Slavia Praag

Slavia Praag is de hindernis die we nog moeten overwinnen om opnieuw een plaatsje in de Champions League te heroveren en de 0 op 18 van vorig jaar uit te wissen. De ervaring leert ons dat er weinig belangstelling is in onze supportersclub om de verplaatsingen in de voorrondes mee te maken, dus wordt er al snel beslist om met een minibusje naar Praag te gaan. Misschien te snel beslist gezien de interesse die er uiteindelijk tóch blijkt te zijn. Het moest echter snel beslist worden en in vakantieperiode is het sowieso moeilijk om een minibusje te kunnen huren. Uiteindelijk zullen we met 9 naar Praag trekken.

De 2 minibusjes van Piekes vertrekken reeds in de vroege avond. Mik en Kathleen blijven eerst nog even bij mij thuis slapen, vooraleer we rond 4 uur naar Praag zullen vertrekken, aangezien Andy eerst nog moest werken. Andy en ik nemen de heenrit voor onze rekening. Ze verloopt voorspoedig tot een 100-tal kilometer voor de Tsjechische grens. Op de autostrade spelen we haasje-over met de Polizei, die uiteindelijk beslist om ons aan de kant te zetten. Het hele busje slaapt nog, wanneer ik uitstap. Ze moeten weten waar we naartoe gaan en zijn duidelijk ingelicht om Belgische busjes te controleren. Ik moet de passagiers wakker maken en het busje wordt ondersteboven gekeerd, zelfs de kas moet geopend worden. Uiteraard wordt er niets gevonden en na een ademtest mag ik weer verder rijden, op voorwaarde dat iedereen zijn gordel draagt in het busje. Zullen we doen, mijnheer, krijgen we dan zo’n gordeldiertje?

Wanneer we Praag binnenrijden is het zaak ons hotel te vinden. 2 uur lang rijden we in een omtrek van 500m rond ons hotel, zonder het op te merken. Niemand heeft ooit van ons hotel gehoord en wie het wél kent, vraagt onnoemelijk veel geld om ons tot daar te brengen. Uiteindelijk stoppen we een taxi, volgen we hem 350 meter en komen we aan in ons hotel. We hebben een appartementje op de bovenste verdieping waar we met alle 9 verblijven. We delen de kamers in en spoeden ons naar de bar beneden. Radka is het barmeisje en is eerst nog wat verlegen. Na de eerste pinten (75cl) komt ze los en babbelt ze honderduit mee. Ze is echter supporter voor Slavia vanavond. Voor we naar de wedstrijd vertrekken, vragen we haar open te blijven tot we terug zijn, zodat we de kwalificatie kunnen vieren. Normaal sluit ze al om 22 uur, maar ze belooft ons open te houden, omdat we ons toch niet zullen kwalificeren.

We stappen uit de taxi’s tussen de Slavia Praag supporters: wonderwel worden we met rust gelaten en kunnen we probleemloos een wandeling rond het stadion maken tot het gedeelte waar de Anderlechtsupporters vertoeven. Een 1000-tal supporters zijn meegekomen en moedigen Anderlecht luidkeels aan. Slavia Praag ontwikkelt steriele druk, maar Anderlecht countert snel en gevat. Het vak gaat helemaal uit zijn dak wanneer Anderlecht scoort: de aanmoedigen en feestliederen klinken steeds harder en harder. Bij de 0-2 is de kwalificatie een feit en is het groot feest. De spelers blijven na afloop nog een 20-tal minuten vieren met de supporters en een uitzinnige bende kruipt weer de bussen op of duikt het Praagse nachtleven in.

Na een dolle taxirit tot in ons hotel, vergeet Kathleen haar tas en Zweedse vlag. Voor haar en Mik is de pret gedrukt en beiden gaan slapen. Even later beslist ook Andy om te gaan slapen: recupereren van vorige nacht. Wij blijven met 6-en in de bar hangen en plagen Radka met hun uitschakeling. Pech voor haar, want we zijn absoluut niet van plan om vroeg gaan te slapen. Eerst moet de kaart nog uitgeprobeerd worden. Rond 1 uur vragen we haar nog om pizza’s te bestellen, wat ze dan ook met veel plezier doet. Te merken aan haar reacties en de nieuwsgierigheid van haar een haar collega’s, hebben ze dit hier nog niet al te veel meegemaakt. Om half 2 laat ze voor een eerste keer vallen dat ze graag zou beginnen kuisen, zodat ze kan sluiten. We zeggen wel “jaja”, maar bedoelen “neenee” en bestellen het volgende shotje op de kaart. Wanneer ze steeds nadrukkelijker laat blijken te willen sluiten, besluiten Pedro, Marc en ik om te gaan slapen. Thierry, Chelle en Fozzie willen echter van geen wijken weten en blijven de kaart proberen. We horen ze rond 4 uur de kamer binnenstommelen. Een half uur later “knotsboempatat”… licht aan… Fozzie ligt onderaan de trap met een gaatje onder zijn oog waar straaltjes bloed uitspuiten. Fozzie besluit dat het wel zal stollen, maar maakt ons 20 minuten later weer wakker: het stopt niét. We gaan met Fozzie mee naar beneden, waar we om een dokter vragen om de nodige plak- en/of naaiwerken te verrichten. De knappe Oekraïnse aan de balie belooft ons dat alles in orde zal komen en dat wij gerust verder kunnen gaan slapen. We zien Fozzie ’s morgens terug met een zwart dik oog en met schijnbaar veel hoofdpijn.

Fozzie zal door zijn hersenschudding de hele terugrit slapen. Andere chauffeurs deze keer, dus ik kan op de achterbank rustig indommelen. Wanneer ik wakker word zie ik net het bordje van de afrit passeren die we hadden moeten hebben. Te laat, we zijn er voorbij. Wanneer we even verder op een parking aan een Bayern-supporter vragen of we op de goeie weg zitten, bevestigd die ons van wel: eens mof, altijd mof en niet te vertrouwen. We zitten verkeerd en er is nergens een plaats om terug te keren. We besluiten via Karlsruhe naar Luxemburg te geraken, maar in Karlsruhe blijkt er geen makkelijke verbinding met Luxemburg te zijn, hoewel het niet zo erg ver van de grens ligt. We moeten een heel stuk terug. Op de koop toe zakt het benzinepijl zienderogen en vinden we nergens een tankstation. Na 60 kilometer in het donkerrood, vinden we uiteindelijk toch een benzinestation en kunnen we de tank weer vullen. We staan nog in de file in Luxemburg, wanneer ze loten voor de Champions League. Men belt mij de teams door: Chelsea, Liverpool en Betis Sevilla. Feestje in de bus, voor de mooie verplaatsingen, sportief is het echter weer de zwaarste poule die we kunnen treffen. Onmiddellijk volgt er een uur telefoons om in te schrijven voor de verschillende matchen, info over de thuismatchen, boekingen naar Sevilla: ’t zal een mooie gsm-rekening worden.

Op naar Londen!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen