Manchester United

Voor het eerst sinds jaren, kan Anderlecht weer deelnemen aan de Champions League. Anderlecht klopt in de laatste voorronde het Portugese Porto thuis met 1-0 en speelt in Portugal 0-0 gelijk: Anderlecht gekwalificeerd. Gejuich bij de loting: het Nederlandse P$V heeft nog nooit van ons gewonnen, Kiev speelt al jaren mee tot de laatste ronden, maar is wisselvallig en tenslotte mogen we tegen het grote Manchester United spelen, meteen onze eerste uitmatch.

De weken naar aanloop van de eerste verplaatsing, naar Manchester United, verlopen euforisch: elke paarswitte fan wil mee naar Engeland. Tijdens de thuiswedstrijd tegen Charleroi (7-2) rolt massaal het lijflied van de Mancunians van de tribunes, weliswaar een beetje aangepast: “Who the fuck are Man United” klinkt het vol ironie uit de 26000 kelen. Ook op verplaatsing bij Antwerp, dat spelers van Man United huurt, zingen 1000 paarswitte supporters vol ironie het aangepaste lied. Antwerp trakteert ons na afloop op een regen bakstenen. We laten het niet aan ons hart komen: wij zijn klaar voor Manchester United away!

50 supporters verzamelen om 1 uur ’s nachts om de tocht naar Manchester te maken. Het wordt de eerste Europese verplaatsing voor onze pas opgerichte supportersclub. De oud-gedienden, die de 20 jaren voordien met “den Torre” meereden, kruipen bij elkaar en zijn dadelijk op dreef. Voor de nieuwelingen en de jongeren, zoals ik, is het afwachten en aftasten wat er gaat gebeuren. Voorlopig kijken we onze ogen uit en luisteren we naar de verhalen van de “oude garde” op de bus. Enkele uren voor we in Manchester aankomen, geraakt de hele bus eindelijk op dreef. Er wordt gepronostikeerd, iedereen die het wil, wordt in paars en wit geschminkt, er worden ballonnen uitgedeeld en de alom gekende songs worden uit de kast gehaald, niet in het minst de “Who the fuck are Man United”.

Wanneer we aankomen aan Old Trafford, bezoeken we dadelijk de fanshop: even groot als een grote GB. De shirts en petten van Beckham gaan vlotjes over de toonbank en worden were naar de bus gebracht. Enkele honderden meters voorbij het stadion, heeft Anderlecht een café bezet. Het bier vloeit rijkelijk en we blijven de “Who the fuck are Man United” –songs repeteren. Omstreeks 14 uur, vindt de uitbaatster het welletjes geweest en besluit haar zaak te sluiten. We planten ons dan maar neer in de schaduw van het stadion. Mister Michel komt poolshoogte nemen van de temperatuur onder het 3500 man sterke paarswitte legioen. Enkele tientallen supporters verdringen zich rond de manager, die zichtbaar gelukkig is om eindelijk weer onder de groten te staan. Even later komen ook alle vedetten aangereden in hun dure auto’s. De paarswitte fans verdringen elkaar om ene glimp kunnen op te vangen van de sterren die 2 jaar voordien de Champions League nog wonnen. Vroeger dan anders begeven de supporters zich naar het stadion en ruim voor de wedstrijd zit het bezoekersvak stampvol. De rest van de tribunes is gevuld met hier en daar een groepje van een supporter of 5.

Vlak voor de match loopt het stadion helemaal vol, maar de paarswitte aanhang laat zich niet afbluffen en laat zich vocaal heel sterk horen. Waarschijnlijk één van de beste away-support dat Anderlecht ooit nog zal meenemen: hoe kan het ook anders, na 5 jaar zonder prijs. Anderlecht graaft zich helemaal niet in, maar wanneer Manchester United even het gaspedaal induwt, gaat het voor ons te snel. Vooral over de linkerflank is United zeer gevaarlijk. We proberen mee te voetballen,maar naïef als we zijn, lopen we zo op de Engelse tegenaanvallen. Uiteindelijk komt United 4-0 voor: koren op de molen voor de 60.000 Mancunians die ons de hele namiddag in hun stad hoorden afvragen wie nu eigenlijk Man United was. We geven echter niet op en antwoorden massaal met een zoveelste: “WHO THE FUCK ARE MAN UNITED”… het drijft de Mancunians tot de absolute wanhoop. De supporters in de vakken naast ons snappen er totaal niets meer van. Wanneer Koller de eerredder scoort, ontploft het vak alsof we net op voorsprong gekomen zijn… De Mancunians geven het op en schenken ons geen aandacht meer: het kan ons blijkbaar toch geen barst schelen. We zingen de wedstrijd uit en verliezen uiteindelijk met 5-1. “We love you Sporting, we do”!

Moe, maar voldaan keren we terug naar de bus en weer naar België. Daar zijn boze truckers en boeren bezig aan een nationale wegenblokkade wegens te dure benzine-/dieselprijzen. Ook de bussen die terugkeren van Manchester verzeilen in de files. Wanneer de braafste van de bus de politie duidelijk maakt dat we na een reis van 12 uur nu EINDELIJK verder willen, worden enkele truckers bereid gevonden de trucks even opzij te zetten en onze bus door te laten. Hetzelfde verhaal geldt als we Antwerpen passeren, waar we uiteraard nog enkele gemeende middelvingers en 5-1 gebaren richting de bus te zien krijgen. Amuseren jullie je maar in de strijd om de laatste plaats of in derde klasse!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen