Moskou

Loten we eens een sportief haalbare groep, zijn de reisjes weer niet van de poes. Voor de 4e keer in 8 jaar naar Athene, Sturm Graz in het uiterste zuiden van Oostenrijk en het verre Moskou in het starre Rusland.  De ervaring van vorig seizoen leert ons dat het heel wat werk vraagt om een Russische trip te organiseren en dan is de kalender ons nog niet gunstig gezind ook: eerste verplaatsing, eind september.  We hebben dus nog welgeteld 1 maand om alles in orde te brengen.  Voor diegenen die vaak reizen en voor diegenen die vorig jaar naar Sint-Petersburg zijn geweest, is op zijn minst de reispas toch al een zorg minder.  Er zijn echter nog supporters die niet over een reispas beschikken, dus dat wordt al nipt om alles geregeld te krijgen.

Piekes zit op zakendiner, Fred is op reis met het gezin en Yves is niet te bereiken: dat wordt mooi om alles snel geregeld te krijgen.  We kunnen net als vorig jaar over Riga vliegen of vanuit Keulen, tot blijkt dat SN Brussels Airlines gewoon rechtstreeks op Moskou vliegt aan betaalbare tarieven: vanuit Zaventem it is!  De Visa van de supportersclub is nog niet beschikbaar en niemand van de supporters die meewillen is in staat om zijn Visa ter beschikking te stellen.  Na enkele uren nerveus gedoe is het eindelijk gelukt: Er worden 8 stoelen geboekt aan een zeer schappelijke prijs.  Een dag later wil er nog een 9e persoon mee: no problem, booked! 4 supporters besluiten toch via Keulen te gaan en boeken hun eigen trip.

De voorbereiding…
Dan kan nu de helse periode beginnen om reispassen in orde te brengen, visa-support aan te vragen, ziekteverzekeringattest aan te vragen en op de Russische Ambassade uiteindelijk het visum te regelen.  Ook het vinden van een hotel blijkt geen makkelijke opgave: in het centrum van de stad is elk redelijk hotel niet te betalen en buiten de stad lijkt niet elke buurt zo leuk om te vertoeven.  Uiteindelijk boeken we een deftig hotel in een buitenwijk van de stad aan een prijzig tarief.  Al snel hebben 9 van de 13 supporters alle nodige documenten bij elkaar en kan het visum aangevraagd worden.  Bij 2 supporters is het wachten op de reispas en het visa-support document, maar lijkt alles in orde te komen.  Voor 2 andere supporters is het minder leuk gesteld: de aanvraag voor een reispas blijkt een onleesbare barcode te hebben en wordt niet aanvaard, maar men vergeet wel de betrokken persoon hiervan op de hoogte te stellen, zodat we ruim een week tijd verliezen.  De andere laat zijn ziekteverzekeringattest naar het verkeerde adres opsturen. Stress!

Donderdag 22 september zijn de visa van de 9 eerste personen in orde: 1 week voor vertrek is niets te vroeg.  De visa voor de 4 andere supporters laat op zich wachten.  Maandag 26 september nog steeds geen visum beschikbaar en dat terwijl we over 2 dagen het vliegtuig moeten nemen: de nervositeit neemt toe.  Dinsdagmiddag volgt dan het verlossende telefoontje dat ook de laatste 4 visa in orde gekomen zijn en dat iedereen meekan!  Bij de laatste voorbereidingen valt me plots op dat ons hotel zich op ruim 75 km van de luchthaven waar we landen bevindt.  Toch maar snel een shuttledienst regelen denkt een mens dan, het wordt tenslotte (tegen betaling) aangeboden door het hotel.  Dat snel in Rusland relatief is, was al duidelijk met de paperassen voor de visa, maar uiteraard heeft dat bevestiging nodig. Ook voor het reserveren van de shuttledienst is een hele papierwinkel nodig om het busje bevestigd te krijgen.  Wanneer het met de nieuwe Visa van de SC niet blijkt te lukken, volgt alweer een hele operatie om de mails, kopijen van Visa-kaart en dergelijke nog op tijd in Rusland te krijgen. Uiteindelijk volgt dan toch het mailtje dat we zullen opgewacht worden door een chauffeur met zijn minibus: Let’s go!

Het vertrek…
We verzamelen op woensdagmorgen in de vertrekhal van Zaventem tussen 8.00 en 8.30.  Gezien we uit zowat alle mogelijke hoeken van België komen, komt iedereen verspreid aan.  Sommigen per auto, anderen per trein.  Iets voor half 9 zijn alle supporters op post en kunnen we onze valiezen gaan droppen.  Eens we voorbij alle controles zijn, worden we met een bus naar het vliegtuig gebracht en niet veel later zitten we klaar om op te stijgen.

Eerste dag in Moskou…
Vliegen met SN Brussels Airlines is eens iets anders: we worden toegesproken in het Nederlands, hoeven niet te betalen voor drank en we krijgen ook nog eens eten!  Na 190 minuten vliegen landen we op Domodedovo Airport en zijn we 2 uur vooruit op de Belgische tijd.  Na een tergend trage visumcontrole, kunnen we eindelijk op zoek naar onze chauffeur.  Tot 3 maal toe lopen we de rijen wachtende chauffeurs voorbij, maar de onze is niet te vinden. Bij de 4e poging hebben we hem dan eindelijk gevonden: het is makkelijker als de tekst naar de passagiers gericht is, nietwaar?  Als Maarten en ik terug bij de wachtende groep komen, blijkt dat de rokers zijn gaan roken. Geen probleem, dan wachten we wel even. Ware het niet dat je als niet-passagier niet terug naar binnen kan aan de uitgang/ingang die zij genomen hebben, maar daar zijn wij nog niet van op de hoogte.  Na een telefoontje wordt ons de situatie duidelijk en probeer ik hen langs buiten naar onze locatie te loodsen.  Ook daar mogen de rokers het gebouw niet betreden en de situatie uitleggen aan Russen, die geen letter Engels spreken, is onbegonnen werk. Onze chauffeur wringt zich dan maar naar buiten en leidt de rokers naar de uitgang die we hadden moeten nemen en zo komen we na 1 uur wachten toch bij ons busje terecht:  Een grote Mercedes Sprinter met flatscreen! 

Een slechter moment om in het verkeer verzeild te raken, hadden we niet kunnen treffen.  Het is volop spitsuur en de wegen staan potdicht. Daar hadden we niet op gerekend: we hebben honger, sommigen moeten plassen en/of hebben nicotine nodig.  Wanneer we willen informeren of dit de buurt van het Kremlin is, heeft onze chauffeur er geen fluit van begrepen en rijdt hij gewoon het centrum van de stad in om ons het Kremlin te laten zien! We staan nu echt stil, doen een kwartier over 500 meter: het duurt uiteindelijk 4 uur voor we aan ons hotel arriveren, met hoog water voor de dames: net op tijd dus!  Tijd voor een eerste pintje in de bar van het hotel, terwijl we wachten om in te kunnen checken.  De check-in verloopt redelijk vlot, dus als we ons snel klaarmaken, zijn we misschien nog net op tijd om in een deftig etablissement iets te kunnen eten. Afspraak in de bar om 22 uur plaatselijke tijd.

Na een wandeling van ongeveer 20 minuten passeren we een Azerbeidjaans restaurant. Het restaurant bestaat uit allemaal afzonderlijke kamertjes, zonder twijfel waren dit ooit stallen.  De obers spreken geen Engels en de enige die het wel spreekt, kan het niet vertalen naar het Russisch: faut le faire.  Een tikkeltje structuur zou de arme obers al heel wat helpen en ervoor zorgen dat het eten wat sneller op tafel staat, maar in plaats daarvan wordt er van de bestelling een totale chaos gemaakt.  Dezelfde taferelen wanneer het eten verschijnt: gezien de chaotische bestelling weten de obers uiteraard niet meer waar hun hoofd staat, zodat bij elke entree in het kamertje wel 1000x na elkaar “sorry” wordt afgerammeld, tot grote hilariteit van de bestellers.  Uiteindelijk heeft iedereen al dan niet de juiste bestelling voor de neus staan en kan er eindelijk gegeten worden.  Een lekker stuk vlees met een lekker sausje smaakt natuurlijk altijd en al zeker wanneer je honger hebt.  Na een lekkere maaltijd – al mocht het wel wat meer zijn – zijn we klaar om de metro richting het nachtleven te zoeken.

De eerste avond…
Het nemen van de metro lijkt niet voor iedereen zo’n makkelijke opgave. Het ticket wordt gescand en pas na het groene licht, mag je door de detectoren stappen. Dillens mag als eerste ervaren wat er gebeurt als je te vroeg door de detector stapt: en metalen buis klapt uit de wand en verplettert bijna het dijbeen. Een gewaarschuwd man is er 2 waard, zou men mogen aannemen: niet zo in onze groep. Ontelbaar zijn de keren dat steeds dezelfde mensen een beuk krijgen wegens verkeerdelijk door de controle te stappen. Ook in de metro is nergens een Engelstalige aanwijzing te vinden. Gelukkig zijn er mensen die thuis het metroplan al bestudeerd hebben en heeft iemand een GPS op zijn telefoon ter beschikking.  We stappen af in wat volgens ons de buurt van bar Propaganda moet zijn, maar we zijn compleet verkeerd.  Dan wordt ons duidelijk hoe je in Rusland een taxi regelt: je stopt een willekeurige auto, vertelt je bestemming en als de bestuurder deze bestemming kent, heb je een taxi beet. Enkele Roebels en klaar is kees. Wanneer wij voor  bar Propaganda worden afgezet, zien we de 2e taxi achteruit tot aan bar Propaganda rijden: Een eenrichtingsstraat duidt in Rusland aan naar welke kant de snuit van de wagen moet staan, niet in welke richting gereden moet worden.  Het potentieel van deze bar wordt ons al snel duidelijk, maar op deze woensdagavond is er maar bitter weinig te beleven.  Na enkele wodka’s, Long Island Ice Tea’s, en andere versnaperingen, is de zware lounge muziek genoeg geweest en besluiten we omstreeks 3 uur weer naar het hotel terug te keren. Het is beginnen druppelen en daar lijkt men in Moskou niet zo goed op voorzien. Al snel staan er enorme plassen op de straten, wat ons toch niet zo’n veilig gevoel bezorgt. Zeker niet wanneer het water 2 meter hoog opspat en onze 2 taxi’s elkaar bijna aanrijden na een bruusk remmanoeuvre. Gelukkig geraken we zonder brokken in het hotel.

De tweede dag…
Sommigen nemen een verkwikkend ontbijt, de anderen vervoegen hen, volgens de ongeschreven regel, om 12 uur in de bar.  We besluiten een bezoekje te brengen aan het Hardrock café en vandaar verder te trekken naar het Rode Plein. Na alweer een staaltje van padvindersklasse in de metro en met behulp van de GPS weten we relatief makkelijk het café te vinden. Wel weinig muziek om een hardrock café te zijn, maar goed.  Sommigen gaan op jacht naar kleding, terwijl anderen op de werkende dames jagen.  Na een lekkere maaltijd lopen we de grote winkelstraat af en komen we uiteindelijk terecht aan het Kremlin en het Rode Plein. Wat een indrukwekkend domein en wat een indrukwekkend plein, in schril contrast met arme mensen die aan de poorten van het plein hun dag vullen met het oprapen van het kleingeld dat wordt gebruikt om een wens te bekrachtigen.  Tegenover het Kremlin ligt een enorm shopping center. Werkelijk alle merken zijn vertegenwoordigd en de prijzen zijn quasi hetzelfde als bij ons.  Terwijl sommigen hun ogen de kost geven in de winkelrekken, proeven de anderen van de plaatselijke pannenkoeken of van een ijsje.  De avond valt en het begin van de wedstrijd nadert.

Naar de wedstrijd…
Omstreeks 4 uur zoeken we de metro op en trekken we naar het stadion. De tickets zijn niet op tijd in België geraakt, dus die moeten we nog zien te bemachtigen.  Zonder problemen wandelen we van de metro tot aan de ingang van ons vak.  Voor de bezoekende fans is er inderdaad nog een loket geopend.  Het verplicht doorgeven van namen, blijkt weer maar eens een smoesje van Anderlecht te zijn: er kunnen zonder enig probleem tickets aangekocht worden.  Naast de ticketing ligt de fanshop van Lokomotiv Moskou, dus gaan we even kijken of we een souvenir op de kop kunnen tikken.  Enkelen kopen een aandenken aan deze trip, anderen vinden niet direct hun zin.  Vlak voor we het stadion binnenwandelen, kopen we nog een sjaal van Lokomotiv en Anderlecht, als eerbetoon aan Evelien: Een meisje van 22 en lid van onze SC, die vorige week het leven liet in een tragisch verkeersongeval.

Na 3 maal fouilleren, mogen we eindelijk het domein van het stadion binnen. Na de controle lopen Russen en Belgen zomaar door elkaar.  Wapens mogen er niet in, maar wat er verder gebeurt, moeten we zelf maar bekijken.  Op het plein voor het stadion staat een grote treinlocomotief  met de successen van de club in gegraveerd: uiteraard een ideaal beeld voor enkele foto’s.  De bezoekers dienen het hele stadion rond te lopen om hun vak te vinden en uiteraard moet ook daar nog eens gefouilleerd worden. Niet zomaar fouilleren, maar met de behulp van een metaaldetector: hier is meer controle dan in sommige luchthavens!  Wanneer Mauves Army dan eindelijk hun vlag mee het stadion mag innemen, kunnen de 52 die-hards hun plaats in het vak innemen. Een stoeltje vinden is dus geen probleem.

De match…
Anderlecht wordt helemaal weggespeeld, maar toch komen we via een pareltje van Suarez op voorsprong: 0-1, wie had dat durven hopen?  Anderlecht speelt zeer volwassen en probeert in balbezit de bal goed in de ploeg te houden. Dat lukt vrij aardig, maar bij balbezit van Moskou hangt er toch constant dreiging in de lucht.  In de 2e helft worden we geholpen door de scheidsrechter die een penalty weigert te fluiten en even later zelfs de 1-1 onterecht afkeurt. Het lijkt de adem van de Russen af te snijden en niet veel later hangt de 0-2 tegen de netten. Terwijl 50 supporters als een gek rondspringen, blijven er 2 op hun stoel zitten: we weigeren te juichen voor Mbokani. Natuurlijk tot grote hilariteit van de anderen, die geen probleem (meer) schijnen te hebben met dit heerschap.  We proberen ons zo goed en zo kwaad als mogelijk te laten horen en vieren de overwinning samen met de spelers.  Na het gebruikelijke half uurtje wachten, mogen we het stadion verlaten en kunnen we pas echt een feestje gaan bouwen.

Uiteraard moeten we dan wel eerst zien thuis te geraken.  Er staan minibusjes te wachten, maar die lijken niet zo happig om ons te vervoeren. Eerst is het geen probleem, tot mik het nodig vindt om op te merken dat er deze trip werkelijk nog niets is fout gelopen. Plots wil de chauffeur ons niet meer vervoeren en ook gewone taxi’s weigeren van ons mee te nemen. Een andere chauffeur lokt zich dan weer in zijn minibus met een goede prijs, maar eens we in de auto zitten, wil hij het driedubbele. We stappen weer uit en besluiten de metro te nemen. Waarop de chauffeur zijn aanbod herziet… tot we opnieuw in het busje zitten.  We hebben er genoeg van en gaan met de metro.  De kaartjes worden betaald en we proberen alweer ongehavend door de controle te geraken. Wie komt er langs de uitgang van de metro het gebouw binnen? Onze chauffeur die nu een lagere prijs aanbiedt dan diegene die we oorspronkelijk waren overeengekomen! Fuck off man, we go by metro!

De tweede nacht…
Na een korte opfrisbeurt in het hotel zijn we klaar voor een bezoek aan The Fabrique.  Een hippe club en 1 van the places to be in Moskou.  Wanneer we aan het opgegeven adres parkeren, blijkt er maar zeer weinig leven te bespeuren in en rond de club. Meer nog, de club is zelfs gesloten en na navraag van onze taxichauffeur blijkt de zaak zelfs niet meer te bestaan: vreemd.  Dan maar weer naar bar Propaganda. Die zit in tegenstelling tot gisteren propvol en de muziek is ook iets beter te verdragen: nog altijd hetzelfde loungeritme, maar toch al iets minder diep dan gisteren.  Er is amper plaats om te dansen, dus nemen we onze toevlucht tot een heel aantal cocktails.  De Russische dames lijken er als eerste de brui aan te geven en naarmate de avond vordert, lijken steeds meer en meer gays over te blijven. Omstreeks 4 uur vinden we het goed geweest en besluiten we terug te keren naar ons hotel.  Alleen Piekes, Maarten en Dillens willen nog blijven hangen. Dezelfde taxichauffeurs als gisteren bezorgen ons een nieuwe rit en een halfuurtje later genieten we van een laatste biertje in de bar.

1 van onze supporters zit nog steeds in de bar als de nachtuilen ’s morgens het hotel komen binnengespurt. Als volleerde militairen gooien ze deuren open en sluipen ze met de buik op de grond door de gangen naar hun kamer: onenigheid met de taxichauffeur?  Na een hilarisch ochtendgesprek besluiten ze zelfs om nog even van het ontbijt te gaan genieten.  Na deze vertoning is het niet verwonderlijk dat er de volgende ochtend strengere controle van het ontbijt gebeurt. Uiteindelijk besluiten ook de laatste volhouders toch nog even hun bed gaan op te zoeken om klaar te zijn voor de laatste dag en vooral de laatste nacht in Moskou.

De derde dag…
Slechts enkele uren later zitten we in de bar en wordt besproken wat we vandaag zullen aanvangen.  We besluiten een short cut naar het metrostation te zoeken, want de 30 minuten wandelen zijn we intussen echt wel beu.  Blijkt dat er op slechts 150 meter van ons hotel een overgang van de treinsporen is en we op amper 5 minuutjes lopen van het metrostation zitten: geweldig.  De communicatie met de bevolking verloopt heel moeizaam, dus is het moeilijk te achterhalen welke buurt we zeker een bezoekje moeten brengen of welke monumenten we zeker moeten gezien hebben. Er zit niet veel anders op dan ons te beperken tot de buurten die we tot nu toe reeds ontdekt hebben.  Zo trekken we opnieuw naar het Hardrock café om toch nog een souvenir te kopen, waarna we in een Irish Pub belanden.  Daar krijgen we zowaar de dienster aan het lachen door het hilarische filmpje van het ochtendlijke gesprek van onze nachtraven te tonen.

Omstreeks 17 uur belanden we in een restaurant, waar vlees overduidelijk de specialiteit is.  Tot onze grote verbazing heeft Piekes geen honger en beperkt hij zich tot een soepje. Ik heb last van mijn maag en beperk me tot een slaatje, terwijl de anderen zich nog eens goed laten gaan.  Er worden moppen getapt,  uitbundig gelachen en – hoe kan het ook anders – herinneringen aan andere Europese avonturen bovengehaald.  3 uur later zit ons gezellig tafelen erop en besluiten we toch nog maar eens het Kremlin en Rode Plein by night te gaan aanschouwen.

Op weg naar het plein komen we in een gezellige drukte terecht. Het is overduidelijk vrijdagavond en de straten komen nu nog meer tot leven. Kleine marktjes, optredende groepjes dansers, panfluitspelers en zelfs een klein orkestje. Dat laatste speelt zeer aanstekelijke muziek, dus blijven we maar even toekijken. Russen staan mee te wiegen of te klappen, terwijl sommigen vergezeld van hun fles wodka uitbundig meeroepen en dansen. Plots zelfs een liedje dat we herkennen en onmiddellijk doet de Belgische delegatie hun duit in het zakje: “She’s got it, oh baby she’s got it, I’m your Venus, I’m your fire. At your desire!”  Als de aflossingsronde “koffie-gaan-halen” voorbij is, wandelen we verder naar het Rode Plein.  Met de vele lichtjes alweer een heel ander effect dan bij klaarlichte dag.  Wanneer we staan te poseren bij de verlichtte Pokrovkathedraal worden we aangesproken door 4 Russische grietjes.  Ze stellen zichzelf voor en willen ons wel leren kennen: vooral Miki dan. Of was het andersom?  Als na een uur keuvelen de wind begint op te steken, besluiten ze samen iets gaan te drinken.  Een deel van de groep zal meegaan, anderen gaan het koopwaar eerst naar het hotel brengen en zullen nadien terugkeren.

De laatste avond…
Enkele uren later zit de hele groep weer samen in een English Pub vlakbij het Kremlin.  Een wel zeer grote plas bloed in de steeg richting de deur doet ons vermoeden dat er zonet een steekpartij heeft plaatsgevonden.  Als de dienster van de bar dan ook nog eens geen Engels verstaat, besluiten we een andere bar op te zoeken. Via een Russische zakenpartner weet Fred dat Coyote Ugly bar de moeite moet zijn: allez vooruit dan!  Na een korte taxirit belanden we in de bewuste bar en het advies van de man is een schot in de roos: De dames staan zoals in de film op de toonbank te dansen en doen bij momenten exact dezelfde danspasjes op exact dezelfde muziek als uit de film: KNAP!  Gedurende de hele avond horen we de bij ons gekende Engelstalige muziek: Er wordt alweer duchtig gedanst en gedronken om de stembanden gesmeerd te houden.  Er zit veel te veel volk in de zaak en geduldig wachten om door te kunnen zit er voor de meesten niet in: er wordt duchtig geduwd en gewrongen om in en uit de zaak te geraken.   We weten niet of het er iets mee te maken heeft, maar plots hangt iedereen tegen de ruiten. Buiten is er iemand compleet door het lint gegaan: hij staat in de lucht te schieten en staat te roepen tegen omstaanders. De buitenwippers twijfelen niet, rennen Coyote Ugly binnen en halen op hun beurt hun vuurwapen tevoorschijn. We kunnen onze ogen niet geloven: what the fuck is dat hier?  De buitenwippers zijn te laat: ongewapende Russen hebben intussen de gewapende man kunnen overmeesteren, meer zelfs hij wordt als voetbal gebruikt tot even later de zwaar bewapende politie tevoorschijn komt.  Binnen wordt verder gefeest alsof er niets gebeurd is.  Tegen de klok van 4 is het welletjes geweest en keren we terug naar het hotel.  Het is weer een leuk feestje geweest.

De laatste dag…
Gezien de lange duurtijd om van de luchthaven in het hotel te geraken, besluiten we ruim op tijd naar de luchthaven te vertrekken.  In plaats van de taxi, zullen we deze keer het traject overbruggen met metro en trein.  We betalen het hotel en nemen onze short cut naar het metrostation.  De laatste voorraad goedkope sigaretten wordt in de valiezen geladen, terwijl anderen genieten van een supervettige durum: smakelijk.  Onze laatste padvinderstocht in het metrostelsel van Moskou wordt met brio afgewerkt, maar nu… waar vinden we de trein?  Sommige Russen sturen ons verder met de metro, anderen zeggen een taxi te nemen. We volgen onze intuïtie en zonder het goed te beseffen stappen we het treinstation in.  Alle resterende roebels worden op een hoopje gegooid om de laatste treinbiljetten te kopen.  Tegen een slakkengangetje worden we naar Domodedovo Airport gereden en 2 uur voor vertrek zijn we in de luchthaven.

Nu wordt ons duidelijk waarom de rokers woensdag dachten dat ze niet meer naar binnen konden. Om de luchthaven binnen te komen wordt men al eens gecontroleerd: zowel valiezen als via de metaaldetector. Zij gingen er vanuit dat men zonder ticket niet meer in de terminal zouden geraken. De controle aan de ingang van de terminal loopt vlot, maar dan loopt het mis.  Bij de controle van onze identiteitskaarten volgt ook een controle van onze visa en die van Fred was blijkbaar maar geldig tot gisteren.  Wat volgt is typische geldklopperij: Er moet een boete betaald worden voor 1 dag illegaal verblijf in Rusland en er moet een nieuwe toelating klaargemaakt worden om in te kunnen checken. Uiteindelijk komt alles in orde en wanneer iedereen door de bodyscan is, kan er nog taxfree geshopt worden en nog snel iets worden gegeten voor we naar huis vliegen.

Met een kleine vertraging kunnen we op het vliegtuig stappen en zijn we onderweg naar Zaventem.  Alweer SN Brussels Airlines, dus alweer eten. Dat ziet er deze keer heel wat lekkerder uit als in de heenvlucht, ware het niet dat de stewardess mijn plateau net tussen de 2 opklaptafeltjes neerzet. Net wanneer ik de plateau wil pakken, schuift die tussen de 2 tafeltjes: alles op de grond. Tot grote hilariteit van de rest, die uiteraard vinden dat het hele vliegtuig van dit voorval op de hoogte moet zijn.  Zonder verdere problemen bereiken we Zaventem en zoekt iedereen weer zijn/haar weg naar huis.

Iedereen heeft iemand bereid gevonden om ons te komen afhalen en de bereidwilligen zijn ons inderdaad niet vergeten, ware het niet dat 1 iemand niet meer weet waar hij nu zijn wagen achtergelaten heeft.  Na een zoektocht van een dik halfuur weten we de wagen terug te vinden en zijn ook wij onderweg naar huis.  De meeste hilarische momenten worden in de wagen nog eens netjes over gedaan, wat enkele in te kaderen gezichten vol ongeloof oplevert.

2 weken werken en Up To Graz!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen