TNS

Anderlecht wordt op het veld van Club Brugge met een straatlengte voorsprong kampioen van het seizoen 2009 – 2010. Naar goede gewoonte kunnen wij na een kampioensjaar niet profiteren van het werk van de andere Belgische ploegen en moeten we weer maar eens voorrondes spelen om in de Champions League te geraken: 2 om precies te zijn. We worden geloot tegen de winnaar van het duel Bohemians Dublin – The New Saints.  Gezien de overwinning van Bohemians in de eerste wedstrijd, het feit dat The New Saints nog nooit konden winnen in de Champions League en we er al zolang van dromen om in de voorrondes eens naar Ierland te kunnen, zijn er vele supporters die het niet kunnen laten en al een vlucht naar Dublin boeken, al dan niet met annulatieverzekering: Wij zijn na het BATE-verhaal echter geleerd en besluiten te wachten.

The New Saints flikken het in de terugwedstrijd, dus het wordt Wales in plaats van Ierland.  Ineens een pak moeilijker om ter plekke te geraken, maar dat zal ons niet tegenhouden. Al snel wordt duidelijk dat het een heel avontuur zal worden om onze favoriete ploeg door deze voorronde te kunnen gaan schreeuwen: We zullen vanuit Amsterdam naar Liverpool vliegen, daar de bus nemen naar het station om vervolgens met de trein via Chester naar Wrexham te reizen.  Het stadion van TNS is niet geschikt om een CL-voorronde te spelen, vandaar de wedstrijd in Wrexham zal plaatsvinden. Na 1 overnachting kunnen we het omgekeerde traject doen: Dat komt nog niet zo slecht uit, gezien we dan net op tijd terug zijn voor de kwalificatiewedstrijd van Ajax tegen het Griekse PAOK Saloniki. Uiteindelijk zullen 14 Purple Haze-leden de verplaatsing naar Wrexham maken.

Gezien de vlucht vanuit Amsterdam vroeg vertrekt, moeten we midden in de nacht vertrekken en blijft er niet veel nachtrust over. Fred woont op de route richting Amsterdam, dus wordt er bij hem afgesproken. Om 3.45 komt Yentof de straat ingereden en zijn we klaar om Marc en Bram gaan op te pikken. Mik en Stéphane zullen zelf tot bij Fred rijden. 4 anderen zullen rechtstreeks naar de luchthaven van Amsterdam komen, 1 maakt de verplaatsing zelfs per auto en Graham en zijn zoon komen uiteraard rechtstreeks van Barnsley naar Wrexham afgezakt. Iedereen arriveert op tijd bij Fred en zonder veel problemen raken we in Amsterdam. Daar aangekomen zijn we al een halve dag wakker en dus besluiten we om iets te gaan eten alvorens op te stijgen. De menu bestaat uit een omelet of uit tosti’s. Wanneer de andere 4 arriveren, besluiten ook zij nog snel een hapje te eten. Gesterkt stappen we het vliegtuig op. Al heeft Yentof veel geluk dat de veiligheidsdienst zijn met plakband opgelapt paspoort uiteindelijk gene onoverkomelijk probleem vindt.

Aangekomen in Liverpool staat er een rij van Purple Haze om zich nog van de nodige ponden te voorzien. Wanneer we buiten komen is het even zoeken naar de juiste manier om in het station te geraken, maar uiteindelijk is het een typische Engelse dubbeldekker die ons naar onze bestemming zal brengen.  De buschauffeur is dan zo vriendelijk om ons te zeggen waar we moeten afstappen en uit te leggen waar we moeten zijn , zodat we na een busritje van 40 minuten onze treintickets kunnen gaan kopen.  De treinrit naar Wrexham en terug kost ons slechts 12 pond en zal iets meer dan een uur in beslag nemen. We zoeken proviand om de tijd nuttig te besteden, maar biertjes zijn er nergens te vinden. We vullen onze tijd dan maar met enkele thuisblijvers te pesten, anderen liggen te slapen. Ook bij de overstap in Chester is er niets deftigs te vinden om te eten, maar de bestemming is in zicht en zal nog maar 20 minuutjes duren.

We stappen af in een stationnetje dat we ons deze tijd enkel maar kunnen voorstellen in oude films, maar hier blijken ze dus nog te bestaan. Op goed geluk zoeken we onze weg naar het hotel en we blijken het direct bij het rechte eind te hebben.  Onderweg worden al wat bevriende Anderlechtfans gespot en dan is het hotel vinden een koud kunstje: bijna het hele hotel is afgehuurd door onze fans. Uiteindelijk had ook Graham besloten om te blijven slapen en hij kreeg bij de reservatie aan de telefoon te horen dat bijna het hele hotel was afgehuurd door Belgische voetbalfans en er dus wel eens veel lawaai kon zijn, zodat het misschien voor eigen bestwil beter was een ander hotel te boeken… waarop Graham fijntjes antwoordde dat hij het voor geen geld ter wereld wilde missen: gotta love it! Het is duidelijk dat dit hotel zo’n toevloed van mensen niet gewoon is en het duurt lange tijd vooraleer de kamers van onze 7 Purple Haze toegewezen raken. Na ruim een half uur kunnen we eindelijk onze valiezen op de kamer droppen en de stad gaan verkennen. Het hotel heeft echter ook een bar en serveert ook eten aan andere mensen dan de gasten van het hotel, waardoor we besluiten om hier een hapje te eten.  De zaak zit vol Anderlechtfans aangevuld met enkele Welshmen en de obers weten niet van welk hout pijlen maken. We zullen dan maar zelf onze eerste pintjes gaan halen en tegelijkertijd de menu en notitieboekje meebrengen. We schrijven zelf onze bestellingen op en leveren ze af aan de toog,  wat sarcastisch wordt onthaald op: “Oh boy, another one, the kitchen will love this” – duidelijk niet veel gewoon dus.  Na een matige spaghetti of een matige steak, besluiten we te genieten van de zon op een terrasje.

Op 200 meter van het hotel vinden we, op aangeven van Fré, een klein kroegje met een mooi terras, waar we zullen verzamelen vooraleer we naar de match zullen afzakken.  Met de tijd komen meer en meer bekende gezichten het terras op, met als laatste Graham.  Enkele supporters vragen zich af wat die Engelsman hier komt doen, maar na de verklaring is hij gespreksonderwerp en gespreksgast nummer 1. Zeker wanneer hij zijn fantastische vlag van “Barnsley Mauves” showt.  Onze 7 Purple Haze verlaten het terras om nog snel iets te eten voor de match zal gaan beginnen. Een uurtje en een pizza later, wandelen we naar het stadion. Het mag duidelijk zijn dat TNS een clubje is, zoals we ze hier onder de kerktoren vinden. We lopen door de plaatselijke dorpshelden en families met kinderen die allemaal zijn buitengekomen om “Belgian Giants” Anderlecht aan het werk te zien.

De vlaggen worden opgehangen en ruim 200 Anderlechtfans zijn klaar voor de eerste wedstrijd met inzet van het seizoen. Anderlecht begint sterk en het is duidelijk dat het tempo te hoog ligt voor de Welshe club. We krijgen kansen bij de vleet en in geen tijd staan we 0-2 voor.  Typisch Brussels gaat de handrem op en wordt er maar wat aangemodderd. In de tweede helft neemt TNS de controle over de wedstrijd en tikken ze Anderlecht een hele tweede helft naar huis. Het wordt 1-2 en Anderlecht is niet bij machte om weer de controle over de wedstrijd te bemachtigen. Op een counter maken we nog 1-3, maar dat wordt na deze beschamende prestatie nauwelijks op gejuich onthaald.

We wandelen terug naar het hotel en checken bij het passeren van het station snel even onze uren voor de terugreis van morgen. Een vouw en haar zoon, gehuld in de groenwitte kleuren van TNS, komen ons helpen. De kleuter staat vol bewondering te kijken naar de supporters van het grote Anderlecht en we doen hem plezier met een groepsfoto Purple Haze en een kleuter met zijn groenwitte TNS-vlag.  Eten is er niet meer te vinden in dit kleine stadje, dus zoeken we maar weer hetzelfde terras in de rustige tuin van daarstraks op. 2 Welshmen in de kroeg zijn benieuwd naar de uitslag en de reputatie van Anderlecht en België. We raken aan de praat over het Belgische voetbal, het WK en het Engelse voetbal. De ene man interesseert zich geen jota in voetbal, terwijl de andere gek is van Liverpool en overal met hen meereist: hij had zelfs de legendarische CL-finale tussen Liverpool en AC Milan in Istanbul meegemaakt: prachtig om een verhaal met zoveel emoties te aanhoren. De cafébazin voorziet ons nog van enkele biertjes voor ze haar deuren sluit, zodat we nog enige tijd verder kunnen. Na sluiting van de kroeg blijven we zeker nog een uur op het terras zitten, alvorens we ons hotel gaan opzoeken.

Na een goede nachtrust en een verkwikkende douche zijn we klaar om het traject in omgekeerde volgorde af te leggen.  Er is nog even verwarring over welk perron we moeten hebben voor de trein naar Chester, maar in zo’n klein stationnetje is het uiteindelijk niet moeilijk om de juiste trein te vinden.  De overstappen verlopen allemaal vlekkeloos en ook de bus brengt ons op tijd in de luchthaven van Liverpool. Daar nemen we onze tijd om nog iets te eten in de Burger King of om wat parfum te kopen. We kijken uit het raam en liggen strijk van de Britse humor: een toestel van Ryan Air draagt de boodschap “bye bye Easy Jet”.  Een lange rij mensen staat te wachten om door de veiligheidscontrole te geraken. Het lukt ons uiteindelijk allemaal, alleen Marc heeft wat problemen met zijn vloeibare goedjes die hij heeft meegebracht en dus ook moet afgeven. Helemaal uit zijn lood geslagen gaat hij tekeer tegen de veiligheidsmensen en andere passagiers: het kost hem enige tijd om weer te kalmeren.

De vlucht verloopt vlekkeloos, vlak voor de landing vliegen we over de Amsterdam Arena. De jonge knaap achter mij schept op tegen zijn ma dat hij het stadion van Holland net gezien heeft en vraagt zich af of daar nu de WK-finale tegen Spanje gespeeld werd.  Fred en Stéphane rijden naar huis, wij gaan Amsterdam centrum in en gaan Ajax nog een bezoekje brengen. Op de dam hebben honderden PAOK-fans verzameld om hun vocaal talent te laten horen.  Op sommige momenten toch wel indrukwekkend om deze supporters aan het werk te zien. Ook in het stadion stelen ze de show en komen ze er vocaal heel goed door. Ajax begint goed en komt ook voor, maar laat de Grieken onbegrijpelijk terugkomen: het zal nog link worden in Griekenland volgende week!  Moe, maar voldaan keren we naar België terug. We zetten Mik nog af bij Fred en haasten ons weer richting Keerbergen, waar we net te laat aankomen om nog van een heerlijke Bicky Burger te kunnen genieten. De kwalificatie is zo goed als binnen, dus we kunnen beginnen uitkijken naar de volgende ronde en vooral naar de reisroutes voor de mogelijk volgende tegenstanders.

Up to the next round!
SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen