Hajduk Split

Voor het eerst in 8 jaar supportersclub wordt duidelijk hoe moeilijk een Europese loting is als die niet vrij kan gevolgd worden.  Normaal hebben we tijdens een loting vakantie of weten we onze lunchpauze zo te regelen dat de loting kan gevolgd worden, maar dat valt deze keer iets anders uit: geen toegang tot de pc.  Uiteraard weet ik snel wie onze tegenstanders zullen zijn, maar ik kan zelf niet deelnemen aan de zoektocht naar routes en transport.  Gelukkig is Hajduk Split onze eerste tegenstander en schrikken Joegoslavische tegenstanders het grote publiek toch wat af.  Ons huiswerk is gemaakt en deze keer zijn er ook geen lekken, zodat de beoogde vluchten snel en aan relatief goedkope prijzen geboekt kunnen worden.  De vluchturen blijken echter niet zo gunstig te zijn: we zijn maar 1 volledige dag ter plaatse en dat is toch wel zonde voor een bezoek aan een stad vlakbij de zee. Later zal blijken dat we de juiste keuze hebben gemaakt.  Purple Haze zal uiteindelijk met 54 supporters de verplaatsing naar Kroatië maken. Dat is zowat 1/6e van het totaal aantal aanwezige supporters.

Sommige supporters verkiezen om al vroeg naar Keulen te vertrekken, zodat zij nog even het centrum van de stad kunnen bezoeken, wij kiezen ervoor om pas in de vroege namiddag te vertrekken.  60 kilometer voor de luchthaven in Keulen, belt mijn zus me in alle staten op: ze vindt haar sleutels niet meer.  We maken een noodstop op de eerst mogelijke stopplaats.  Blijkt dat ik haar sleutels in de verkeerde tas gesmeten heb: niet in haar handtas, maar in mijn handbagage. Met andere woorden: Ik heb alle sleutels mee en gezien ik de buitendeur achter mij heb vastgedraaid, zit ze opgesloten.  Desnoods moeten we maar beroep doen op de bereidwilligheid van onze thuisgebleven Truienaars om de sleutels komen op te halen, maar gelukkig blijkt de huisbaas nog over een reservesleutel te beschikken: problem solved!

In de luchthaven verorberen we snel nog een kleine maaltijd vooraleer ons in de eerste halve liters van de dag te storten.  Naarmate de tijd vordert komen steeds meer gekende gezichten de tafels van de bar bevolken.  Meer dan 100 supporters hebben voor deze vlucht gekozen en kunnen amper wachten om te vertrekken.  Of toch bijna iedereen kan amper wachten.  Dillens blijkt zijn paspoort niet op zak te hebben en keert met de wagen van Piekes weer naar huis.  Na een kleine vertraging kunnen we dan eindelijk het vliegtuig op. Het is weer 1 uitgelaten bende: er wordt gelachen, geroepen, op de belletjes gedrukt en met de lampjes gespeeld tot grote ergernis van het personeel.  Lang laat het dan ook niet op zich wachten vooraleer ze hun eerste klachten uiten, maar nog sneller zien ze in dat hun opmerkingen weinig tot geen effect hebben en dat ze het kattenkwaad maar beter proberen te negeren. 

Wanneer we landen in Split staat ons nog een onaangename verrassing te wachten.  Aan de controle dient iedereen nog eens op te geven in welk hotel men zal verblijven.  Dit om snel te kunnen reageren in geval van problemen en vooral om de politiebegeleiding naar het hotel in goede banen te leiden.  Het had eerder al heel wat voeten in de aarde gehad om onze tickets te kunnen bemachtigen.  Anderlecht (of Binnenlandse Zaken) wou exact weten welke supporter de verplaatsing naar Split zou maken, via welke route er zou gereisd worden en waar er zou verbleven worden.  Onze lijst was niet nauwkeurig genoeg naar hun zin.  Daarom des te opmerkelijker dat de procedure nu nog eens herhaald moet worden.  Of willen de autoriteiten de voetbalminnende Belgen nog wat meer in hun vrijheid beknotten? Na een klein uur administratie wordt dan stilaan een colonne in gereedheid gebracht om naar het centrum van de stad te rijden.  Er zijn niet genoeg taxi’s, maar dat is volgens de politie geen probleem: we worden in verschillende groepen naar het centrum gebracht, dus de eerste taxi’s kunnen terugkeren om de volgende groep te komen oppikken.  2 groepen vertrekken tegelijkertijd, de laatste groep, waarin wij zitten, moet nog even wachten.

Een uur later kunnen uiteindelijk ook wij de taxi instappen en naar ons hotel vertrekken.  Aan de ringweg houden onze begeleidende politieauto’s plots halt: Over heel de stad zijn problemen uitgebroken en al menig Anderlechtsupporters zijn aangevallen.  De politieman die ons het nieuws meedeelt, laat blijken verbaasd te zijn over de gebeurtenissen, want om 22 uur was de stad nog dood.  Misschien is het een idee om de gasten wat onopvallender aan hun hotel af te zetten in plaats van in speciale colonne met blauwe zwaailichten in volle glorie.  Sommige supporters in ons gezelschap worden helemaal paranoia als volgens hen Kroaten opduiken achter het standbeeld in het midden van het kruispunt.  Helemaal onlogisch is de uitleg niet gezien al driemaal dezelfde auto, onze groep taxerend, traag voorbijgereden kwam. Intussen krijgen we telefoon van supporters uit de eerste colonne, die in dezelfde appartementen als wij verblijven: ook zij worden belaagd door Kroaten, die over de terrassen lopen en op het onze proberen te klauteren of die zich achter struiken schuilhouden, en hebben geen politiebescherming.  Ze willen weten hoelang het nog duurt voor wij er zijn.  Lang genoeg gewacht: we leggen de situatie uit aan de agenten en willen nu zo snel mogelijk naar ons appartement.

Wanneer we door de kleine straatjes rijden is er niets te merken van de problemen in de stad, maar we maken ons toch klaar voor een eventuele verrassing aan ons appartement.  We springen uit de taxi’s tot grote verbazing van de agenten, die sneller dan gedacht hun hond in paraatheid hebben en klaar zijn voor een eventuele tussenkomst.  De supporters die reeds aanwezig waren doen hun verhaal aan de agenten en inderdaad, wanneer deze de aangewezen plaatsen verlichten met hun zaklampen zien we enkele Kroaten over het strand wegvluchten.  Ze zeggen ons regelmatig te zullen patrouilleren in onze buurt, maar daar nemen we weinig vrede mee.  Alle vensters en deuren worden goed gecheckt, van overal worden brandblussers aangesleept, verdedigingsmateriaal wordt klaargelegd en de deur extra geblokkeerd.  Mocht er nog iemand zin hebben: op stap gaan zit er  voor ons niet in vanavond.

Voor Xavier daarentegen is er geen vuiltje aan de lucht.  Hij wandelt samen met Nico en Anthony in het centrum van de stad op zoek naar een leuk café.  Nog voor een auto fatsoenlijk tot stilstand staat, springen de inzittenden, bewapend met flesjes in het midden van de weg uit de wagen.  Ze hebben het op de 3 musketiers gemunt, maar die weten zich op schitterende wijze uit de situatie te redden. Meer zelfs, de Kroaten geven hen advies over de leukste cafeetjes en eetgelegenheden en nodigen hen uit om ’s anderdaags samen een pint te pakken.  Een andere groep supporters verloopt het minder goed.  De verkoopster van een kiosk wenkt een Kroaat op het plein en niet veel later proberen 30 Kroaten de trappen en uitwegen van het plein af te sluiten.  De Anderlechtfans zien nog 1 uitweg en proberen te ontkomen: De Kroaten hebben echter 1 supporter te stekken en die krijgt er flink van langs.  Op de koop toe worden zijn schoenen en portefeuille nog gestolen ook!  Het belooft een moeilijk verblijf te worden.

Wanneer we de volgende morgen ontwaken en de rolluiken optrekken kunnen we genieten van een fantastisch uitzicht op het strand en de baai. Heuvels die het helderblauwe water omarmen en een maagdelijk wit strand: prachtig! Niet veel later lopen we dan ook langs het strand te genieten.  Aan het einde van onze straat wordt ons ook de Kroatische belangstelling van gisterenavond duidelijk: Een grote, niet mis te verstane, graffiti tekening geeft de aanwezigheid van de Torcida in deze buurt aan.  Onder een heerlijk stralend zonnetje slenteren we langs de zee tot we ons in 1 van de volgende baaien op een terrasje bij de vroege vogels van onze groep vervoegen.  De eerste pintjes van de dag kunnen besteld worden.  Niet veel later bereiken ons alweer onheilspellende berichten. Het groepje van Rob werd bij het verlaten van hun hotel aangevallen door de Torcida. Iemand verliest een tand, een andere wordt met een baseballknuppel tegen het hoofd getikt, maar het ergste vergaat het Gary. Hij wordt staande gehouden en krijgt het hard te verduren.  De Kroaten proberen hem met behulp van Bengaals vuurwerk in brand te steken. Hij houdt er lelijke brandwonden aan over en de groep wordt door de politie naar een hotel aan de luchthaven gebracht: ze zullen de match niet meer bijwonen. Kroatië is hun groepje duidelijk niet goedgezind.  De mannen van Leuven op hun beurt krijgen dan weer in hun hotel bezoek van de Torcida: de Kroaten staan in de gang alweer met vuurwerk te zwaaien.  Daarop wordt beslist om allemaal zo snel mogelijk te verzamelen en niet meer in kleine groepjes door de stad te dwalen: Samen sterk!

Vooraleer we ons naar de verzamelplaats zullen begeven, is het tijd om een hapje te eten.  We kiezen een gezellig restaurantje uit en zetten ons voor alle veiligheid maar strategisch op het balkon van de bovenverdieping.  Terwijl Lange het bij zijn slaatje houdt, wordt er duchtig schotels vlees, pasta of pizza besteld.  Tot grote verbazing van de ober bestelt Driesmans een grote pizza: weten wij veel dat een grote pizza een diameter heeft van een halve meter.  Na een overheerlijke maaltijd besluit een deel van de groep terug te gaan naar de appartementen om zich voor te bereiden voor de match, de anderen gaan naar de verzamelplaats.  We beslissen om per 2 en met een aanzienlijke afstand tussen de groepjes naar de bar, 7 baaien verder, te stappen.

Zonder kleerscheuren bereiken we het terras in wat de hoofdbaai van de stad lijkt.  Een honderdtal supporters heeft zich hier verzameld en geniet op het terras, 5 meter van het water, van een heerlijk pintje en een stralend zonnetje.  De politie houdt een oogje in het zeil en creëert een soort perimeter rond de bar. Er mogen geen groepjes Kroaten langs onze bar passeren. Pikant detail is dat we in een bar zitten onder het café van de Torcida.  Ze houden ons doen en laten nauwlettend in de gaten, maar 100 man lijkt de helden toch iets teveel van het goede.

3 uur voor de wedstrijd acht de politie het moment gekomen om ons naar het stadion te begeleiden.  Als klap op de vuurpijl moeten we langs een trap, door terras van het Torcida-café naar het pleintje aan de kiosk waar gisteren al problemen waren.  Van daaruit wil de politie ons met taxi’s naar het stadion begeleiden.  Gezien de grootte van de groep zal dat heel wat tijd vergen, vandaar we zo vroeg moesten vertrekken.  Het voorstel van de politie wordt afgewezen: we willen allemaal samen naar het stadion.  De politie strubbelt eerst nog wat tegen, maar wanneer ze merken dat we niet van ons standpunt afwijken beseffen ze dat ze een andere manier zullen moeten uitdokteren om ons veilig aan het stadion te krijgen.  Ze weten dan toch een bus te charteren.  Nog meer dan in Belgrado is deze bus klaar voor het autokerkhof en bijgevolg ideaal om voetbalsupporters in extreem risicovolle omstandigheden naar het stadion te brengen.  Tot de hele groep in de bus zit, mogen Yves, Fred en co hun taxibusje niet meer uit. Ze moeten de bus volgen en in de begeleiding blijven. Mirko, chauffeur van het taxibusje en oud Torcida, vindt het allemaal wel grappig.  De bus is overladen en geraakt amper vooruit, onthaald op sarcastisch gejuich door de 100 inzittenden.  Wanneer de hele bus dan ook nog eens begint te springen, wordt het helemaal moeilijk om een deftige snelheid te halen.  Aan de cafés staan al heel wat Split supporters hun pintje te drinken en wordt onze begeleiding op vijandige wijze verwelkomd.  Ofwel reageren ze te laat ofwel blijft het bij uitdagende gebaren en wat geroep.  Zonder problemen geraken we op de parking achter het stadion.

Daar volgt nog een onaangename verrassing: tijdens het feestje op de bus is een ruit van de bus gesneuveld en de Kroatische politie meent de dader gevonden te hebben.  Hij wordt opgepakt en zal voor de rechter moeten verschijnen om de kosten te vergoeden.  Spontaan wordt door de groep voorgesteld om de ruit onmiddellijk te vergoeden, maar de Kroatische politie houdt vol dat de rechter de schade moet bepalen. Ook bij de ingang van het stadion staat de politie op scherp.  Tijdens het fouilleren wordt alles minutieus gecontroleerd: we moeten onze schoenen uitdoen, alle zakken leegmaken, portefeuilles laten zien en worden tot op de millimeter afgetast: sommigen moeten zelfs hun broek losmaken!  Ruim een uur voor de match zitten we in het stadion, zonder drank en zonder eten.  Bij de supporters die in de namiddag nog problemen hebben gehad, wordt de schade opgemeten.

Langzaam loopt het stadion vol en onder een formidabele tifo betreden beide teams het veld.  Tegen een team van het niveau van KV Mechelen speelt Anderlecht alweer veel te defensief.  Als we dan toch eens uitbreken, staat de verdediging van Split te trillen op haar benen en snijden we door de defensie als was het boter, terwijl bij Split het gevaar maar van 1 man moet komen. Makkelijk uit te schakelen zou men denken. In het vak frustratie en ongeloof bij de aanpak van ons team. Lange belooft plechtig  zonder schoenen te voet naar huis te gaan als enige spits Suarez zou gewisseld worden voor Lukaku: we wachten nog steeds op deze heldendaad!  Ook de supporters van Split verliezen hun geduld en steken massaal Bengaals vuurwerk aan. De rookontwikkeling is zo groot dat de wedstrijd enkele minuten moet worden stilgelegd. In de 96e minuut krijgt Anderlecht dan eindelijk waar het al een hele match om vraagt: een tegendoelpunt. 1-0 voor Split en match onmiddellijk afgefloten. Bedankt Sporting Anderlecht: 300 fans die alweer lijf en lede riskeren en alweer schaamteloos te kakken worden gezet met dat antivoetbal.

Na het gebruikelijke uurtje wachten mogen we het stadion verlaten en staan 2 bussen te wachten om ons terug naar de baai te brengen. Mirko is echter teruggekeerd met zijn taxibusje en heeft een collega meegebracht.  In de taxibusjes wordt duchtig gelachen met de grappen en grollen van de 2 chauffeurs.  Bij terugkomst in het hotel helpen ze ons nog met het bestellen van pizza’s en inderdaad, een uur later worden de pizza’s en een aanzienlijke voorraad drank afgeleverd. Als de honger gestild is, proberen we nog wat beelden te zien van de gespeelde wedstrijden en niet veel later liggen de meesten te ronken.

’s Morgens staan onze olijke taxichauffeurs alweer klaar om ons naar de luchthaven te brengen en laten we het prachtige uitzicht alweer achter ons. In de luchthaven kunnen we zien hoe erg het gesteld is met het groepje van Gary. Gelukkig zal later in België blijken dat de dokters van Split goed werk geleverd hebben en de wonden uitstekend hebben verzorgd. Na een rustige vlucht nemen we in Keulen afscheid van elkaar en keert iedereen weer naar huis.

Niet zo voor Mik, Driesmans, Piekes en ik. Wij gaan het verjaardagsfeest van Ron opvrolijken, dus rijden we van Keulen ineens door richting Tilburg.  In Maastricht maken we een tussenstop om iets te eten en nog wat te shoppen.  Na het sleutelincident kan ik niet met lege handen thuiskomen, dus moet ik op zoek naar iets leuks. Ook de anderen snuffelen lustig rond en wanneer iedereen zijn gerief gevonden heeft, is het tijd voor Chinese les. Tenminste, dat verwacht ik toch na het jarenlange gezeur over de Thaise en Chinese keuken.  Niets daarvan, de aanrader is: rijst met stukjes kipfilet! Na deze Chinese openbaring zetten we de koers richting Tilburg verder. We arriveren veel te vroeg bij Ron, maar zoals altijd is dat geen probleem voor deze gastvrije familie.  Terwijl Piekes in de kookpotten helpt roeren, bekijken wij de foto’s en luisteren we naar de verhalen vanuit Thessaloniki en Kiev.  Na een zeer gezellig feestje is het tijd om weer naar huis te keren en ons voor te bereiden op de volgende trip.  Hopelijk zakken trainer en spelers deze keer wel met een Anderlechtwaardige mentaliteit af naar Athene.
SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen