Sturm Graz

Er zijn mogelijkheden zat om de verplaatsing naar Sturm Graz uit Oostenrijk te maken, zodat we ons eerst kunnen concentreren om de reizen naar Moskou en Athene te regelen.  Intussen komt ons aan de oren dat er reeds een grote groep supporters een vlucht geboekt heeft via Bratislava, dus sluiten we ons daarbij aan en worden 9 stoelen voor ons gereserveerd.  De rest van de supportersclub besluit met de eigen wagen of met minibusjes de verplaatsing te maken.

Dan pas bereikt ons het nieuws dat er slechts 750 tickets beschikbaar zullen zijn voor Anderlechtsupporters.  Dat wordt een probleem, want er zijn meer dan 60 supporters die de verplaatsing willen maken. Gelukkig hebben de Oostenrijkers een online ticketsysteem waar ook vanuit België kan op ingelogd worden. Als de Oostenrijkers uiteindelijk doorhebben wat er gebeurt, proberen ze in laatste instantie het systeem nog te blokkeren, maar wij zijn uiteraard niet achterlijk: iedereen kan mee.

Woensdagmorgen is het dan zover. Stephane haalt Driesmans, Napa en Piekes op, terwijl ik Benny, Mik, Yves en Vanessa meeneem. In de luchthaven zit al een aardig groepje het vertrek van de vlucht af te wachten en naarmate de tijd vordert wordt het groepje alsmaar groter: uiteindelijk zal de helft van de vlucht door Anderlechtfans bevolkt worden.  Al die fans hebben de veiligheidsinstructies intussen al wel enkele tientallen keren gezien, zodat iedereen direct enthousiast begint te vertellen, lachen of zingen… tot grote ergernis van de stewards. Ze laten tot 3x omroepen dat er stilte vereist is tijdens de veiligheidsdemonstratie.  Wanneer iedereen zijn uiterste best doet om het zo rustig mogelijk te houden, zijn we vertrokken.  Waarschuwingslichten aan of niet, er wordt over en weer gelopen op het vliegtuig en het lawaai neemt weer toe: we hebben er zin in.

Een veiligheidscontrole bij aankomst op de luchthaven is niet nodig, zodat we onmiddellijk onze bagage kunnen ophalen en kunnen gaan aanschuiven om onze huurauto op te halen.  We zijn blijkbaar de enigen die via avis geboekt hebben en zijn als 1 van de eerste wagens klaar om te vertrekken.  Met 2 Skoda Fabia’s zullen we de laatste 250 km afleggen.  We hebben slechts 1 GPS bij, dus het is zaak van elkaar niet kwijt te spelen.  Een overenthousiaste Piekes denkt daar anders over: wanneer hij ons voor de zoveelste maal voorbij steekt, slaat hij onze signalen om het eerstvolgende tankstation de drankvoorraad bij te vullen in de wind en rijdt hij het tankstation gewoon voorbij. Wij niet, dus Piekes moet het zonder GPS zien te klaren.

Zonder problemen, maar ook zonder deftige muziek (al is David Hasselhoffs Limbo Dance intussen wel een klassieker) arriveren we aan het hotel aan de rand van de stad.  Wanneer we inchecken begint de receptioniste te lachen wanneer we de namen overlopen. Piekes heeft het hotel al op de hoogte gesteld en zit momenteel met een Oostenrijkse bierbrouwer op café. De brave man zal hem zijn GPS meegeven en morgen weer komen ophalen in het hotel: Saved by the beer.

Met de bus zijn we op 20 minuutjes in de stad en dan is het zaak om een gezellig en lekker restaurant te vinden. Er is zeer weinig leven op straat en veel leuke eetgelegenheden lijken er niet te vinden. Na een klein uurtje stappen hebben we dan toch iets gevonden waar iedereen zijn buikje rond kan eten.  Net wanneer we besteld hebben, komen de gasten uit Piekes’ auto ons vervoegen en is de groep weer compleet. Na een lekkere maaltijd zijn we klaar voor een feestje: ik ben benieuwd.

Eerst treffen we onze delegatie uit Lummen, versterkt met Boom en Dillens, aan in een klein café’tje vlakbij de grote toren aan de grootste brug van Graz.  Zij zijn gisteren al vertrokken en zitten, na een serieus oponthoud wegens een enorme controle, van vanmiddag in de stad. Het bier vloeit al zo rijkelijk dat de uitbaters van de kroeg prompt met wat Oostenrijks lekkers voor de pinnen komt: kaas, stukjes vlees en brood. Niet te vreten, maar ’t is de intentie die telt, nietwaar? 

De groep zwelt aan en de uitbaters vertellen ons waar de beste bars of clubs van de stad zich bevinden.  Een lang sliert Anderlechtfans trekt door de straten van Graz op zoek naar de ons geadviseerde bar. Na een kwartiertje stappen hebben we ze eindelijk gevonden.  Voor 3€ mogen we binnen in 1 van de bekendste bars van Graz.  Als we binnenkomen zijn er welgeteld 6 mensen: 6!!  3 koppeltjes die aan stijldans doen op Oostenrijkse muziek. Dat is niet ons idee van een leuk nachtje Graz, dus we overleggen onze voorkeur met de DJ.  Op een gegeven moment slaagt Driesmans er zelfs in om een full cd Retro Arena door de boxen te laten knallen.  De hele bende gaat uit zijn dak, maar na een kwartiertje retro-house is het plezier over. De DJ schakelt weer over op de stijldansen en als bij ons protest blijkt dat de uitbater voorkeur geeft aan zijn –intussen- 10 stijldansers in plaats van aan onze 80 man, besluiten we te vertrekken.

Intussen zijn in Keerbergen de 2 minibusjes vertrokken, die de laatste supporters van Purple Haze tot in Oostenrijk zullen brengen. Menig Vlaamse en Nederlandse klassiekers gallen uit de boxen en worden uiterst waarschijnlijk uit volle borst meegezongen.  Een goede ambiance maakt de tijd om 1100 km te overbruggen altijd wat draaglijker.

Wij op onze beurt, zitten in de taxi’s op weg naar de studentenbuurt. Three Monkeys blijkt ook nog een bar te zijn die we absoluut gedaan moeten hebben, so there we go. We hangen onze jas weg en wanneer we de zaak binnengaan blijkt The Three Monkeys een kolfje naar onze hand: een karaokebar! Ruim 80 supporters van Anderlecht weten niet goed wat te denken, tot Piekes en ik de micro in handen nemen. Wonderwall en “We are the champions” galmen door de keet en de 150 studenten en vooral studentinnen doen erg enthousiast mee: dit belooft een topavond te worden. En zo geschiedt: alle 80 supporters gaan uit hun dak en schreeuwen samen met de 150 andere gasten de hele nacht talloze klassiekers mee. Bovendien blijken de Oostenrijkse meiden erg geïnteresseerd in de Belgische gasten en er zijn er genoeg die zulke kans niet voorbij laten gaan.  Het bier en andere alcoholische versnaperingen vloeien rijkelijk: dat belooft weeral voor morgen.  Omstreeks 5 uur houden we het feestje voor gezien en keren we naar het hotel terug.  Piekes heeft moeite om van de benen van de vrouwelijke taxichauffeur te blijven, wat hen bijna 4 frontale ongelukken oplevert: gelukkig blijft de teller op 0 staan.

Na een verkwikkende nachtrust, althans voor de kamers zonder Piekes, en een voor sommigen deugddoend ontbijt is het tijd om de wellness uit te testen.  We halen Piekes uit zijn bed in de kamer vlak ernaast en springen meteen het zwembad in.  Piekes, nog scheelzat, heeft het daar wat moeilijker mee. Er wordt gelachen en geproest dat het lieve lust is.  Napa en ik testen de infraroodcabine uit, terwijl Driesmans de verschillende douchemogelijkheden uittest. In de sauna heeft niemand zin en na een laatste bommetje zit onze ochtendgymnastiek erop.

Tijdens onze ochtendgymnastiek zijn de minibusjes vanuit Keerbergen bijna op hun bestemming. 1 busje is het spoor van het eerste busje kwijtgeraakt en volgt een route over de bergen. Uiteindelijk rijden ze zich zelfs vast in de sneeuw.  De kettingen moeten er aan te pas komen en een gevonden schop brengt redding om de auto uit te graven. Ze besluiten de schop mee te nemen uit voorzorg voor nieuwe sneeuwproblemen.  5 km verder worden ze echter aan de kant gezet door de politie en moeten ze 20€ boete betalen wegens het stelen van een schop! Ze mogen de reis hervatten en tegen de middag zitten ook de laatste Purple Haze-leden in hun hotel. Ook zij doen zich tegoed aan hun wellness-faciliteiten en spelen menig spelletjes tafeltennis.

In de namiddag zitten vooral de Irish Pubs in Graz overvol met Anderlechtfans. De politie houdt van op een afstandje een oogje in het zeil, maar moet niet optreden. De gekende gezichten worden dag gezegd en ieder vertelt zijn verhaal over de reeds beleefde avonturen tijdens deze trip. Ook naar de toestand in Brugge, met het bezoek van de beruchte Zulu’s van Birmingham, wordt veelvuldig geïnformeerd. Allemaal gelukkige gezichten, die tussen talrijke halve liters en veel gelach door, uitkijken naar de wedstrijd.

Anderhalf uur is het dan zover. De ruim 200 supporters in onze Irish Pub maken zich op voor de tocht naar het stadion. Wanneer de stoet zich in gang zet, sluiten ook de supporters uit de Irish Pub van 2 straten verder aan.  De politie wil ons met de tram naar het stadion brengen, maar voor 400 man zijn meer dan 10 trams nodig, dus besluiten we te voet naar het stadion te wandelen.  De politie doet nog moeite om ons toch op de tram te krijgen, maar tevergeefs.  Onderweg sluiten steeds meer Anderlechtsupporters aan en een stoet van meer dan 600 supporters stuurt met veel lawaai het hele verkeer in de stad in de war. We maken gebruik van de hele straat: Verkeerslichten worden straal genegeerd, trams moeten wachten tot we gepasseerd zijn, bussen en auto’s kunnen niet door, terwijl we langs de kant van de weg worden aangemoedigd door de fans die toch voor de tram opteren en gefilmd worden door verbaasde Oostenrijkers.  Als we de filmpjes zien, moet het inderdaad een indrukwekkend zicht geweest zijn.

Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen de supporters met tickets voor het bezoekersvak en diegenen met tickets in andere vakken, wat maakt dat ruim 1000 supporters in een vakje van amper 750 man gepropt worden.  Het zal de UEFA-waarnemer voor het vak van Anderlecht wellicht ontgaan zijn.  Zonder goed te voetballen heeft Anderlecht de match redelijk goed onder controle en zijn de beste en grootste kansen voor ons. Ook Graz komt dichtbij de openingstreffer, maar Proto houdt zijn netten nog maar eens schoon.  Wanneer in de 2e helft de supporters massaal achter ons team gaan staan, krijgen de spelers duidelijk een boost. De passing verloopt iets sneller en preciezer en de Oostenrijkers krijgen het meteen moeilijk.  Als Gillet na wat geharrewar kan profiteren van een flater van de doelman, zitten we op rozen: 0-1 en feest in het vak.  Voor de derde keer dit seizoen lijkt het erop dat we buitenshuis gaan winnen.  Sturm Graz komt niet veel later nog met 10 te staan en als Suarez dan de 0-2 tegen de touwen legt, is de overwinning binnen.  De kwalificatie kan ons nu bijna niet meer ontsnappen en er wordt een heus feestje ingezet.  Meermaals worden de spelers na de match terug op het appel geroepen en na 4 keer geven ze er dan ook de brui aan.  Als we op de parking staan te wachten om weer naar de stad te mogen, breekt er luid hoongejuich uit: Brugge krijgt in de 100e minuut de 1-2 binnen. Ons avondje is compleet.

Na alweer een lange wandeling tot in het centrum van de stad, onder begeleiding van nerveuze politiemensen, splitst de grote groep Anderlechtfans zich weer helemaal op: Weer naar het hotel, eten zoeken, Irish Pubs, studentenbuurt… voor ieder wat wils. Wij zoeken een pizzeria en kebabzaak op. Het is alweer van vanmiddag geleden dat we nog een hamburgertje gegeten hebben, dus een grote, lekkere maaltijd is zeer welgekomen.  Een uurtje en een vol buikje later, keren we terug naar ons hotel. Een deel van de supportersclub blijft nog hangen in 1 van de Irish Pubs om tot in de late uurtjes de overwinning te vieren.

Wij treffen elkaar ’s morgens aan de ontbijttafel en omstreeks 10 uur zijn we klaar om uit te checken. Nog een laatste rondje in de bar van het hotel en als iedereen ter afscheid op het belletje heeft geduwd, zetten we weer koers richting Bratislava. Ofwel hebben we de heenrit niet goed getimed, ofwel rijden we nu trager, ofwel duren onze stops langer, maar met nog 80 kilometer te gaan beginnen we te beseffen dat we niet veel overschot van tijd zullen hebben op de luchthaven.  Als we 15 kilometer voor de luchthaven dan ook nog eens in een stilstaande file terechtkomen, neemt de stress toe. We maken al plannen voor de nacht in Bratislava, aangezien we niemand anders van onze vlucht te pakken krijgen aan de telefoon.  Niemand om de vlucht tegen te houden zoals voor sommigen nodig was bij de reis naar Timisoara. Mits wat inventief rij- en stuurwerk rijden we een halfuur voor de vlucht vertrekt de parking op.  We gooien de sleutels in het avis-kantoor en roepen hen na dat de auto ergens op de parking staat: enjoy searching! Gelukkig neemt Slowakije het niet al te nauw met de veiligheidscontrole en is Bratislava slechts een kleine luchthaven, zodat nog net op tijd zijn om onze vlucht te halen.

Iedereen is opgelucht dat we nog tijdig de vlucht gehaald hebben en dat ons team er gisteren in geslaagd is van te winnen, zodat op het vliegtuig een uitbundige sfeer heerst.  Er wordt naar elkaar geroepen, gelachen en gedold. Er breekt een krantengevecht uit met steeds hetzelfde slachtoffer tot grote hilariteit van het halve vliegtuig. De andere helft begrijpt niet wat er aan de hand is of zit verschrikt voor zich uit te staren: zo erg is het nochtans allemaal niet.  In de luchthaven van Charleroi nemen we afscheid van elkaar en ruim een uur later zit iedereen weer thuis in de zetel na te genieten van deze geweldige trip.

Up to Athens!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen