AC Milan

We zijn in de Champions League!  Na 2 late doelpunten in de thuiswedstrijd tegen Limassol, mogen we ons alweer meten met de grote jongens.  Voor de eerste verplaatsing in de Champions League sinds 2006, hebben we 2,5 weken tijd om de reis naar Milaan geregeld te krijgen.  Voor de kas van de supportersclub weten we hoe belangrijk het is om toch 1 Europese verplaatsing met de bus te doen en gezien de afstand tot St-Petersburg en Malaga onoverbrugbaar zijn met een bus, mogen we – ondanks de zeer gunstige vluchtprijzen - voor de 4e keer in 15 jaar met de bus naar Milaan.  Zijn we eerst nog wat ongerust of we wel een volle bus zullen kunnen maken, moeten we na een offensief van de Mauve Ajuintjes zelfs nog mensen teleurstellen.  We charteren de grootst mogelijke bus, die met 62 man maximaal bezet zijn. In totaal zullen 75 Purple Haze naar Milaan reizen.

Maandag omstreeks 22 uur druppelen de eerste gezichten de Bamboebar binnen, klaar voor een vermoeiende trip. Ruim 60 bakken drank worden in de koelboxen geladen of klaargezet voor de frigo op de bus.  De nieuwe gezichten worden wegwijs gemaakt binnen de club, de kostprijs wordt verrekend met het voorschot en de drankbonnen worden massaal verkocht. Om 23 uur is het dan zover. De supporters staan zo hevig voor vertrek dat er amper kan gewacht worden tot de bussen geladen zijn met de drank.  Chaos voor vertrek, maar na 20 minuten staat de drank dan eindelijk op de bus en kunnen we vertrekken. De eerste cd verdwijnt in de cd-speler en we zijn vertrokken voor een nachtje feest op de party-bus. In Kessel-Lo worden nog 5 Leuvenaars opgepikt en dan is de bus compleet. Onder begeleiding van kalme retro-muziek gaan de eerste pinten aan een gezapig tempo naar binnen. Enkele uren en 2 plasstops later is het tijd om het feestje in gang te steken: de bus gaat uit zijn dak op de absolute meezingers: We just can’t get enough. 2 uur later lijkt het feestje gaan uit te doven en wordt er weer naar house overgeschakeld. In het middenstuk ligt de meerderheid te slapen en ook achteraan beginnen de eerste kopjes naar beneden te hangen. Leuven en de vaste Purple Hazers doen nog even verder, net als de Ajuinen vooraan op de bus. Omstreeks 6 uur wordt besloten om de ogen toch even te laten rusten en een kleine pauze in te lassen. Ik heb nog geen minuut gezeten en gezien de drukke bezetting op de bus, lijkt dat er ook niet in te zitten. Ik zet me beneden op de trap naast de chauffeur en leg mijn hoofd een uurtje tegen het raam aan: veel slapen is er echter niet bij.

Een dik uur later stoppen we aan een wegrestaurant, waar we ons kunnen opfrissen en waar we kunnen ontbijten. Er zijn slechts 2 douches beschikbaar, dat valt tegen. Een kwartier later probeer ik een ontbijt bij elkaar te puzzelen, iets wat niet te vaak gebeurt op een Europese away. Een uurtje later is iedereen aangesterkt en opgefrist en zijn we klaar voor het laatste deel van onze trip.  Sommigen proberen nog even wat te slapen, anderen halen oude verhalen op, terwijl het bier blijft vloeien.

Omstreeks 13 uur arriveren we aan San Siro. We brengen al ons materiaal naar beneden, zodat de bus kan luchten en sorteren het leeggoed alvorens we ons naar het centrum begeven. Sowieso zitten we al niet graag in de grote massa Anderlechtsupporters, bovendien leert de ervaring ons dat de centrale plaatsen veel te duur zijn. Daarom hebben we op voorhand gezocht naar een pub buiten het centrum, waar we in alle rust naar de match kunnen toeleven. Alleen de gekende away faces zijn op de hoogte van dit café.  We nemen de bus naar het eerste metrostation. De mensen, die nog geen Europese uitwedstrijden gedaan hebben, worden een beetje wegwijs gemaakt en zo gaan de 62 supporters elk hun eigen weg.  Sommigen gaan winkelen, anderen willen bepaalde dingen gezien hebben, wij trekken naar onze kroeg.  Bij het verlaten van de metro wordt er gebeld om ons verder naar de pub te loodsen. Daar aangekomen blijkt het niet de pub te zijn, die we in gedachten hadden. De gasten van Olen zitten wel al in het goede café en loodsen ons zonder veel moeite naar de Irish Pub. We installeren ons onder de luifel, kunnen nog genieten van de temperatuur met een frisse halve liter erbij.  De bekende gezichten stromen toe en het is een hartelijk weerzien. Vlakbij het café zijn er kleine restaurantjes of pizzeria’s te vinden, zodat iedereen nog snel op zoek gaat naar wat te eten alvorens in de drank te vliegen.  Na de nodige maaltijd begeeft iedereen zich terug naar de Irish Pub: uiteindelijk bestaat de groep uit zo’n 80 à 100 supporters. We leren er een Engelse supporter van Tottenham kennen: hij vindt het allemaal te gek en wil met ons mee naar de wedstrijd. No problem, wordt geregeld. De sfeer is zeer ontspannen en de eerste liederen rollen van het terras. De Italiaanse schoonheden worden toegezongen met het hen bekende “Ti Amo”: de dames kunnen erom lachen. Sommigen spelen het spelletje zelfs mee.

Rond 18 uur heeft de politie de kroeg gelokaliseerd en komen enkele spotters het café in het oog houden. Wanneer 1 van de supporters bij een nieuwe “Ti Amo” een knieval maakt voor de Italiaanse dame, is de maat voor de Italiaanse spotters vol. De supporter wordt de levieten gelezen, iets wat maar matig wordt geapprecieerd door de rest van de supporters. De sfeer wordt even wat grimmiger en we besluiten het café te verlaten. De politie wil ons nu al naar het stadion brengen, maar wij vinden 3 uur voor de wedstrijd nog veel te vroeg, dus keren we terug naar de eerste English Pub die we gevonden hadden. De Italiaanse politie wil er echter niet van weten en verbiedt de eigenaar van ons drank te serveren. De groep splitst zich op en nestelt zich in aanpalende cafés. Zo kunnen we toch nog een uurtje genieten van pintjes in een heerlijk weertje.  Zoals altijd heerst er een geweldige sfeer in de metro richting het stadion en worden we naar Italiaanse gewoonte met gepantserde bussen van het metrostation naar het stadion gebracht.

Een met 1200 meegereisde fans gevuld uitvak worden de paarswitte helden toegejuicht. Bij de opwarming verbazing alom: toch wéér geen verdedigende opstelling zeker? Bij aanvang van de match wordt duidelijk van niet. Kouyaté speelt een rij hoger en Kljestan speelt vanop links. Anderlecht voetbalt vooruit en over de grond: wat een verademing ten opzichte van de voorgaande jaren! We hebben zelfs meer balbezit dan de Italianen en hebben veldoverwicht. Jammer genoeg kunnen we het veldoverwicht niet omzetten in kansen. We halen meermaals de achterlijn, maar de voorzetten belanden nooit bij een speler van Anderlecht. AC Milan daarentegen, voetbalt wel enkele prima kansen bij elkaar. Zonder echt schitterend te spelen komen ze tot tweemaal toe alleen voor Proto: Sylvio houdt de netten schoon. Met een goed gevoel gaan we de rust in: hier is zeker iets te pakken. De tweede helft krijgt Anderlecht het moeilijker om de ruimtes te belopen en verliezen we het veldoverwicht. AC Milan krijgt nogmaals 2 goede kansen, maar ook Biglia laat een uitstekende kans op 0-1 liggen. Het uitvak straalt van trots en het enige geluid in San Siro komt van de paarswitte aanhang, tot groot ongenoegen van de Italianen in het vak voor/onder ons. In de laatste seconden breekt Anderlecht nog uit in een 3 tegen 2 situatie, maar de scheidsrechter besluit af te fluiten. Ongeloof maakt zich meester van het uitvak: dit had nog 3 punten kunnen opleveren. Al bij al een terechte uitslag, maar een overwinning in San Siro had nog veel mooier geweest: het was de kans!

In een lange en luidruchtige sliert begeven de supporters zich terug naar de bezoekersparking, waar een heel deel fans weer de bus naar huis zullen nemen. Anderen gaan met taxi’s of met de politiebussen terug naar het centrum van de stad op zoek naar nog een leuke kroeg of hun hotel, tot morgen hun vliegtuig weer vertrekt. Wij hijsen het bier terug op de bus en maken ons klaar voor de reis naar huis. We raken uit de colonne van supportersbussen en rijden hopeloos verkeerd. Na een 3e keer een verwijzing naar het Comomeer nemen we even poolshoogte in de bestuurderscabine. Kamiel wordt even afgelost en weer op weg gezet. Niet erg, want eens we de grens over zijn, is het toch wachten geblazen. Blijkbaar is er een ongeluk met een minibusje Belgische supporters. Er bereikt ons een bericht waarin sprake is van 7 doden. Enkele supporters gaan zich informeren. Hoe korter we bij het ongeluk komen, hoe minder zwaar de gevolgen van de crash: gelukkig maar. Uiteindelijk blijkt het om blikschade te gaan en moeten we nog lopen om weer op de bus te zitten voor vertrek. Het is echter uitstel van executie: De Gotthardtunnel is afgesloten voor verkeer tot 5 uur ’s morgens. Daar staan we dan. Nog iets meer dan anderhalf uur te gaan. We nemen het stilstaan dan maar als tijd om even te rusten. De rokers nemen een rookpauze, maar iedereen dommelt zachtjes in. Exact om 5 uur kunnen we de bus weer in beweging zetten en zijn we weer op weg naar huis. We stoppen nog voor een ontbijt. Daar sorteren we nog maar eens onze drank uit en vatten we het laatste deel van de reis aan. Omstreeks 15 uur arriveren we uiteindelijk weer in Keerbergen. We passeren nog even met de bus aan de Colruyt om direct van het leeggoed af te zijn en dan zit deze onderneming er weer op.

Op naar Rusland!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen