Levski Sofia

Anderlecht loot voor de 2e voorrondes van de Champions League BATE Borisov uit Wit-Rusland. Een makkie voor een ploeg die al 40 jaar onafgebroken Europees speelt. Thuis worden echter kansen gemist, een geldig doelpunt afgekeurd en een penalty cadeau gedaan aan de Wit-Russische bezoekers: Anderlecht verliest met 1-2. Intussen wordt voor de 3e voorrondes van de Champions League geloot en valt voor de winnaar van onze wedstrijd Levski Sofia als tegenstander uit de bus. Één van de makkelijkste wegen ooit naar de Champions League. Met deze wetenschap rekenen de supporters op het eergevoel van de spelers om deze hachelijke situatie tegen een, volgens een speler, tweedeklasser uit de Middeleeuwen alsnog recht te zetten.

Uiteraard beginnen wij direct na de loting de mogelijkheden te onderzoeken om in Sofia te geraken. Net als voor de verplaatsing naar Borisov vallen de prijzen weeral tegen. De boekingsprijs voor een vlucht met annulatieverzekering loopt al op tot 580€, de prijs zonder annulatieverzekering hangt rond de 310€. Vol vertrouwen in ons team besluiten Yves, Peter en ik het risico te nemen en boeken we zonder annulatieverzekering.

Vol ongeloof kijken we met 35 Purple Hazers in de sporthal toe hoe Anderlecht er in Wit-Rusland niet in slaagt om ook maar de indruk te wekken er alles aan te doen om door te stoten. Geen 3 kansen worden bij elkaar gevoetbald en als aan de andere kant elke bal tussen de balen prijs is, weet je dat het niet zal lukken. Weg Europees voetbal, weg mooiste wedstrijden van het jaar, weg het samen-op-stap- in-Europa-gevoel en hier staan we dan met al onze gespaarde verlofdagen in ons jubileumjaar. Gezien het onze enige verplaatsing van dit seizoen zal worden, twijfelen sommigen nog om alsnog mee te reizen, maar uiteindelijk zijn het Yves, Peter en ik die de trip zullen maken.

We annuleren ons oorspronkelijk geboekte 3-sterren hotel en veranderen naar een 5-sterren hotel pal in het centrum van de stad. We hoeven in september, oktober, november en december toch geen trips meer te maken.

Na een weekend waarin we ook nog eens de Supercup verliezen, is het de hele maandag paniek in Zaventem. Duts probeert ons een loer te draaien en sommeert zijn collega’s van Aviapartner een staking te doen. Pech voor hem, bij Austrian Airlines werden we nog nooit teleurgesteld en dat is ook deze keer niet het geval. We komen tijdig aan in Wenen, waar we moeten overstappen naar Sofia. Na een zoveelste check van handbagage, breekt bij Peter het koud zweet uit: zijn identiteitskaart is nergens meer te vinden. Na 10 minuten panikeren, vinden we ze gelukkig terug vlak voor de controlepost en kunnen we tijdig het vliegertje naar Sofia in.

Bij aankomst op de luchthaven in Sofia, omstreeks 23:30, staat er beduidend minder volk als vorig jaar in Istanbul, al duurt het wél even lang om de controlepost door te komen. De man die de papieren controleert, neemt zijn tijd om iedereen van top tot teen te bekijken en te vergelijken met de foto op zijn/haar paspoort om uiteindelijk tegen zijn zin de toeristen tot zijn land toe te laten. Het wordt stilaan tijd om zorgeloos te kunnen genieten van onze trip in plaats van ons over allerlei dingen zorgen te moeten maken. Onze taxichauffeur is duidelijk de eerste die aan ons project wil meewerken. De brave man spreekt geen Engels, maar maakt dit graag goed met zijn enthousiasme. Voor de eerste keer van al onze Europese trips hebben we een taxi waarin we de muziek kunnen begrijpen. Na het openingsnummer (Always van Bon Jovi), breekt bij de eerste tonen van het volgend lied spontaan een feestje los op de achterbank. Peter en ik gaan helemaal uit ons dak bij “Comment ça va” en ons gezang en geklap werkt duidelijk aanstekelijk op de chauffeur: hij laat zijn stuur los, draait zich om en klapt lachend mee…. Tegen 120 op de autostrade. Wanneer we aankomen bij het hotel, schrikken we van de kostprijs van het taxiritje: 10€ terwijl de meter eigenlijk maar 7 aangeeft. Voor dergelijke taxirit betaalden wij in het verleden steeds 25€ tot 35€. Wanneer we de taxichauffeur 15€ in zijn handen stoppen, verschijnt een ongelovige maar dankbare glimlach op zijn gelaat en haast de man zich om voor onze piccolo’s de bagage naar binnen te brengen.

We brengen onze spullen naar onze kamer, waar ze in allerijl nog het derde bed moeten komen installeren en trekken dan de stad in, op zoek naar eten. Niet zo’n makkelijke opdracht aangezien we al na middernacht zijn. Na de eerste 100m wordt Peter al vastgeklampt door de eerste Bulgaarse schone “cigarettes?”. Na een afwijzend antwoord, probeert ze het nog een keer “sex for cigarettes?”. We wandelen verder en komen terecht bij een pizzeria waar ze ook over Engelstalige kaarten beschikken. Na de maaltijd en enkele halve liters drank vallen we bijna van onze stoel wanneer we de rekening krijgen: 24€. Afgezien van de vlucht wordt het dus een aangenaam en goedkoop tripje. Na onze maaltijd, gaan we op zoek naar een bar met plaatselijke schoonheden. Bars en terrasjes zien we genoeg, alleen geen waar er ook mensen te bespeuren zijn. We zoeken ons heil dan maar in één of andere stripclub. Verkeerde keuze want we zijn de enige gasten: leuk want alle dames hebben alleen aandacht voor ons, minder leuk want het is niet zo makkelijk om weer weg te geraken. Peter is “too serious”, terwijl Yves zijn vrouwtje te duur is en ik de mijne liever niet meer te dicht in mijn buurt heb. Uiteindelijk geraken we weer weg en verzeilen we in een andere striptent in de straat van ons hotel. Vanachter 2 pintjes en 1 cola zien we 2 dronken Engelsen zich kostelijk amuseren. Er wordt heel wat geld tegen de meisjes aangesmeten en de meisjes doen ook duidelijk meer hun best.

Na een korte nachtrust, begeven we ons naar de fitnesszaal in het hotel. 2 mensen trainen zich in het zweet, terwijl ik mij onder de tv op een hometrainer installeer. Gedurende 2 uur doen Yves en Peter alle mogelijke oefeningen en ik blijf rondjes draaien en meezingen met de jaren 90 muziek. Na de vermoeiende morgen, besluiten we de stad te gaan verkennen en ticketjes te gaan kopen voor de wedstrijd Levski Sofia – Bate. Via een omweg van een hele stad bereiken we via de winkelstraat en enkele culturele gebouwen het stadion. Niemand kan ons echter helpen om tickets te kopen, zodat we het park tegenover het stadion intrekken. Van de security mogen we niet zelf onze plaatsen kiezen: het blijft moeilijk om hier als toerist een lachend gezicht tegenover je te krijgen. We besluiten eten te gaan zoeken en bij een betere studie van het kaartje blijken we eigenlijk op amper 10 minuten wandelen van ons hotel te zitten. Ook langs deze weg komen we heel wat culturele gebouwen tegen, maar het hoogtepunt is ongetwijfeld de kerk van Sofia. Vlakbij die kerk bevinden zich namelijk een 20-tal marktkraampjes waar je ongestoord nazi-materiaal vanuit de 2e wereldoorlog kan aanschaffen. Het gaat dan van nazi-kruizen over een helm met hakenkruizen tot regelrechte wapens als messen, dolken, sabels en revolvers. Na een licht namiddagmaal, keren we terug naar het hotel en genieten we van de heerlijke relaxruimte. Het stoombad en de sauna zetten onze longen weer helemaal open en de zeteltjes nodigen uit tot een heerlijk uiltje vangen. ’s Avonds gaan we eten met een collega van Yves en diens vrouw. Zo leren we het land weer beter kennen en weten we eindelijk een beetje door te dringen tot de Bulgaren. Alles gaat goed tot haar vriend over de corruptie in het land begint. Het meisje is duidelijk gekrenkt in haar trots en de tranen wellen op. We weten het onderwerp tijdig weer naar iets anders te brengen. Na een toffe avond, begeleiden onze gastmensen ons nog tot een drukke bar in de achtertuin van ons hotel. De terrasjes zijn deze keer wel goed bevolkt met een verdeling van 15% mannen en 85% vrouwen… en wàt voor vrouwen: om ter knapst! We kijken onze ogen uit alvorens we ons bed gaan opzoeken.

Woensdagmorgen staat alweer een heerlijk relax-therapie op het programma. Peter mag genieten van een algenmassage, terwijl Yves en ik kiezen voor een massage met chocolade. De masseuse geeft 2 uur lang het beste van zichzelf en wij kunnen bevestigen hoe goed dat wel mag zijn. Na de massages begeven we ons weer in het centrum om een hapje te gaan eten in één van de loungebars/restaurants. Na een verfrissende maaltijd met enkele slaatjes besluiten we naar de wedstrijd te vertrekken. Deze keer nemen we wel de goede weg, maar omstreeks 19:30 lijkt het ons argwanend kalm te zijn voor een dergelijk belangrijke wedstrijd. Uiteindelijk maakt iemand ons duidelijk dat dit het nationale stadion van Bulgarije is en niet het stadion van Levski Sofia: dat verklaart natuurlijk waarom we gisteren geen tickets konden kopen. We nemen een taxi en arriveren bij het stadion van Levski Sofia wanneer de match op het punt staat te beginnen. We worden direct gespot door de supporters en pas wanneer Yves zijn charmes bovenhaalt, mag Peter met zijn fototoestel het stadion betreden van de politie. Wanneer Yves een jongentje van 5 weer bij zijn vader op tafel helpt, krijgen we de eerste vieze blikken in onze richting. Wat wij zouden appreciëren, blijkt in het Oostblok anders te zijn: kinderen zijn heilig en daar blijf je dus vanaf. Wanneer even later een meisje naast ons een epilepsie-aanval krijgt, vertellen de blikken van de Bulgaren ons: “Wat hebben jullie in hemelsnaam met dat meisje gedaan?” Na 20 minuten wedstrijd houden we het dan ook voor bekeken en keren we terug naar het hotel. De sfeer is indrukwekkend, maar het had best tricky geweest om hier met Anderlecht te komen. We volgen de rest van de wedstrijd in ons hotel. Na de wedstrijd trekken we weer de stad in op zoek naar eten. We komen terecht bij een lokale bar vlakbij het ministerie van Defensie. Over een Engelstalige kaart beschikken ze niet, maar hun voorstel maakt dat ruimschoots goed. We krijgen een schotel met verschillende soorten vlees (runds, kalfs, kip,…) met gebakken ajuin, paprika en champignons: overheerlijk! We willen graag bijbestellen, maar de keuken sluit, dus moeten we op zoek naar een andere bar. Die vinden we ook: de serveuses zijn stuk voor stuk beauty’s en de muziek is Foute Muziek. Onze tafel geniet dan ook met volle teugen: we proeven alweer plaatselijke delicatessen, nuttigen de nodige drank, geven onze ogen de kost, lachen naar de beauty’s in de zaak en zingen luidruchtig mee met de muziek… wat ons natuurlijk de nodige aandacht oplevert. Na enkele uren zoeken we de R&B-club op, maar na enkele wodka-fanta’s houden we het daar voor bekeken wegens te weinig volk. We keren terug naar de cocktailbar van de avond voordien. Het is intussen dichtbij sluitingstijd, zodat alleen nog de dronken Kracen en zijn vriendin in de bar zitten. Toeristen zijn very welcome in Bulgarije, dus krijgen we prompt enkele shotjes aangeboden. Na een wodka-fanta en 5 shotjes kies ik voor alle zekerheid en keer ik terug naar het hotel, om donderdag niet met de gebakken peren en een kater te zitten.

Donderdag beperken we ons tot een namiddagje terrashangen. Gedurende een uur of 4 hangen we in de zeteltjes van de loungebar en genieten we voor de laatste keer van de spotgoedkope alcoholische versnaperingen.

Tijdens de vlucht van Wenen naar Zaventem lopen we alle Tien om te Zien klassiekers in een razend tempo af. We zingen de ene hit na de andere en amuseren ons te pletter. De 3 rijen rondom ons bekijken ons vanuit hun ooghoeken en weten niet wat er gaande is. We warmen ons simpelweg op voor een afsluiter in een Brusselse deelgemeente. Knappe grietjes, een bus vrijgezellenavond vierende dames en goede muziek sluiten dit tripje Sofia af.

Op naar zaterdag: etentje, minigolf, toplessbediening op de bus, foute muziek en Beachparty staan op het programma… Het zullen soortgelijke activiteiten zijn die dit seizoen zullen moeten kleuren.

Tot volgend jaar!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen