be ours“  De halve liters gaan met sprekend gemak over de toog en niet veel later hebben we alweer geen muziek meer nodig. Voor diegenen die het gisteren gemist hebben, halen we het hele repertoire nog eens door de molen, meerdere keren als het moet. Op de tafels, houten vloer van de eerste verdieping en de krukken wordt de hardcore beat van I like it loud perfect in de maat gehouden: de hele pub davert minutenlang bij de nieuwe “we hate bruges” song.  Bij een polonaise op de Robin Hood-theme, die op straat vrolijk verder loopt, worden de barmannen blijkbaar nerveus. Ze wurmen zich een baan door het café om de polonaise vriendelijk weer binnen te leiden: “Jullie doen niets mis, maar de politie vindt lawaai op straat niet leuk. Ik waarschuw jullie liever voor jullie problemen krijgen met de politie.” Geen probleem, dan blijven we wel binnen. Niet veel later zien we inderdaad de eerste agenten poolshoogte komen nemen aan het café. Wanneer ik nog iemand, die de pub niet vindt, ga ophalen, staan er op elke hoek van het kleine, rustige straatje inderdaad enkele agenten het café in het oog te houden, maar lijken ze toch te beseffen dat het allemaal rustig zal blijven.

Ik deel de tickets uit en blijkt dat er 1 ticket te weinig besteld werd. Er is dus 1 iemand die geen kaartje heeft voor de wedstrijd: Damn! Geen nood, de barman weet raad en belt 1 van zijn vrienden om nog 1 ticket voor het bezoekersvak af te halen aan te stadion. Een dik half uur later levert een jongen het ticket af in de Irish Pub: iedereen kan binnen! We moeten zelfs nog aandringen om hem iets te drinken aan te kunnen bieden als dank voor zijn moeite.

Dan blijkt inderdaad dat we iets te snel aan de voorbereiding van de match zijn begonnen. Het bier begint zijn tol te eisen, de vermoeidheid van de voorgaande nachten speelt even op, zodat sommigen besluiten toch nog even langs het hotel te gaan of een andere terrasje te gaan opzoeken. Op het eenheidsplein, waar de vorige thuiswedstrijd van Timisoara op zware etnische rellen uitdraaiden met Dinamo Zagreb supporters, zit nog een groep Anderlechtsupporters van het zonnetje te genieten op een gezellig terras. Het is slechts enkele minuten stappen, dus besluiten de supporters van de Irish Pub de anderen te gaan vervoegen op het eenheidsplein. De bediening is trager, maar wel een pak knapper dan in de Irish Pub. Toch leidt onze aanwezigheid op het eenheidsplein tot duidelijke nervositeit bij de Roemeense politie. Van een verdoken aanwezigheid is geen sprake meer en er komen steeds meer agenten bij. Blijkbaar vrezen ze een herhaling van de taferelen van de vorige Europese thuiswedstrijd. We trekken er ons niet al teveel van aan en blijven rustig genieten van een pintje onder een stralend zonnetje.

Wanneer de avond valt en het tijd is om naar de match te vertrekken, kan het plots niet snel genoeg gaan voor de politie. We hadden aangegeven dat we te voet zouden gaan, maar daar willen ze in geen geval iets van weten: ze sommeren heel wat taxi’s om te stoppen en ons onder politiebegeleiding naar het stadion te brengen. De chauffeurs weten niet wat er gebeurt en hebben helemaal geen zin om mensen te vervoeren die er niet om gevraagd hebben. Geen andere keuze: er moet worden gewacht tot alle Anderlechtsupporters in een taxi zitten alvorens er vertrokken wordt. De toeters van de taxi’s worden massaal uitgeprobeerd vooraleer we ons uiteindelijk in gang zetten. Ongeziene taferelen op weg naar het stadion: letterlijk élke zijweg en elk kruispunt zijn voor ons afgezet en elk rood licht moet op politiebevel genegeerd worden. Zwaantjes en politiewagens rijden naast ons en de file op de drukke wegen moet uit de weg voor onze colonne. We rijden aan een slangengangetje, maximum 50 per uur, de hele stad door. De supporters zijn helemaal uitgelaten, claxonneren een of ander melodietje of hangen al zingend en juichend uit de ramen van de taxi’s. De chauffeurs, niet helemaal op hun gemak, kunnen er toch om lachen. Wanneer we bij het stadion arriveren, wordt de politie duidelijk gemaakt dat wij helemaal geen taxirit wilden en dat hun organisatie ons niet kan verplichten de taxi’s te betalen. Toch worden de chauffeurs betaald: uiteindelijk werden zij ook maar bevolen om ons te vervoeren, hebben ze dat met de glimlach uitgevoerd en kost het ons quasi niets. De politie, toch geschrokken van de discussie met de supporters, besluit dat de controle op een geldig ticket niet langer nodig is: de grote poort moet open en alle supporters van Anderlecht moeten onmiddellijk het vak in. Zonder enige vorm van controle lopen we de trappen op tot in het vak. We hangen onze vlaggen op en wachten op de aanvang van de match.

Al bij de opwarming wordt duidelijk dat er niet teveel aanvallend voetbal verwacht moet worden. Als Anderlecht al vanaf de eerste minuten begint met tijd rekken, is de boodschap al duidelijk: ze komen voor een punt. Gelukkig dat we er een langere trip van hebben gemaakt en niet alleen voor de wedstrijd naar hier zijn afgezakt.  De sfeer valt helemaal stil, er wordt amper gezongen, sommigen dommelen zelfs in slaap. Zowel Timisoara als Anderlecht missen enkele grote kansen op de overwinning, maar een Anderlecht met de wil om te winnen had deze ploeg gewoon weg moeten spelen.  Tot grote verbijstering van de 350 meegereisde fans, wordt de 0-0 door de spelers en staf gevierd als een Europese overwinning . Gedegouteerd door de aanpak en het non-voetbal druipen de supporters af.

Naar goede gewoonte op Europese uitmatchen worden we nog even in het vak opgehouden en door een enorme politiemacht naar een enorme parking met huurauto’s en busjes begeleid. Vandaar mag iedereen doen en laten wat men wil. Wij keren terug naar het vak en lopen rechtdoor de grote boulevard in. Daarnet nog loeiden hier de sirenes van politievoertuigen of was er kabaal van Roemeense supporters te horen, nu is de straat nog druk bevolkt maar lijkt het rustig. We worden nog een kleine afstand gevolgd door een patrouillewagen van de Roemeense politie, maar eens een druk kruispunt voorbij, is het ieder voor zich. We wandelen het eerste beste hotel binnen en vragen ons een taxi te bellen. Na deze wanvertoning heeft niemand nog zin in een feestje en gaan we gewoon naar huis.  We laten nog wat pizza’s leveren en kruipen nog even in een ontspannende jacuzzi. De combinatie van warm eten,overgang van temperatuur, genoeg bier gedurende de ganse dag en een heerlijke jacuzzi eisen hun tol: ik val in slaap in de jacuzzi en word wakker van de foto’s, tijd om gaan te slapen.

Dacht ik. Mik ligt te snurken en het lukt me maar niet om er geen aandacht aan te schenken en in slaap te vallen. Wakker maken heeft geen zin, want 40 seconden later is het opnieuw prijs: this ain’t happening. Na bijna een uur besluit ik om mijn geluk in de andere slaapkamer te gaan wagen. Ik kleffer uit bed, maar nog voor ik aan de deur van de grote slaapkamer kom, hoor ik het gesnurk van Marc door de deur: ook geen oplossing. Ik zet de tv aan en kijk naar de samenvatting van alle Europese wedstrijden die vanavond gespeeld werden. Mik blijft rustig doorsnurken, dus kijk ik de hele uitzending nog een keer. En nog een derde keer, tot het plots stil wordt. Ahaaaa, eindelijk tijd om te slapen. Voorzichtig zet ik de tv af en muisstil kruip ik weer in bed. 2 minuten en daar gaan we weer. Niet veel later heb ik de slaap dan eindelijk te pakken.

Vrijdagmorgen, de meeste supporters hadden vannacht of vanochtend hun vlucht terug, wat maakt dat wij en de SC van Olen de laatst overgebleven Anderlechtsupporters zijn.  De SC van Olen hadden gisteren in een bepaald café een barbecuestel ontdekt en hebben nu een halve slagerij leeggekocht om te barbecueën. Ze vorderen de BBQ van het café op voor hun BBQ, maar laten de uitbaters uiteraard meegenieten van hun etentje. De uitbaters van hun kant voegen dan weer groenten toe aan de BBQ. Het vooroordeel vanuit België wordt weer maar eens ontkracht: dit is een bevestiging dat de Roemenen een warm volk zijn. Wij op onze beurt, lopen de hele stad door. We zien kanonnen die in de opstand van 1989 tegen Ceauşescu werden gebruikt, lopen door de parken en langs de belangrijkste gebouwen van de stad. Op het vrijheidsplein kiezen we voor iets anders dan de Italiaanse menu: er is een zaak met een Europese menu. De schnitzels met frietjes zijn erg in trek en nog lekker ook. De ober vertelt ons graag over zijn stad en neemt met veel plezier nog enkele foto’s van en met zijn Belgische gasten.

We dwalen verder door de stad en komen weer terecht op het eenheidsplein, waar we ons installeren op hetzelfde terras als gisteren. De diensters kennen ons nog en komen een praatje maken. Zonder de aanwezigheid van de politie op het plein valt er ook zoveel meer te zien. Mensen die gisteren het plein meden door hun aanwezigheid, stellen ons nu hun kunstjes voor of paraderen voorbij de terrassen.  De avond valt en we keren weer terug naar het hotel. Na een heerlijke massage, gaan we nog even langs bij onze gastheer van de voorbije dagen: de Irish Pub. We bestellen nog een licht maal en de laatste Roemeense drankjes van ons verblijf. De uitbater denkt er anders over: hij is zichtbaar zeer tevreden met onze aanwezigheid de laatste dagen, het plezier dat we hebben gebracht en het correct betalen en gedrag van alle supporters. Hij komt met een fles tequila aan onze tafel zitten en biedt ons enkele shotjes tequila aan. We nemen het aanbod met veel plezier aan, praten nog een hele tijd met de man en beloven hem uiteindelijk om zijn zaak aan te prijzen bij de bevriende Ajax-supporters, die de verplaatsing naar Timisoara nog dienen te maken. De man is zichtbaar gelukkig en het afscheid is zeer hartelijk – ooit komen we hier terug, dat staat vast.

Na een goede nachtrust komen we weer op de kleine luchthaven van Timisoara terecht. We bestellen ons laatste Roemeense drankje en taxeren de vrouwelijke schones die toekomen of willen vertrekken: we zullen hen missen. Zonder problemen raken we terug in Dortmund en begeleid door Nederlandstalige klassiekers wordt iedereen weer netjes thuis afgeleverd.

Timisoara, the away of our life, we’ll be back someday

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen