Partizan Belgrado

De loting…
Na de uitschakeling van het Welsche New Saints kan Anderlecht in de volgende ronde uitgeloot worden tegen Rosenborg, MSK Zilina, Salzburg, Partizan Belgrado of Sheriff Tiraspol. Rosenborg was een tijdlang vaste klant in de Champions League, die treffen we sportief gezien dus liever niet. Zilina lijkt de makkelijkste klant en Slowakije is alvast een leuk vooruitzicht in deze periode van het jaar. Salzburg mag ook geen probleem vormen en is niet al te ver. Na de dood van Toulouse-fan Brice Taton vorig jaar, wordt al op voorhand beslist dat we de trip naar Belgrado niet zullen maken en de verplaatsing naar Tiraspol is gewoon niet te betalen gezien de korte periode tussen de loting en de vertrekdatum. Een vergadering voor een nieuw project wordt een half uur uitgesteld of zonder mij gedaan: tijd voor de loting! Een luide “GODVER” laat mijn collega’s vermoeden dat de loting niet zo gunstig is: Partizan Belgrado. SHIT!

Will we support them everywhere?
Alle usual suspects stellen hun eerdere beslissing bij en wanneer duidelijk wordt dat er toch wel wat bekende gezichten de trip willen maken, wordt er gezocht naar de transportmogelijkheden. Ik krijg een mail van Yves: “klote”. Als ik hem de mogelijkheden die we tot nu toe gevonden hebben antwoord, belt hij me meteen: “Hoe? Ik dacht dat gij gezegd had dat we niet zouden gaan naar Partizan?” Na de geen-grapjes-belofte, is hij uiteraard weer een van de eersten voor wie we kunnen boeken. Ook Fred belt vanuit Spanje om te melden dat hij meegaat. Wanneer we uiteindelijk alle bevestigingen binnen hebben, staat de prijs al op 260€ voor een vlucht naar Belgrado. De twijfel slaat weer toe: misschien toch maar de auto of een minibusje? Ik vraag Joegoslavische collega’s om advies voor goedkope reisroutes, maar ook dat heeft weinig succes. Tot ik de kaart een beetje beter bekijk en opmerk dat Timisoara slechts op 170 km van Belgrado ligt. De ervaring van vorig jaar heeft ons namelijk geleerd dat vluchten naar Timisoara spotgoedkoop zijn en ook dit jaar zijn we voor 90€ ter plaatse. Fred belt al even snel weer af als hij had bevestigd, zodus 8 man booked: Xavier, Mik, Benny, Yves, Stephane, Ava, Pie, ik en kleine Fré zijn klaar voor een nieuw avontuur. Kleine Fré zal er zelfs zijn dure jas voor verkopen om mee te kunnen. Niet veel later zal ook Wim nog voor dezelfde route kiezen als wij: 9 man via Timisoara dus.

De planning…
Het oorspronkelijke plan is om op dinsdag naar Timisoara te vliegen, woensdag met een huurwagen naar Belgrado te rijden en na de match onmiddellijk weer naar Timisoara te vertrekken en te slapen. Zo hoeven we niet in Belgrado te overnachten en hoeft niemand zich ongemakkelijk of onveilig te voelen. Intussen vindt Pie een transportbedrijf dat niet anders doet dan de route Timisoara – Belgrado en terug voor amper 40€ per persoon. Het hele plan wordt omgegooid: de taxibus zal ons komen afhalen aan de luchthaven van Timisoara en onmiddellijk naar Belgrado brengen. Donderdagmorgen zullen we dan terugkeren naar Timisoara. Gezien we sinds Zagreb weten dat hotels nauwlettend in de gaten gehouden worden, boeken we 2 appartementen: 2 nights Belgrado it is!

Off we go…
De schitterende organisatie van dergelijke landen wordt al in België duidelijk: de tickets raken niet tijdig in Anderlecht en zullen ter plaatse overhandigd worden: dat belooft weeral! Op dinsdagmorgen vertrekken we dus naar 1 van de gevaarlijkste steden die je als voetbalsupporter kan bezoeken, zonder tickets, zonder de zekerheid dat het taxibusje er zal zijn en zonder de ervaring van te overnachten in appartementen: avontuur verzekerd! We komen samen op de carpoolparking van Bekkevoort en zullen daarna Stephane, kleine Fré en Ava nog oppikken aan een afrit in de buurt van Genk. Iedereen is op tijd, Xavve zelfs een uur te vroeg, en lichtjes opgewonden vertrekken we richting Genk. Even later zijn de 3 auto’s gevuld en kunnen we onze route richting Dortmund verder zetten. Niet veel later zijn we al 1 van de 3 auto’s kwijt. Yves en Pie volgen de route via Venlo, Xavve volgt Eindhoven. Veel wegenwerken, bijbehorende files en ook nog eens een ongeluk doet alles enorm opstroppen. Zo erg dat we zelfs beginnen vrezen dat we te laat zullen komen op de luchthaven. Uiteindelijk nemen we een alternatieve route over de kleine wegen om net voor de file weer de autostrade op te rijden. Dit manoeuvre zal er uiteindelijk toe leiden dat we toch 40 minuten voor vertrek in de luchthaven arriveren: Xavier zit al meer dan een half uur op ons te wachten. We checken in en spoelen de eerste stress nog snel weg met een pintje voor we op het vliegtuig stappen.

Vertrek richting Belgrado…
Bij aankomst in Timisoara zou het busje moeten staan wachten om koers te zetten naar Belgrado: uiteraard geen busje te zien. IJverige taxichauffeurs zijn al bezig met onze koffers aan te pakken en ons te overtuigen om ons naar de stad te brengen tot ze horen dat we naar Belgrado willen. Niet veel later rijdt een busje de parking op. De chauffeur stopt vlak voor ons en met gebarentaal over en weer wordt duidelijk gemaakt dat dit ons busje wordt. Nog voor we onze koffers hebben kunnen pakken, roept de chauffeur ons iets toe en vertrekt hij weer. Daar staan we dan. Komt hij later? Moet hij eerst andere mensen oppikken? We zetten ons weer op de grond en genieten nog ruim een half uur van het Roemeense zonnetje voor een ander busje van dezelfde maatschappij weer de parking oprijdt: aha, ze hadden een groter busje met airco nodig. De koffers worden in de koffer gesmeten en we nemen onze plaatsen in: klaar voor een rit van ongeveer 170 kilometer.
Wanneer we richting de stad rijden, herkennen we weer bepaalde gebouwen van vorig jaar en zien we ook wat er in tussentijd reeds veranderd is: alvast niet de putten in de weg! Er wordt gelachen, gegierd en geroepen. De extra passagier in ons busje moet zich ons gezelschap al na enkele kilometers beklaagd hebben…. En dit was dan nog maar het begin. Bij het eerste tankstation dat we tegenkomen, vragen we de chauffeur om te stoppen zodat we toch wat proviand en drankjes kunnen inslaan voor tijdens de route. Al na 10 minuten begint de chauffeur te claxoneren: het is tijd om verder te rijden. Eens we buiten de stad zijn, wordt het asfalt iets minder goed, liggen er kiezeltjes op de weg en is er veel stof. Bijna geen huizen meer te bespeuren, zelfs geen tankstations, alleen veel landbouwgrond en vreemd genoeg hier en daar een tippelaarster. Een eind buiten de stad en op een route zonder druk verkeer lijkt ons niet meteen hun beste zet.

De grens in zicht…
Na ongeveer 60 kilometer kondigt een verlaten tankstation, te vergelijken met iets uit een western, de grens met Servië aan. De spanning neemt toe: hopelijk mogen we de grens over zonder fooien of dingen te moeten afgeven. Onze chauffeur rijdt een enorme file wachtende vrachtwagens voorbij om vooraan in de rij netjes in te voegen. De douane komt onze paspoorten ophalen en we moeten wachten op hun goedkeuring om het land in te mogen. De paspoortcontrole lijkt direct in orde en vrijwel meteen mogen we door de bareel rijden. Wij vermoeden dat we dan onze paspoorten terug krijgen en koers kunnen verder zetten naar Belgrado. Niets is minder waar, vlak na de bareel moet ons busje aan de kant en mogen we uitstappen. Een enorm knappe vrouwelijke douanier, zoals er wel meer mochten geweest zijn, komt ons vragen wat de reden van ons bezoek aan haar mooie land is. We hebben afgesproken om niets te zeggen over het voetbal, maar deze douaniers waren zeer goed ingelicht en komen vrijwel meteen te weten dat we Belgische voetbalsupporters zijn, die hun favoriete team, Anderlecht, komen aanmoedigen. De motor mag stilgelegd worden en in de bureau heerst drukte. Onze chauffeur vraagt wat er gaande is en ook onze medepassagier begrijpt helemaal niets van de commotie: we moeten wachten. Ondertussen is onze blaas goed gevuld, dus ik vraag de knappe douanier of we mogen plassen. Uiteraard willen we hun mooie land niet bezoedelen en vraag ik of we ergens naar het toilet kunnen gaan of dat we in de bosjes mogen plassen. Ze kijkt me met grote ogen aan: in de bosjes plassen? Ze rolt eens met haar ogen – natuurlijk niet – en zegt ons even te wachten voor ze naar binnen gaat. Wanneer ze weer buiten komt en met collega’s aan de bareel, die problemen hebben met de volgende chauffeurs, staat te praten, ga ik haar nogmaals zeggen dat het stilaan dringend wordt. Uiteindelijk mogen we per 2 gaan plassen. Uiteraard niet de slimste zet om Pie als één van de eersten te laten gaan, want na 6 plassers mag er plotseling niet meer naar het toilet gegaan worden: Pech voor de andere 4, waaronder ik. Nice. Eigenlijk wordt ons bitter weinig verteld en na een uurtje begint het wachten toch wel op ons systeem te werken. We willen nu eigenlijk wel eens gaan weten waarom en hoelang we nog moeten wachten. We zijn voetbalsupporters en we moeten wachten op politiebegeleiding. De politiebegeleiding wordt gestuurd vanuit Belgrado en zal pas over minstens een uur bij ons zijn. We zien de teleurstelling op het gezicht van onze medepassagier en bieden hem onze excuses aan: wij kunnen er tenslotte ook niet aan doen en hopen dat hij niet in de problemen komt omwille van deze vertraging. Hij heeft geen aansluitend transport en hoeft nergens dringend te zijn, het is gewoon vervelend, maar hij begrijpt de douaniers wel. Niet alleen is er het voorval Brice Taton, vorige week nog werd een Duits koppel dat geld wou afhalen, doodgestoken in Belgrado: Heel Europa kijkt toe, logisch dat er met ons geen risico genomen wordt. Intussen brengen we de supporters, die reeds in Belgrado op onze komst wachten, op de hoogte van onze situatie: ze hoeven niet op ons te wachten vooraleer ze de stad intrekken: eens te meer omdat we de politie bij ons zullen hebben. We bellen ook de verhuurders van onze appartementen op de hoogte dat we later zullen arriveren dan gepland.

We mogen verder…
Na 2,5 uur wachten, zien we uiteindelijk de zwaailichten van de politie aankomen. 4 politiemannen, waarvan 1 goed bewapend, stappen uit hun auto en maken een praatje met onze chauffeur. Iedereen eindelijk weer het busje in en weg zijn we. Met zwaailichten achter het busje en zwaailichten voor het busje laten we de grenspost achter ons. De overige dikke 100 kilometer zullen we een privé-escorte krijgen. In elk stadje dat we passeren is de lokale politie op de hoogte gebracht en wordt elk kruispunt vakkundig geblokkeerd tot ons busje voorbij is. Uiteraard zijn wij overal de attractie van de avond: de plaatselijke bevolking vraagt zich nog altijd af welke belangrijke personen er die avond dergelijke bescherming nodig hadden. Op de landelijke wegen, wanneer we kleine dorpjes doorkruisen, valt ons vooral de rust en de gezelligheid op. Alle huizen lijken leeg en verlaten: overal zitten mensen bij elkaar in de voortuintjes, meerdere families samen aan tafel in de tuin. Het doet ons denken aan de verhalen van onze grootouders toen zij nog kind waren, 70 jaar geleden.  Niet dat ons busje veel sneller kan, maar naar ons gevoel ligt het tempo van de politie-escorte niet al te hoog en lijkt het erop dat ze ons zo laat mogelijk willen laten arriveren in Belgrado. Ook de chauffeurs achter ons krijgen het op de heupen, dat zou bij ons ook het geval geweest zijn, en met grote snelheid razen ze het busje voorbij… tot ze de wagen van de agenten zien. Dan weten ze plots niet meer hoe te reageren. Sommigen razen gewoon door, anderen gaan op hun rem staan en voegen weer in achter het busje en een enkeling probeert zelfs in te voegen tussen de politie en ons busje. De politie lijkt het wel amusant te vinden en vertraagt zodat onze bumpers bijna aan elkaar plakken om nadien zo ver mogelijk naar rechts te rijden, zodat ze van achter het busje niet meer zichtbaar zijn. Wanneer iemand echt te hard voorbij raast, laten ze de zwaailichten weer even gaan alsof het om een noodtoestand gaat. Er worden allerlei verhaaltjes rond gefantaseerd en lachen ons een breuk: de sfeer zit goed!

Anderlecht-supporters aangevallen…
Intussen krijgen we telefoon van de supporters die rechtstreeks op Belgrado gevlogen zijn. Een 30-tal supporters wilden een avondje uit beleven in de legendarische bars of op de boten aan de oevers van de Donau. Bij aankomst van de eerste taxi, werden 4 supporters tegengehouden aan de deur. Deze avond was een Servisch volksfeest, waar al gevreesd werd voor problemen tussen Partizan en Rode Ster hooligans. Voor Belgen zou het nu zeker niet veilig zijn. Enig gediscussieer bracht geen zoden aan de dijk: sterker nog, aan de intonatie van de portier was zéér goed af te leiden dat ze écht wel NU moesten vertrekken. Net op tijd terug in de taxi zo bleek, want een 30-tal gemaskerde en met baseball-bats en ijzeren staven bewapende Partizan hooligans kwamen vanuit een parkje aangerend. Saved by the bell. Dat belooft voor de komende 2 dagen.

Aankomst in Belgrado…
Tot 3 keer toe wordt onze escorte overgenomen door andere patrouillewagens voor we in Belgrado arriveren. Daar moeten we wachten op de ring tot een van de verantwoordelijke politiemensen arriveert. Hij is belast met de veiligheid van ons groepje supporters. We overhandigen hem de papieren met de adressen van onze appartementen. Onze medepassagier is alweer de dupe, want de politie wil ons eerst veilig ter bestemming krijgen. De politieman geeft ons de raad om nergens uit het busje te stappen zonder hun begeleiding, gezien onze adressen zich in Partizan gebied bevinden. In plaats van ons dan zo onopvallend mogelijk ter bestemming te krijgen, worden we met zwaailichten door de kleine straatjes gegidst tot aan ons adres. We bellen de verhuurder op, maar die blijkt op het andere adres op ons te wachten en heeft geen zin om de sleutels tot aan het andere adres te brengen, ongeacht het slechts 200 meter van elkaar ligt. We stappen weer het busje in en willen naar het andere adres. De politie is niet akkoord en wil dat iedereen die op dit adres overnacht ook nu incheckt. We bellen de verhuurder opnieuw en zeggen dat we niet naar het andere adres mogen komen van de politie. De nervositeit neemt toe bij de verhuurder, want wat doet de politie in godsnaam bij ons? Uiteindelijk neemt de verantwoordelijke politieman de telefoon over: “This is the police. We’ll arrange them somewhere else to sleep. The apartment is cancelled. No charge. Bye!” Problem solved! We worden gesommeerd weer ons busje in te stappen en worden begeleid naar een hostel op een groot plein vlakbij het station, waar intussen al 2 politiemensen bij de deur staan. Zij moeten de deur bewaken en ervoor zorgen dat niemand van ons zonder “protection” de straat op kan en dat niemand zomaar het hotel in kan. Als wij ons hostel willen verlaten, dienen we de politiemensen hiervan op de hoogte te brengen. Bovendien moeten we nog onze paspoorten afgeven aan de balie en krijgen we een papieren identiteitsbewijs in de plaats dat we ten allen tijde op zak moeten hebben. We zullen ons echte paspoort dan terugkrijgen als we uitchecken. Voor de eerste keer sinds onze kinderjaren zitten we nog eens in een hostel: we kiezen uiteraard voor kleinere kamers, waar we per 4 of 6 liggen. Het lijkt wel of dit hostel vroeger een school of internaat geweest is: dezelfde hoge plafonds, deuren en ramen. Het interieur is wel heel erg basis en de bedden lijken ons ook niet meteen de stevigste, wetende dat we Xavier, Pie en Mik onder ons hebben. De stapelbedden worden dan ook als onveilig beschouwd en de matrassen van de bovenste bedden belanden op de grond: dan kunnen ze ineens ook dienen om ’s nachts de deur te blokkeren.

De eerste avond…
Uitgehongerd bellen we de supporters in hotel Balkan om te horen waar ze zitten en of daar nog iets te eten valt. Er is een bar en een restaurant in hun hotel, maar gezien het late tijdstip – al ruim middernacht voorbij – niet zeker of er effectief nog iets te eten of te drinken valt. Gezien er in en rond ons hostel zeker niets meer te rapen valt, willen we naar het andere hotel – slechts 5 minuten wandelen van het onze. Wanneer we buiten wandelen worden we tegengehouden door de agenten bij de deur. Ander hotel? “Wait, we arrange protection”. Er worden extra patrouillewagens opgetrommeld om ons naar het andere hotel te brengen. Ook regelen zij de taxi’s die ons tot daar zullen brengen: niet alle taxibedrijven en zeker niet alle chauffeurs zijn te vertrouwen. We moeten binnen blijven wachten tot ons vervoer en onze escorte is geregeld. Alweer met zwaailichten in volle glorie wordt de stoet opgebouwd: politiewagen, 3 taxi’s en nog een politiewagen. Dan moeten we nog het eenrichtingsverkeer volgen, wat ons tot een hele omleiding dwingt om via een Mc Donalds tot bij het andere hotel te komen. We worden verwelkomd door de andere boys en de belevenissen tot nog toe worden in geuren en kleuren verteld. Uiteraard hebben we sinds ons vertrek in Dortmund, op een paar koekjes in het busje na, nog altijd niet gegeten: onmogelijk volgens de agenten: alles is gesloten op dit uur. Geen gezever beste vriend, 10 minuten geleden was de Mc Donalds nog open. De agenten blijven bij hun standpunt, maar wij hebben honger en wandelen gewoon buiten. Ongeveer 40 supporters zoeken hun weg naar wat voedsel. De politie maant ons aan om te blijven staan en te wachten op hun versterking, uiteraard “for our protection”. Het kan ons geen barst meer schelen en wandelen gewoon verder. Al snel komen agenten toegesneld om het zaakje in de gaten te houden. We worden gevraagd om alstublieft allemaal binnen te gaan zitten en zo rustig mogelijk te eten, for your protection. Dat er 8 agenten rond het gebouw staan, zal bij niemand een belletje doen rinkelen…  Uiteraard zijn de menu’s niet gelijktijdig klaar en eet de ene al wat sneller dan de andere. Er zijn supporters die al gedaan hebben met eten als anderen hun menu nog moeten krijgen. 10 minuutjes wachten kan er nog wel af, maar teveel is teveel, dus keren verschillende groepjes afzonderlijk terug naar hun hotel. Ons groepje blijft als laatste over met nog slechts 2 agenten op de stoep. Door de ramen zien we her en der kleine groepjes vormen, maximum 5 mensen, maar we ruiken onraad. De toenemende nervositeit bij de 2 agenten op de stoep zet onze vermoedens alleen maar kracht bij: opletten geblazen. We eten onze menu’s op, wandelen rustig naar buiten en kopen op ons dooie gemak nog wat drank aan de kiosk vlak voor de Mc Donalds. In een bar gaan drinken vanavond lijkt sowieso uitgesloten, dus nemen we beter maar onze eigen drank mee naar hotel Balkan. De agenten zijn zichtbaar tevreden dat we weg zijn uit de Mc Donalds en kunnen eindelijk weer lachen als we terug in hun hotel zijn. 4 supporters hebben een soort penthouse van het hotel om te overnachten, dus troepen we daar met een 20-tal supporters samen om nog iets te drinken en wat bij te praten. Wanneer we om 3 uur beneden komen, zijn de agenten weg en mogen we ongestoord zelf kiezen wat we doen. Voor alle veiligheid nemen we toch maar weer de taxi’s om ons naar ons hostel terug te brengen. Daar aangekomen zitten de agenten van ons hostel iets te drinken in het casino naast het hostel. Ze schrikken zich een hoedje: “Where is your protection?” We maken nog een praatje voor we gaan slapen: morgen wordt alweer een mooie dag.

Matchday…
We verzamelen ’s ochtends in de lobby van ons hostel en zijn klaar om een stapje in de stad te zetten. 2 agenten staan “onopvallend” aan de deur van ons hostel. Wanneer we het hostel willen verlaten, worden we uiteraard door hen tegengehouden en gevraagd wat we vandaag van plan zijn. Wandelen in de stad “without protection” is uitgesloten: we moeten ten allen tijde beschermd worden. Een rustig terrasje, desnoods iets uit het centrum, is voor hen ook al geen optie: allemaal bij elkaar blijven en zo dicht mogelijk bij het hotel blijven is de boodschap. Vrij vertaald: maak het ons zo makkelijk mogelijk om op jullie te babysitten. Wim is er tijdens de discussie stilletjes vanonder gemuisd en heeft als enige de kans om op zijn dooie gemak de schoonheid van deze stad te ontdekken. Wij nemen dan maar onze intrek aan de bar in een café/taverne vlak naast ons hostel. Ondanks we niet bij het venster zitten, zijn we toch goed zichtbaar, maar de politie lijkt er vrij gerust in en nestelt zich achteraan het café, helemaal uit het zicht. Al bij al nog vriendelijke mannen, die moeite doen om Engels te praten en in zijn voor een grapje: een pintje willen ze niet, maar een cola of een water nemen ze dan toch aan. Intussen krijg ik een SMS van de verantwoordelijke van de ASA om te melden waar we onze tickets kunnen afhalen en met de vraag dit zo snel mogelijk te doen.  Ik probeer de agenten aan hun verstand te krijgen wat er moet gebeuren, maar we hebben de hulp nodig van een Serviër in de bar die zich beter weet uit te drukken in het Engels. In 1 ruk door excuseert hij zich voor het ongemak dat de hooligans met zich meebrengen en wijst hij ons erop dat niet alle Serviërs hooligans zijn, Servië een prachtig land en Belgrado een de mooiste stad ter wereld is. De agenten zijn intussen met 4 en hebben 2 voertuigen ter beschikking, dus ik vraag hen of ze mij tot aan het bewuste hotel kunnen voeren om de tickets af te halen. Na enige twijfel besluiten ze toch dat het eigenlijk niet mag en zullen ze een veilige taxi en een escorte regelen. Yves en ik worden inderdaad geëscorteerd van aan het hotel tot we de woonwijken uit zijn en ons op de ring rond Belgrado bevinden. In hotel Nacional treffen we Rony De Vos aan en krijgen we de tickets overhandigd. De officials van Anderlecht hebben hem met de taak belast om alle supporters van hun ticket te voorzien, terwijl zij wel even de stad zouden verkennen: de omgekeerde wereld.

Opgesloten in het hotel…
Yves en ik willen meteen dezelfde taxi weer terugnemen naar het hostel, maar een agent komt tussenbeide en spreekt de taxichauffeur toe. We moeten de chauffeur betalen. We snappen er niets van en proberen de oude man uit te leggen dat we terugwillen naar het café waar hij ons heeft opgepikt. Hij wijst naar de agent en het wordt ons duidelijk dat hij instructies heeft gekregen om ons niet mee terug te nemen. De agent stelt zichzelf voor en blijkt de commandant van de politie te zijn, die belast is met het beschermen van de Belgische supporters, bijgestaan door een speciaal agent van Servische Binnenlandse Zaken.  Hij wil weten voor wie al mijn tickets bestemd zijn en waar die mensen zich bevinden, meer nog: Waarom zijn die vrienden niet mee naar hier gekomen?  Ik moet hen bellen en zeggen dat ze zo snel mogelijk naar het hotel moeten komen. We mogen hier niet meer weg tot we naar de match zullen vertrekken. Gelukkig is er nog een lekker restaurantje en genoeg drank om de namiddag door te komen. Stilaan druppelen de Anderlechtsupporters het domein van het hotel binnen: iedereen die binnenkomt, mag van de commandant niet meer buiten.  De aankomst van de Anderlechtfans gaat hem te traag en meermaals vraagt hij mij om de anderen te bellen om naar het hotel te komen. Uiteindelijk komt ook de rest van ons groepje, dat achtergebleven was in het café naast ons hotel, het domein binnen. Nog steeds niet genoeg naar de zin van de commandant, ook de supporters in hotel Balkan moeten zo snel mogelijk naar dit domein komen. Uiteraard zijn zij intussen op de hoogte dat ze het domein van hotel Nacional niet meer zullen mogen verlaten en weigeren zij nu al naar hier te komen. Een biertje later ziet ook een deel van ons groepje het niet meer zitten om te blijven wachten op het domein en besluiten ze een taxi terug naar hotel Balkan te nemen. Terwijl de commandant binnen even pauze neemt, glippen de 4 weg, terug naar het centrum van de stad. Intussen zijn enkele journalisten aangekomen, die met ons willen praten. Ze hebben foto’s mee van de gebeurtenissen in Bilbao en zijn verrassend goed op de hoogte van de alliantie met de jongens van Ajax. In de kranten niets dan propaganda tegen de Anderlechtfans: 700 van dit “tuig” op komst naar Belgrado staat in koeien van letters getiteld boven de foto van Bilbao. Wanneer ik hen er op attent maak dat de bewapende supporters op de foto, supporters zijn van Bilbao en niet van Anderlecht, richten de journalisten hun vragen op Xavier en mij. Ook de mensen van SC Marie-Thérèse zitten rond de tafel en we laten het woord maar al te graag aan hen. Toch blijven de journalisten steeds terugkeren naar Xavier en mij en de vragen hebben steeds vaker niets meer met Anderlecht maar met hooliganisme te maken. Keer op keer maken we duidelijk dat we niet zullen antwoorden op dergelijke vragen. Wanneer een derde journalist, met fototoestel, zich erbij zet, is de maat vol: We vragen eerst vriendelijk om het toestel op te bergen, maar vinden geen verhoor. Dus wordt de special agent van Servische Binnenlandse Zaken erbij geroepen dat we de derde journalist daar weg willen, nadat de foto’s worden gecontroleerd. De agent stemt toe en vraagt de journalist ons de foto’s te tonen. Die beroept zich op de persvrijheid en weigert de foto’s te laten zien, waarop de agent de journalist tot aan zijn wagen begeleidt. ’s Anderendaags zullen we in de lokale kranten foto’s, gemaakt op het terras van hotel Nacional, terugvinden.

De spanning neemt toe…
Intussen is het de commandant opgevallen dat er minder supporters op het terras zitten dan een tijdje geleden en weer komt hij mij vragen waar onze 30 supporters zijn. Alweer moet ik bellen naar de jongens in hotel Balkan en zeggen dat ze naar hotel Nacional moeten komen. Uiteraard weigeren ze alweer, wat niet in goede aarde valt bij de commandant. Hij contacteert de agenten die een oogje in het zeil houden aan hotel Balkan en meldt hen dat ze de supporters daar moeten escorteren om de hele groep Anderlechtfans samen te brengen. De supporters ginds laten zich niet doen en blijven weigeren naar hotel Nacional te komen. De nervositeit bij de commandant neemt zienderogen toe – hoe dichter tegen de wedstrijd, hoe groter het risico -  en wanneer zijn collega’s hem melden dat alle supporters in hotel Balkan over tickets beschikken ontsteekt hij in een ware razernij. Zijn plannetje lijkt in duigen te vallen: Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zij hun tickets al hebben?  Als niet alle 70 supporters in hotel Nacional komen, zal het bezoekersvak vanavond leeg blijven, dreigt hij. Uiteindelijk krijgt hij de agenten aan hotel Balkan dan toch zover om iedereen in taxi’s te duwen en naar hotel Nacional te escorteren. Daar is ondertussen een krammelige bus toegekomen, die ons naar het stadion zal brengen.

De busrit…
Ruim 3,5 uur voor de aanvang van de wedstrijd worden we gevraagd om in de bus te stappen en zullen we naar het stadion begeleid worden. Intussen is een heel wagenpark patrouillewagens aangekomen om ons zo veilig mogelijk naar het stadion te brengen. Langzaam aan komt de stoet in beweging en effectief, al van het einde van de straat van hotel Nacional staat om de 150 meter een agent in gevechtspak geposteerd. Neem het van ons aan: het was broeiend heet die dag en zelfs op de ring, tussen al die uitlaatgassen, staat om de 150 meter nog steeds een agent. Naarmate we dichter bij het stadion komen, wordt de afstand tussen de agenten kleiner en kleiner. Vlakbij het stadion staat zelfs om de 5 meter een agent. Een stuk ring wordt afgesloten en onze bus wordt tegen de rijrichting in zo dicht mogelijk tegen het stadion gereden: hoe minder meter we moeten lopen, hoe liever de agenten het hebben. Uiteraard zonder ons gerekend, de 70 Bravehearts willen maar wat graag een groepsfoto op de trappen die naar het stadion leiden. De agenten willen ons zo snel mogelijk naar binnen, maar dat is buiten ons gerekend: er wordt rustig de tijd genomen om de groep op zoveel mogelijk fototoestellen vast te leggen. Nieuwsgierige Partizan-supporters – veelal kinderen en tieners - worden door de politie op een aanzienlijke afstand gehouden.  Een zucht van verluchting valt bijna te horen, wanneer we ons aandienen voor de fouillage om het stadion te betreden: De Anderlechtfans zijn veilig aangekomen. Blijkbaar ook in België op de voet gevolgd, want terwijl we aanschuiven, krijgen we al de eerste smsjes binnen dat we op het televisiejournaal te bewonderen zijn. Ruim 2, 5 uur voor de match zitten we op ons stoeltje of kunnen we van een warm pintje of cola genieten onder de tribune. Toch zijn we niet alleen want hier en daar zitten toch ook al groepjes Partizan-supporters in de tribune en blijven de supporters stilaan binnendruppelen. Ruim een uur voor de wedstrijd zit het stadion al helemaal vol en wordt er luid gezongen met de Servische volksliederen die uit de luidsprekers schallen. 1 supporter heeft zelfs een micro die het hele stadion aanmaant welk lied er dient gezongen te worden.

De wedstrijd…
Eindelijk komen de spelers het veld op voor de warming-up. Niet simpel om met 70 man een heel stadion te overstemmen, maar we doen toch ons best. Rnic krijgt van de Serviërs luid applaus wanneer hij het veld opstapt, boegeroep en een striemend fluitconcert is het deel voor onze zwarte spelers. Alweer onheilspellend nieuws tijdens de warming-up: het ziet er alweer niet naar uit dat we vandaag aanvallend voetbal moeten verwachten. Ons vermoeden wordt bevestigd en Anderlecht begint weer maar eens met 5 verdedigers aan een Europese uitwedstrijd en we kunnen moeilijk beweren dat de kwaliteit van Partizan Belgrado dat vereist. De eerste helft zien we vooral veel gevechtsvoetbal en een paar stevige en smerige overtredingen langs beide kanten. In de tweede helft kopt een zwakke Gillet een uitstekende voorzet van Lecjaks binnen: 0-1. Het halve vak over mij heen, want zoals gewoonlijk resulteerde mijn objectiviteit al een hele wedstrijd in geen al te lovende commentaren voor Gillet. Het stadion wordt muisstil, maar reageert sereen. Wij hadden een regen van aanstekers en ander fraais verwacht: dat valt best mee. Lang hebben we ook niet om te genieten van de 0-1 want nauwelijks 4 minuten later staat het alweer 1-1 na eens te meer kinderlijk verdedigen. Het stadion ontploft en nu is een bekogeling van vanalles en nog wat wel ons deel. Nauwelijks 6 minuten later, wordt Gillet alweer als een miniem voorbijgelopen, waarna hij op zijn gekende dooie manier weer terugsloft. De gevaarlijke voorzet wordt door Lecjaks in een keer op de linkerslof genomen en buitenkant voet verdwijnt de bal in de linkerwinkelhaak: 2-1. Pure klasse… Nu wordt het stadion helemaal gek en de mensen in de aangrenzende vakken willen allemaal een glimp opvangen van de reactie van de 70 meegereisde Belgen: “Say hello! Say hello!”. Gelukkig kennen ook de Serviërs wat van mistasten en gelukkig voor ons is hun doelman de betrokkene. Hij grijpt naast een ongevaarlijke voorzet en (volgens mij mits wat duwwerk) via een heerlijk hakje van Kanu belandt de bal bij Juhasz, die de bordjes weer in evenwicht zet. Anderlecht mist nog 1 kans, maar het meeste initiatief komt van Servische kant. Echt gevaarlijk wordt het niet meer en al bij al kunnen we met een goede uitgangspositie weer naar België. Hopelijk mét ons!

Terug naar het hotel…
Uiteraard zijn we benieuwd hoe iedereen nu van het stadion weer naar het hotel zal geraken. Gaan ze ons weer tot aan hotel Nacional brengen en moet iedereen het vandaar maar voor zichzelf uitzoeken? Eerst en vooral mogen we pas 2 uur na de wedstrijd ons vak verlaten. Het is ondertussen al na middernacht, iedereen is moe en wil slapen. Ook wanneer we uiteindelijk weer op de krammelige bus zitten, zijn we nog niet direct vertrokken. Volgens de politie omdat ze nog steeds veel werk hebben met de Servische hooligans uit onze buurt te houden. In de verste verte echter geen lawaai, sirenes of geroep te bespeuren: zeer vreemd. Uiteindelijk komt er ook nog een tweede bus en moeten de supporters die in ons hostel en in hotel Balkan verblijven de ene bus op en al de rest moet mee naar hotel Nacional. Om half 1 zet de stoet zich dan eindelijk in beweging, zodat we in ware commandostijl en met een pak machtsvertoon in het centrum aankomen. De grootste winkelstraat wordt helemaal versperd en onze harmonica-bus maakt een U-turn in het midden van de straat, vlakbij hotel Balkan. De zenuwen bij de agenten staan strak gespannen. We kunnen niet snel genoeg van de bus en in het hotel zijn: “Go go go go”. Ondertussen zitten we wel al minstens 7 uur zonder eten en willen we in de Mc Donalds toch wel even wat eten. De politie wil er niet van weten en tracht de hele groep naar binnen te werken. Uiteraard werken we mee, maar we blijven wel bij ons standpunt: de Mc Donalds is maar 10 minuten meer open en er zijn nog ruim 40 supporters die eten willen. De politie vindt er niet beter op dan dat 1 man voor alle 40 naar de Mc Donalds mag gaan. Onbegonnen werk uiteraard. Wij laten de discussie voor wat het is en wandelen weer naar ons hotel, uiteraard begeleid door 4 agenten “for our protection”. Gelukkig weet de hosteluitbater nog een pizzeria zijn om de hoek en mogen we van de agenten in kleine groepjes pizza gaan halen. Kleine Fré en Avatar vallen net voor sluitingstijd de winkel binnen. Slechts enkele slices liggen nog klaar om verkocht te worden. Gelukkig snapt de uitbater de situatie en biedt hij zelfs aan om nog enkele grote pizza’s in de oven te steken. Zijn aanbod wordt in dank aangenomen en zo keren Kleine Fré en Avatar terug met een paar dozen pizza en genoeg blikjes bier en cola. In no time zijn alle stukken pizza verorberd en zijn we klaar om nog wat te rusten. Morgen moeten we er vroeg uit, want reeds om 6 uur moet iedereen op om weer richting Timisoara te vertrekken. Wanneer iedereen klaar ligt om de ogen te sluiten krijgen we nog telefoon: Lucske heeft een stuk in zijn gilet en wil weten of zijn “ami’s van de Purple Haze” allemaal veilig in het hotel zijn. Merci voor de bezorgdheid Luc!

Terug naar Roemenië…
’s morgens zitten we allemaal met kleine oogjes te wachten op ons paspoort in de lobby van het hostel. We dienen nog een blad af te tekenen dat we tot aan de grens zeker bij ons moeten houden en dan mogen we vertrekken. Zelfs zo vroeg op de morgen is de politie paraat om ons alweer van een escorte te voorzien. U weet het intussen al wel, “for our protection”. Ze hadden er echter niet op gerekend dat er ook nog andere passagiers mee naar Roemenië moesten, zodat ze ons busje door de woonwijken en nauwe straatjes moeten leiden. Een beer van een vent zit reeds in het busje en vraagt zich af wat de escorte te betekenen heeft, de vader van het meisje dat we oppikken is er ook niet al te gerust in: geef je dochter maar eens mee in een busje met 10 gasten, begeleid door de politie. Ze mag vooraan naast de chauffeur plaatsnemen: jammer, wij hadden maar al te graag een plaatsje vrij gemaakt. Eens buiten de stad laten we 1 patrouillewagen achter ons en volgen we de agenten voor ons. Deze keer geen kruispunten afgezet of verkeer dat tegengehouden wordt: netjes volgens de regels naar de grens. Eens te meer bewijzen de agenten dat ze het goed menen en 50 kilometer voor de grens stoppen we even aan een tankstation om te plassen, iets te eten of een kop koffie te drinken. In de lokale kranten vinden we foto’s van Xavier in ontbloot torso en herkennen we aan de namen in de artikels het werk van de journalisten van gisteren. We vragen aan de chauffeur en de 2 andere medepassagiers om de artikels te vertalen, maar ondanks dat ze hun best deden, was het nog iets te moeilijk om het ons uitgelegd te krijgen. Na een pauze van 20 minuten, rijden we verder tot aan de grens, deze keer netjes door de politie voorbij een lange file wachtenden geleid, zodat we als eerste de grens zullen over mogen. De Servische grens is niet zo’n probleem: job done, de Belgen zijn weer veilig het land uit en dat we nu ons plan maar trekken. Aan de Roemeense controle doen ze moeilijker: niet zozeer voor ons of onze 2 medepassagiers, maar wel voor onze chauffeur! Hij moet kunnen bewijzen dat hij met eigen vermogen kan overleven in Roemenië. Hij vraagt ons hem te helpen om een lange procedure te vermijden omdat we anders dreigen onze vlucht te missen. Iedereen legt de dinars die hij nog heeft uit, zodat de chauffeur kan aantonen dat hij genoeg geld verdient, omgerekend ruim 500€, om te overleven in Roemenië. Uiteraard hadden we goed bijgehouden wie wat heeft uitgelegd en maar goed ook. Wij hadden natuurlijk goed bijgehouden wie hoeveel had uitgelegd en verdelen het geld eerst weer onder de Belgen. Blijkt dat er niet genoeg is om alle Belgen terug te betalen, net als het geld van die reus en het meisje. We proberen de situatie uit te klaren en inderdaad, een deel briefjes is tussen de papieren van de chauffeur blijven plakken: goed geprobeerd!  Vanaf dan gaat het aan een goed tempo verder naar Timisoara. Onderweg komen we op de expresweg meermaals boer met kar en paard tegen: schitterende beelden. De reus en het meisje worden afgezet in Timisoara centrum en een dik half uur voor het vertrek van onze vlucht komen we aan in de luchthaven van Timisoara.

Weer naar huis…
Een kleine luchthaven waar het makkelijk inchecken is en de controle vlug verloopt, dus veel problemen van onze laattijdige aankomst hebben we niet. Het gebrek aan slaap en de snelheid waarmee alles gaat gebeuren tast duidelijk het gezichtsvermogen van Benny aan. In een overvolle hal aanziet hij een gigantische ruit als een schuifdeur en loopt hij knal op de ruit. De slag was tot beneden aan de veiligheidscontrole en terwijl iedereen boven in een deuk ligt, komen de mensen van beneden toegesneld om te kijken wat er aan de hand is. Toch iemand die met hoofdpijn weer naar huis keert, al is het niet van de drank. Weer aangekomen in Dortmund nemen we afscheid van elkaar en keert iedereen op eigen tempo weer terug naar België. Yves en Piekes spelen nog een paar keer haasje over, maar dan is het tijd om ieder zijn eigen weg te gaan en de passagiers weer bij hun auto’s af te leveren. Iedereen geraakt weer thuis in de staat waarin we vertrokken zijn, zelfs Xavier! Het enige wat nog moet gebeuren is volgende week thuis de klus afmaken en we zijn klaar voor een nieuw avontuur in de Champions League!

We support you everywhere!!
SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen