Malaga

De eerste datum die bekend raakt is die van Malaga away. We mogen naar de Costa Del Sol begin december. Als we hetzelfde geluk hebben als destijds in Sevilla komt dat overeen met 23°C tot 27°C. Gezien we met de bus naar Milaan trekken en de interesse voor St-Petersburg beperkt is, kunnen we ons ten volle concentreren op de verplaatsing naar Malaga. Het huiswerk is gemaakt, de schermpjes van de verschillende luchtvaartmaatschappijen staan open en de limiet van de Visa werd opgetrokken tot het vierdubbele. Hoewel uitdrukkelijk werd gevraagd om me te bellen voor informatie, knallen de schermpjes op facebook in sneltreinvaart open en stromen de smsjes binnen.  De traditionele vliegtuigreizigers hebben hun plaatsje beet binnen het kwartier na de bekendmaking.  Het blijft echter niet bij de habitués: ook diegenen die totnogtoe alleen de busverplaatsingen hebben gemaakt, dienen zich massaal aan en zelfs enkele oudgedienden willen nog eens mee Europa in. De telefoon staat niet stil voor meer dan 4 uur: sommigen moeten langer dan een uur proberen om een antwoord te krijgen.  Omstreeks 23:30 wordt het stil.  30 supporters zijn al zeker van hun zitje op het vliegtuig. Afgepeigerd neem ik nog een douche, waarna het geen 5 seconden duurt voor ik lig te knorren.

De voorbereiding…
In de volgende dagen regent het nog vragen over de reisroute of om vluchten te boeken.  De prijs van onze reisroute is intussen verdrievoudigd, maar dat kan de fans niet deren: Up to Malaga it is!  Het eerste plan is om in Torremolinos te verblijven en op matchdag een dag naar Malaga te gaan. Van contacten in Malaga horen we echter dat vanaf half oktober alleen gepensioneerden nog entertainment kunnen vinden in Torremolinos en worden we aangeraden om toch maar voor Malaga te kiezen.  Hun advies wordt niet in de wind geslagen, maar het is niet makkelijk om onderdak te vinden voor zo’n grote groep. Uiteindelijk vinden we een appartementencomplex dat nog plaats heeft voor 40 supporters. Het hele complex wordt voor een hele week opgevorderd voor de delegatie van Purple Haze. Dan spreken we alleen van de 40 ‘vaste gezichten’, want in totaal zullen 97 supporters via Purple Haze de verplaatsing naar Malaga maken. Een nieuw record voor een verplaatsing met het vliegtuig!

Via Luc Delen ben ik in contact met Sven, die in Malaga werkt voor een reisbureau en verantwoordelijk is voor reizigers uit de Benelux.  Uit de recensies van onze appartementen blijkt namelijk dat ons complex gelegen is in een heel smal straatje en dat het niet zo makkelijk te vinden is. Ik heb geen zin om bij aankomst in Malaga 10 taxichauffeurs te moeten uitleggen waar ze moeten zijn om vervolgens nog eens een uur telefoons te krijgen van supporters wiens chauffeur het straatje niet vindt. Ik wil mijn koffer in de kamer smijten en mij meteen naar een gezellige kroeg kunnen begeven.  Daarom besluit ik een bus te regelen. Zo blijven alle supporters samen tot we in onze appartementen zijn en kan vanaf dan iedereen zijn eigen vakantie bepalen.  Sven zorgt ervoor dat er voor een zachte prijs een bus ons zal staan opwachten als we in Malaga arriveren: nogmaals bedankt!  Ook voor de verplaatsing naar en van de luchthaven in België worden bussen geregeld. Zo hoeft niemand te rijden, hoeven we geen torenhoge parkingkosten te betalen en kan iedereen een pintje drinken.

De uitbaters van de appartementen vragen ons om hen te verwittigen wanneer we in de luchthaven aankomen, zodat zij naar het appartementencomplex kunnen komen. Kevin reist echter al in de namiddag naar Malaga en gezien wij pas ’s avonds laat gaan aankomen is het misschien handiger voor de uitbaters om alle sleutels ineens aan hem te geven. Zo hoeven ze zo laat niet meer uit hun zetel te komen om ons binnen te laten. De uitbaters gaan akkoord.

Binnen de 2 weken heeft bijna iedereen voldaan  aan zijn betaling van vlucht en verblijf.  Ook het geld voor de tickets komt ruim op tijd binnen: blijkbaar wil niemand deze verplaatsing missen – mooi zo!  97 tickets regelen voor een Europese away is deze tijd echter geen lachertje meer.  Een namenlijst is al enkele seizoenen niet meer genoeg. De politie wil van elke supporter de reisroute en hun verblijfplaats kennen en zonder lijst krijgen we geen tickets. Het argument “veiligheid” gaat nog op voor verplaatsingen naar het Oostblok, maar is compleet belachelijk voor een verplaatsing naar Zuid-Spanje. Naam, datum van vertrek, luchthaven van vertrek, uur van vertrek en uur van aankomst, datum terugreis, luchthaven van retour, uur van retour en uur van aankomst retour én het hotel waar verbleven wordt. Het is een helse klus om de lijst ingevuld te krijgen. Ofwel krijgen we alleen data en luchthavens terug, ofwel hebben mensen zich vergist ofwel ontbreekt het hotel, ofwel … Enfin.  1 dag na de deadline is onze lijst eindelijk volledig, kunnen we de tickets afhalen en zijn we helemaal klaar voor een onvergetelijke week.

Zondag 2 december…
Om de online check-in van onze vlucht te kunnen uitvoeren, dienen een heel aantal persoonlijke gegevens te worden ingevuld. Uiteraard zijn er enerzijds een heel deel supporters wiens gegevens nog niet in de gebruikelijke vluchtlijst zitten (logisch voor wie het de eerste keer met het vliegtuig is) anderzijds hebben we supporters wiens gegevens al 2 jaar niet meer kloppen (hoe is’t mogelijk!).  Uiteraard slechts enkelen op Facebook te bespeuren: dat wordt weer rondbellen en sms’en. Na 2 uur heb ik zo goed als alle gegevens gekregen om de boarding passen af te drukken. Fozzie, die nog steeds geen gsm heeft, komt in de late namiddag ook nog op de proppen met zijn gegevens. Uiteindelijk heeft ook Andy zijn berichten in de gaten gekregen, maar alleen God weet ik welke toestand dat wel mag wezen. Het vraagt me 4 berichten om zijn paspoortgegevens doorgestuurd te krijgen. Nog steeds krijg ik gegevens door die van geen kanten kunnen kloppen. Net als ik het wil opgeven, komt de aap uit de mouw: een paspoort is iets anders dan je bankkaart, Andy! Rest nog Michael Lion: geen nieuws van hem.

Maandag 3 december…
Al vroeg word ik wakker. Lekker relax draai ik me nog een keer om: we vertrekken immers pas om 16 uur. 10 minuten later bekruipt me stilaan dat welgekende gevoel: nervositeit. Het zal potverdorie toch niet gesneeuwd hebben zeker? Ik hijs me een beetje rechter in het bed en kan door het vensterraam de sneeuw op de daken van de buren zien: godverdomme!  Ik spring uit m’n bed en ren naar de living, vanwaar ik de straat kan zien: oef, geen sneeuw op de straten. Dan maar even op internet neuzen of de toestand in Wallonië niet slechter is dan hier.  Op de camerabeelden van het verkeerscentrum valt geen sneeuw te bespeuren op het stuk ring dat wij straks dienen te nemen.  Ook op de site van Ryan Air vallen geen afgelastingen of vertragingen te bespeuren: alles nog onder controle!

Terwijl ik mij opfris in de badkamer laat ik de boarding passen uit de printer rollen. Tenminste, dat was het plan. Na het 4e ticket begeeft de printer het: miljaarde! Ik kopieer alle boarding passen op een USB stick en rij naar het copy center in de straat. Al snel zijn de 56 vliegtickets afgeprint en zijn we helemaal klaar voor vertrek.  Door de sneeuw neemt de stress heel wat sneller toe: ik krijg amper nog een hap door mijn keel en ik besluit dat het beter is om al te vertrekken. Eens we op pad zijn, zal de rust wel terugkeren.

Ik haal Valérie op aan het station van Mechelen en rij naar de Bamboebar: nog 2 uur voor vertrek. Ik laad de koelboxen vol voor het traject naar de luchthaven in een poging de nervositeit te doen dalen. Barvrouw Anneke doet haar uiterste best om mij zo nerveus mogelijk proberen te maken. Jammer genoeg heeft ze even later mijn hulp nodig om de zaal klaar te zetten voor de turndag van morgen. Even niet, ik ben te nerveus.  Even later komt Fozzie binnen  en ruim een half uur later komt ook de rest van het gezelschap stilaan binnengedruppeld. Al het douchegerief en de hartmonitor van Filip worden verdeeld over de 2 koffers die bedoeld zijn voor het bagageruim. De busreizen worden verrekend en de tickets en boarding passen worden uitgedeeld. Behalve aan Michael Lion. Zijn SIM-kaart had het begeven en dus heeft hij zijn persoonlijke gegevens niet kunnen doorgeven. Dat zal hem straks 60€ kosten om aan de balie in te checken.

Om iets na 16 arriveert ook Avatar en dus zijn we compleet om naar Charleroi te vertrekken.  De valiezen worden in de koffer gestapeld en de drankvoorzieningen op de bus gedragen. De muziek knalt door de luidsprekers en de eerste pintjes worden opengedaan.  Ze gaan makkelijk binnen en de stress ebt weg, waardoor de pintjes nog makkelijker binnen gaan.  Aan de carpool aan Brucargo houden we halt om de laatste mensen op te pikken.  De leden van Oost- en West-Vlaanderen hebben zich geparkeerd bij Vanessa. Haar pa speelt taxi om de fans op de carpoolparking te krijgen. Voor en na de plaspauze volgen hartelijke groeten, waarna iedereen zijn plaatsje op de bus zoekt. Er wordt geroepen, gezongen en luid gelachen: iedereen heeft er zin in!

Omstreeks half 7 komen we aan in Charleroi Airport en zien we nog meer bekende paarswitte gezichten. Terwijl iedereen elkaar gedag zegt, vergezel ik Michael naar de balie om ervoor te zorgen dat hij alsnog zijn boarding pass ontvangt.  Als ik terugkom, blijken er al enkele jongens door de controle te zijn gestapt, waaronder uiteraard iemand op wiens naam 1 van de bagagekoffers werd gezet: het begint al.  Gelukkig doet de bediende er niet al te moeilijk over en mag de bagage ook op mijn naam mee.  Blijkt dat onze bagage veel te veel weegt: in totaal 12 kilo teveel , wat ons op een boete van 255€ komt te staan als we de bagage meewillen.  De boete wordt betaald en we kunnen inchecken. Bij het leeghalen van mijn bakje vind ik mijn autosleutel niet meer terug.  Het douanepersoneel keert alles ondersteboven, maar niets te vinden. Tot blijkt dat ik mijn sleutel niet heb teruggekregen toen er in Keerbergen nog iets uitgehaald moest worden: sleutel terecht!

Intussen zit de helft van de groep nog snel een broodje of een warme maaltijd naar binnen te spelen, terwijl bij mij de stress meteen weer is opgelaaid.  Ik heb geen zin om straks weer overal te moeten wringen om op een fatsoenlijke plaats te kunnen zitten, dus ik besluit meteen naar de gate te gaan. Daar blijkt dat de halve vlieger bezet zal zijn met supporters van paars en wit.  Zijn we eindelijk de controle voorbij, begint het volgende gezever. Volgens de bediende is onze handbagage te groot en moeten we bij betalen. Mits een beetje duw en trekwerk geraakt mijn valies perfect tussen het pasbakje. De valies van Valerie blijft volgens de bediende echter te groot. Dat wordt overladen. Een paar spullen in mijn valies, een paar spullen in de valies van Driesmans en uiteindelijk mag ook Valérie zonder bij betalen haar valies meenemen.  Wanneer we eindelijk het vliegtuig opmogen, blijkt dat het hele vliegtuig heeft geopteerd voor handbagage en is er haast nergens meer een plekje vrij.  Ik moet onze bagage helemaal vooraan in het vliegtuig gaan stockeren.   Nog voor het vliegtuig vertrekt, hebben de andere passagiers begrepen dat ze op een voetbalvlucht zitten: “Anderlecht Anderlecht Anderlecht oeh-ah” klinkt het door enkele tientallen kelen.

De vlucht verloopt rustig. Af en toe wordt iets naar elkaar geroepen of hoor je wel ergens een groepje Anderlechtfans in hilarische lachbuien verwikkeld geraken.  Sommigen doden de tijd door te lezen, anderen spelen met hun GSM, luisteren muziek of vullen sudoku’s in.  Na 2,5 uur vliegen komt de landingsstrook eindelijk in zicht. Gezien we pal aan zee landen en daar een stevige wind staat, is de landing niet zo makkelijk. Heel even vrezen sommigen zelfs dat het vliegtuig zal kantelen. De piloot weet het vliegtuig recht te houden en niet veel later klinkt er omwille van alweer een tijdige landing de gekende Ryan Air tune. De supporters vullen gretig aan met luid gejuich en volgen met een massale “Allez les mauves, allez les mauves, allez les mauves et blancs !».

Terwijl de rokers hun 3 uur zonder sigaret ternauwernood overleefd hebben en naar buiten spurten om hun 5 centimeter nicotine eindelijk te kunnen nuttigen, maakt de rest van de groep een sanitaire stop, terwijl ik sta te wachten op de bagage. Als iedereen zijn bagage heeft gekregen, wandelen we in groep naar de terminal.  Daar staat op een groot bord de bus voor Purple Haze aangegeven. De chauffeur staat te wachten met een blad met onze naam op, vergezeld door Sven, die het logo van onze club op zij Ipad laat zien! Geweldige ontvangst! Enkele Brusselaars vragen wat dat betekenen te heeft en vragen of ze met onze bus mee naar het centrum mogen. Uiteraard mag dat. Opnieuw stapelen we de valiezen in de kofferruimte. Jammer genoeg hebben we geen cd’tjes mee, maar dan zorgen we zelf wel voor de muzikale omkadering. Uit 35 kelen klinkt “Wonderwall” of “You’ve lost that loving feeling” . De Brusselaars kijken verrast toe. We rijden langs het stadion van Malaga een grote boulevard op en enkele kilometers verder houdt de bus halt.  De bus kan niet het kleine straatje in en de chauffeur legt aan diegenen, die toch een woordje Spaans spreken, uit welk straatje het nu precies is. Wanneer iedereen weer over zijn eigen koffer beschikt wandelen we het aangewezen straatje in.  Als we halfweg zijn, worden we door de achterste gelederen van de groep teruggefloten: we zijn verkeerd. Met 35 trollies maken we een hels kabaal op de kasseitjes van de smalle straatjes.  Dit blijkt ook niet het straatje van onze appartementen ligt. Het gaat weer niet beginnen hé. Ik leid de groep terug in de straat vanwaar we oorspronkelijk werden teruggefloten. Dit blijkt wel degelijk de juiste straat te zijn. Na 150 meter hebben we de appartementen bereikt en bellen we Kevin om ons binnen te laten.

Er is alleen een papiertje met de namen waarop een kamer werd geboekt. Er staat echter bij geen enkel nummer hoe groot de bewuste kamer is.  Ik probeer zo goed en zo kwaad als mogelijk de sleutels aan de betrokkenen uit te delen.  Blijkt dat er maar 2 bedden staan in het vierkamer appartement van de dames. Niemand die reageert dat er teveel bedden staan in hun appartement. Ik loop dan maar zelf 1 voor 1 de kamers af om te zien of iedereen zit waar ie hoort te zitten. Na enkele verhuizingen zit eindelijk iedereen in zijn/haar kamer en kunnen we het douchegerief terugbezorgen aan de eigenaars.  In sommige appartementen moeten 5 personen slapen, terwijl het appartement maar voor 4 bedoeld is. Van op het dakterras worden enkele ligstoelen naar beneden gehaald, zodat de buitenbeetjes toch nog een beetje deftig kunnen slapen. Staan daar plots Inne en Kristof, die zichzelf hebben buitengesloten uit hun appartement. Ieder appartement heeft namelijk maar 1 sleutel, de andere sleutel is die van de voordeur. Dat hadden ze niet zo begrepen en in een poging om altijd een reservesleutel te hebben, hadden ze de sleutels van elkaar losgemaakt. Jammer genoeg de verkeerde. Alsnog dienen we de uitbaters van de appartementen te bellen om de deur van het bewuste appartement weer open te maken. Binnen het kwartier zijn de 2 vrolijke dames daar en kunnen Kristof en Inne weer in hun appartement.

Als iedereen een beetje is opgefrist of nette kleren heeft aangetrokken, gaan we op zoek naar de Irish Pub waar al een hele delegatie van Anderlecht zou zitten wachten. Na 10 minuten bereiken we het centrum van Malaga en vinden we de Irish Pub. Na onze aankomst zit die inderdaad al redelijk gevuld en worden de eerste pinten en frisdranken besteld. Ik bestel een cola, want ik heb intussen last van hevige koppijn. Een elke away wederkerend fenomeen: de stress van de voorbereiding van de trip baant zich een weg naar buiten. Problemen of feilloos georganiseerd: elke keer opnieuw. Na een half uur begint ook mijn maag te draaien en te keren en krijg ik het verschrikkelijk warm. Tijd om naar huis te gaan.  Ik verlaat de groep en keer naar huis terug. Twintig minuten lang zie ik het toilet van zeer nabij. Stress heeft een kleur: pikzwart! Ik neem een Dafalgan en kruip rillend in mijn bed.

De supportersclub intussen vermaakt zich uitstekend in de Irish Pub. Zoals altijd worden de belevenissen van de eerste dag uitgewisseld.  Lang duren de verhalen echter niet, want na amper een uurtje Irish Pub, moet de uitbater zijn deuren sluiten omstreeks 2 uur.  Geen uur om gaan te slapen, besluiten de Keerbergenaars en via een propper komen ze in Sala Gold terecht. Daar blijkt nog een deel Anderlechtsupporters verzeild geraakt en zit de sfeer er al dik in.  De pinten of cocktails volgen elkaar snel op en er wordt volop gedanst. Onder leiding van Maarten van de SC van Leuven, wordt de muziek zelfs even gedimd om een deel van het Anderlecht repertoire door de club te laten schallen. Zelfs oudgedienden Chelle, Fozzie en Pedro vinden de disco te gek. Ook de Spanjaarden mengen zich volop in het feestgedruis en gaan graag aan het dansen met de Belgische dames. Ook de Belgen laten zich niet ongetuigd en slaan aan het dansen met Spaanse en/of Belgische dames. Omstreeks 5 uur vinden de meesten het wel goed geweest voor een eerste avond en keren ze terug naar onze appartementen.

Ik lig nog steeds klaarwakker. Na het sluiten van de Irish Pub waren de Ajuinen al naar huis teruggekeerd. Op 1 of ander manier werd het spel tikkertje herontdekt en werd dat nog volop gespeeld in hun appartement. Anderhalf uur later waren de boys van Oostende in gezelschap van Napa, Piekes en Avatar thuisgekomen. Zij hadden een nieuwe song voor Van Den Brom uitgedokterd en uiteraard was dit het beste moment om die even te introduceren.  Voor Piekes is het dan weer zijn eerste away sinds 1 jaar, dus heeft hij wat in te halen. Opnieuw mag het hele appartementencomplex meegenieten van zijn fratsen. Om half 6 tenslotte is het dan tijd voor de thuiskomst van de rest van Purple Haze.  Tijd om nog een Nurofen te nemen en hopelijk snel in slaap te vallen. Ik moet echter eerst nog luisteren naar de verhalen van mijn kamergenoot.  De hoofdpijn ebt uiteindelijk langzaam weg en ik dommel toch al af en toe in. Vast slapen is er de eerste nacht echter niet bij.

Dinsdag 4 december…
Mijn kamergenoot is vannacht een weddenschap aangegaan met Purple Haze Achterkant omtrent het al dan niet gaan lopen ’s ochtends.  Het heeft veel moeite gekost, maar de weddenschap wordt gewonnen: ruim een uur wordt er gelopen.  Bij thuiskomst word ik aangemaand om ook maar eens op te staan. De anderen hebben even verderop in de straat een kruidenierswinkel ontdekt en bereiden een heus ontbijt voor.  In de ene kamer worden eieren klaargemaakt, in de andere wordt brood en beleg klaargemaakt. Op het uiterst gezellige dakterras verzamelt de hele bende zich om gezamenlijk te ontbijten: erg gezellig. Na de maaltijd wordt nog even gebruik gemaakt van de ligstoelen, waarin het onder een stralende ochtendzon heerlijk relaxen is.

Wanneer alles is opgeruimd, is het tijd om de stad in te trekken.  De groep valt in kleinere groepjes uiteen en elk groepje zoekt zichzelf een weg in de stad.  Wij trekken samen met de gasten van Oostende richting de zee.  We maken dergelijk grote omweg dat we ons zelfs beginnen af te vragen of hier überhaupt wel een zee is.  Wanneer we de haven uiteindelijk bereiken, ploffen we ons neer in de eerste de beste strandbar. Een heel contingent Anderlechtfans heeft zich hier al genesteld, dus kan het alleen maar gezellig zijn.  De Spanjaarden zijn niet voorbereid op zoveel volk en het duurt een eeuwigheid eer bestellingen én rekeningen de tafels bereiken.  Sommige supporters zijn het wachten beu en vertrekken zonder betalen.  Wij krijgen de rekening gepresenteerd, maar de ober is zo eerlijk toe te geven dat hij ons alleen heeft gebracht wat we aan de uitbater vertellen. De rekening wordt aangepast en we betalen zonder probleem ons deel.  Piekes besluit nog even te genieten van het uitzicht en zijn middageten in deze bar achter de kiezen te slaan, de rest besluit het wat dichter naar het centrum te gaan zoeken.

Op weg naar de Irish Pub waar rendez-vous wordt gegeven, besluiten de Oostendenaars in een andere Irish Pub halt te houden om wat te eten.  Wij wandelen door en maken een praatje met de delegatie van Rijkevorsel, die een heel terras ingepalmd hebben.  Nog bekend volk in de kroeg zijn de Chelle en de Fozzie, die vanachter hun Guiness zitten toe te kijken of de Anderlechtfans zich wel gedragen.  In de bewuste Irish Pub zit Purple Haze Achterkant zich al duchtig op te warmen. Ook Xavier, Van Lint, Jerome en zijn pa zijn niet aan hun eerste drankje bezig. We zeggen iedereen gedag en drinken een eerste pintje mee. Misschien toch maar tijd om nog iets te eten voor de grote verzameling plaatsvindt.  In een tapas zaak vlakbij de Irish Pub, proberen we de plaatselijke specialiteiten.   De tonijn valt goed te pruimen, maar het gedoe met spinazie wat ik voorgeschoteld krijg, lijkt helemaal nergens naar.  De frieten arriveren dan ook nog eens als we gedaan hebben met eten.  Dan maar tijd om glazen boterhammen naar binnen te werken. Mijn maag doet nog steeds moeilijk, maar mits het nodige gerstenat zal dat wel weer in orde komen.

Het begint nu toch wel fel af te koelen, dus het plan om in trui of sommigen zelfs in korte broek naar het stadion te gaan, verdwijnt al snel in de vuilbak.  Diegenen die zonder warme trui of jas gekomen zijn, besluiten om toch maar snel nog even te gaan shoppen.  We wandelen even over en weer naar de appartementen om wat spullen te droppen en ons nog wat te verfrissen voor de avond zal aanbreken.  Tegen 17 uur komen we terug aan de Irish Pub.  De groep is intussen al serieus aangezwollen met de supporters van Olen, Magic Mauves, Rijkevorsel, Wetteren, Boldershof en Gembloux.  De match nadert en dat begint men te merken. Terwijl sommige supporters het dranktempo opschroeven, heeft de alcohol bij anderen het werk al gedaan en worden de eerste liederen ingezet: de winkelende Spanjaarden reageren met Malaga-songs.  Door het vele volk en de werking van de alcohol bij sommigen, horen we steeds vaker glas vallen. De politie zet de combi’s op de uiteinden van de grote straat om snel te kunnen reageren, mocht het verkeerd lopen. Van slechte wil is echter geen sprake, het zijn steeds ongelukjes.  De meeste supporters nemen nog even de tijd om nog snel een hamburger, kebab, pita of iets dergelijks naar binnen te werken, alvorens de tocht naar het stadion zal beginnen.

Omstreeks 19.30 is het zover.  Ruim 300 supporters zetten hun mars naar het stadion in gang.  De groep baant zich een weg door de vele kleine straatjes van Malaga centrum.  De politie, die in grote getale aanwezig was aan de Irish Pub, is in geen velden te bespeuren. Na ruim 20 minuten stappen komt het stadion, aan de overkant van een brug, al in zicht.  Bij het oversteken van de brug loopt het volledig uit de hand. Hooligans van Malaga staan de groep op te wachten en een honderdtal supporters uit de Anderlechtgroep gaan met elkaar op de vuist.  De politie is duidelijk niet voorbereid. Reageren ze daarom zo gefrustreerd? Eens ze zich eindelijk georganiseerd hebben, slaan ze op alles wat van de overkant van de brug komt, zijnde Anderlechtsupporters.  Man of vrouw maakt hen totaal niets uit en er wordt lustig gemikt naar hoofd en rug.  Eens voorbij de ticketcontrole wordt het nog erger. In de hal onder de tribune heeft een heel peloton politie zich verzameld en met hun lange latten slaan ze er duchtig op los. De Anderlechtfans zitten als ratten in de val en proberen ongeschonden de trappen die naar het vak leiden op te komen.  Het toilet ligt in de rug van de agenten, dus wie wil gaan plassen, kan zich aan een pak slaag verwachten.  Vrouwen mogen slechts na enig aandringen hun behoefte gaan doen.

Na ons komen nog 2 grote Anderlechtgroepen toe. Terwijl alle politie nu in de hoogste staat van paraatheid is en geen onlusten tussen verschillende supporters meer kunnen plaatsvinden, zijn ook deze 2 groepen slachtoffer van willekeurig geweld vanwege de politie.  Gedegouteerd zoeken de paarswitte fans hun plekken in de tribune op.  Supporters die na het knuppelwerk van de politie medische bijstand nodig hebben, worden door de politie vakkundig weggehouden van de medische diensten: “Nada animales! Nada!”  Ik vraag me af wie hier eigenlijk de beesten zijn. Altijd hetzelfde liedje in Spanje en Frankrijk.

Om Europees te overwinteren hebben we nog een waterkansje. Ofwel moeten we een beter resultaat halen dan Zenit ofwel moeten we 2 doelpunten meer scoren dan de Russen. Gezien de voetballes die we in de heenmatch van de Spanjaarden kregen, is de kans eerder klein. Toch staan er ruim 1350 supporters hun team luidkeels aan te moedigen. Na het eerste kwartier vreest iedereen met een paarswit hart eenzelfde scenario als in Brussel. Malaga start veel vinniger en is beter wakker dan Anderlecht. Een eerste schot gaat voorlangs, een tweede wordt voor een leeg doel nog meters over gewerkt. Daarna herstelt Anderlecht het evenwicht in de match, zetten ze sneller druk en slagen ze erin om hoger te gaan voetballen.  Ook wij dwingen nu kansen af, maar van in de kleine rechthoek missen zowel Mbokani als Bruno onbegrijpelijk.  4 minuten voor rust lijkt het dan eindelijk zover: Safari gaat op wandel van aan de middenlijn en probeert Mbokani in het straatje te sturen. Een speler van malaga blokt de pass af, waarna de bal opnieuw bij Safari belandt. Hij zet zijn dribbel tussen 3 man door en besluit laag in de verste hoek:  Het bezoekersvak gaat compleet uit zijn dak! 0-1 op Malaga! Dat is tenminste wat heel Anderlecht dacht. En heel Europa met ons. Wat kan er in hemelsnaam mis zijn geweest aan een doelpunt na een solo van 45 meter?  Mbokani staat trouwens ook geen buitenspel bij de poging tot passen van Safari.  Terwijl heel Anderlecht hun ongeloof staat uit te schreeuwen, bouwt Malaga aan een nieuwe aanval. De bal komt terecht aan onze grote rechthoek en wordt enig mooi in de bovenhoek geschoten: niet te pakken en 1-0 in plaats van 0-1! De Spaanse politie acht hun moment gekomen en gaat aardig uit hun dak na dit onverdiende doelpunt.  Anderlechtsupporters aan de ingangen van het vak worden door de politie weggeduwd. Steeds meer supporters krijgen het op hun heupen van het gedrag van de Spaanse politie en een deel van het vak ontsteekt in een Franse colère. De Spanjaarden halen maar al te graag de latten nog eens boven en er wordt duchtig geknuppeld op de supporters op de eerste rijen van de tribune. Ze kunnen geen kant op.  Een vrouw wordt bloedend aan het hoofd door omzittenden naar hogere rijen geholpen. Anderlechtfans snellen elkaar te hulp en de politie trekt zich voor de rust opnieuw terug in de hal onder de tribune.

Daar volgt een herhaling van de taferelen van voor de wedstrijd. Wie drank of eten wil halen of wil gaan plassen, kortom wie van de trap komt, komt er niet vanaf zonder klappen te incasseren.  Vrouwen mogen ternauwernood passeren.  Meerdere mensen komen met bebloed hoofd weer de tribunes in voor het begin van de tweede helft.

Anderlecht start gretig en wil het onrecht dat hen vlak voor rust werd aangedaan, snel herstellen.  Het tempo ligt enorm hoog en het spel gaat goed over en weer. Jovanovic wordt al na 5 minuten in het straatje gestuurd en lobt de bal enig mooi over de doelman: 1-1! De Franse colère in het vak vertaalt zich in een enorme vreugde-uitbarsting en het lawaai uit de bezoekerstribune neemt alleen maar toe. De Malaga-supporters en de Spaanse politie worden zwaar op de korrel genomen en het eigen team wordt naar voren geschreeuwd.  Niet veel later spat een knal van Jovanovic na een fantastische redding van de doelman uiteen op de binnenkant van de paal. Dit had de 1-2 moeten zijn. En die hebben we nodig, want Zenit staat, tot grote vreugde van het Spaanse publiek, 0-1 voor.  Na een heerlijke crossbal in de rug van Gillet, terwijl Deschacht de buitenspelval staat op te heffen, verdwijnt de 2-1 achter Proto. Alweer een goede match van Anderlecht die naar de kloten wordt geholpen door individuele fouten van spelers die eigenlijk niet het talent hebben voor een club als Anderlecht. Het moet de Biglia’s van deze wereld tot wanhoop drijven.  Anderlecht blijft echter niet bij de pakken zitten en gaat meteen op zoek naar de gelijkmaker.  Soms willen we te snel spelen en komen de passen er niet goed meer uit, dan weer zit er te weinig overleg in het spel. Vlak voor tijd weet Mbokani toch nog de 2-2 te netten.  Er wordt gereageerd op het eerdere hoongelach vanuit de Malaga vakken. Het sein voor de politie om zich nog maar eens met de zaken te komen bemoeien en op zoek te gaan naar nieuwe opstootjes.  Het Anderlechtvak laat zich echter niet provoceren en schreeuwt het team in de toegevoegde tijd vooruit, op zoek naar de overwinning.  Anderlecht gaat er ook vol voor en in de allerlaatste minuut missen we de uitgelezen kans om de Champions League met een overwinning te verlaten. Mbokani schuift alleen voor de doelman onderuit en knalt de bal van op de kleine rechthoek pal op de doelman. Tsjah. Eindstand 2-2 and we’re out.  Desondanks worden zowel spelers als trainers luidkeels toegejuicht.  Voor het eerst in jaren nog eens voetbal gezien in Europa, zelfs in de Champions League. Lucas Biglia blijft minutenlang de supporters bedanken voor hun steun: het lijkt wel de aankondiging van zijn afscheid: “Please don’t take our Lucas away!” klinkt het alsmaar luider.

Tijdens het traditionele uurtje wachten, tracht de Spaanse politie nog zo goed en zo kwaad het kan de Belgische fans te sarren.  Zowel oudgedienden Chelle en Raymond als braafste mens ter wereld, Fozzie, geven de supporters rondom hen nog enig advies: “Ze zgen zoelang doen totdat er weral oep zit, mo leut eulle nie vangen, want ge got er nog veul kragen annes”. De supporters trappen niet in de Spaanse val en na alweer veel te lang wachten vertrekt een langgerekt lint weer naar het centrum van de stad.  Daar gaat iedereen op zoek naar nog wat eten vooraleer de laatste eetgelegenheden hun deuren zullen sluiten.  Terwijl de dorstige kelen al een plaatsje gaan zoeken in de Irish Pub, smullen Piekes en ik eerst nog van een kebab: lang vervlogen tijden komen eindelijk nog eens boven.

Een veertigtal Purple Haze, aangevuld met een ruime delegatie van Olen en enkele anciens van Brussel palmen de hele Irish Pub in. Al snel wordt overgegaan tot het bezingen van onze favoriete club. De uitbater voelt de groep goed aan en besluit DJ te spelen. De ene hit na de andere wordt aangevraagd en 2 uur lang geven de aanwezigen het beste van zichzelf. Het sportpaleis is er niets tegen. Zelfs na sluitingsuur blijven we zonder drank zitten en zingen we lustig verder. Tot na een kwartier de lichten uitgaan en we in het donker onze weg naar de uitgang moeten zien te vinden.  De delegatie van Aalst is intussen reeds gaan slapen en heeft ons op de hoogte gebracht van sluimerend gevaar in de buurt rond onze appartementen.  Gezien de hele groep dus samen moet blijven en de meerderheid nog geen zin heeft om naar huis te gaan, keren we terug naar dezelfde club als gisterenavond: Sala Gold.  Daar vinden we nog de mannen uit Waregem en Leuven terug. Niet alleen supporters maar ook, Molins, Kaminski, Tom De Sutter, Mbokani, David Steegen, Tom Coninx en Marc Degrijse.  Ook hier voelt de DJ de Belgische supporters goed aan en worden klassiekers afgewisseld met typische voetbalsongs tot zelfs lekkere Bonzai-platen.  De flesjes Carlsberg en cocktails volgen zichzelf in sneltempo op.  Er wordt meegezongen en volop gedanst. Fred en ik staan op de groep toe te kijken: een geweldig gevoel om onze SC zo uit de bol te zien gaan. Oud en jong, ervaren en nieuw, hevig en kalm, Limburgs en West-Vlaams, Nederlandstalig en Franstalig, het is 1 grote hechte vriendengroep: We are Purple Haze!  Omstreeks half 5, 5 uur is het goed geweest en besluiten we terug te keren naar de appartementen.  Alleen Vanessa vindt het nog veel te plezant om te vertrekken en blijft alleen achter. Vreemd.  Marc Degrijse stapt in ons gezelschap mee naar zijn hotel.  We spreken met hem over de oude tijden, over hoe het met onze oude helden gaat en vooral waarom die oude helden geen deel meer uitmaken van onze mooie club.  We zingen hem nog na als hij de lobby van zijn hotel binnenstapt en wandelen verder naar onze appartementen.  Sommigen halen nog even een blikje uit de automaat, anderen wensen elkaar goedenacht en verdwijnen in hun kamers.

Na het poetsen van de tanden en een kleine verfrissing, ben ik klaar om in bed te kruipen. Plots wordt er aan mijn kamer gebeld. Ik bedenk me dat ze weer maar eens op de bel hebben gedrukt in plaats van op de lichtschakelaar en smijt de lakens achteruit. Er wordt opnieuw gebeld en in een furie – en in mijn onderbroek – trek ik de deur open: “godverdomme, da spelleke gaat hier nie blijven duren eh!” Daar staat Tina in lichte paniek.  Spanjaarden hebben de voordeur van het appartementencomplex ingetrapt en een wapen op Piekes gericht. In sneltempo trek ik  m’n hemd en broek aan, spring zonder kousen in mijn schoenen en ga polshoogte nemen. De deur is inmiddels terug dicht, maar is kapot en kan niet meer in het slot. Door het traliewerk zien we dat er nog steeds beweging is op straat.  De gasten die aan de straatkant slapen, spreken van 10 tot 15 mensen.  Ik vraag om de gasten van Aalst wakker te maken, maar die denken uiteraard dat wij hen na gisteren een poets terug willen bakken. Ringen zal later getuigen dat het pas tot hen doordrong dat het ernstig was toen ik op de deur was komen kloppen.  Ook de Oilsjteneirs komen al springend hun schoenen aantrekkend de kamer uit.  We gaan de straat op en enkele Spanjaarden verdwijnen achter de hoek.  Anderlecht gaat erachter aan en de Spanjaarden verschijnen weer achter de hoek. Naarmate we hen naderen, gaat er 1 van hen met de hand in de broek en richt een wapen op ons. Pas als we hem een opspannende beweging zien maken en hem het wapen zien richten, beseffen we dat de Spanjaard een vuurwapen vastheeft.  Niemand van ons heeft bepaald zin om uit te testen wat voor vuurwapen en of het überhaupt wel een echt wapen is. Langs de muren en achter de auto’s rennen we terug naar de appartementen en wordt de politie gebeld.  Xavier en Valerie die tijdens de wandeling achtergebleven waren, komen op hun dooie gemakje aangeslenterd.  Wilde gebaren dat ze moesten voortmaken hadden geen indruk op hen gemaakt tot ze ons “blaffer” hadden horen roepen.  Ook Vanessa is nog niet terecht en is blijkbaar niet bereikbaar. Er breekt een beetje paniek uit onder de aanwezigen en er wordt vanalles naar elkaar geroepen. Eindelijk arriveert de politie, die in eerste instantie denkt dat wij de aanvallers zijn.  Ze vertellen ons dat ze zullen patrouilleren, maar dat we beter kunnen vertrekken. We verblijven blijkbaar in de “gevaarlijkste” buurt van Malaga en een vuurwapen is hier niet zo ongewoon.  Ik maak daarop de gasten in alle kamers wakker en overleg met hen wat te doen. De ene wil vertrekken, de andere liever niet, nog anderen onder geen enkel beding  We hebben contact met supporters van andere supportersclubs die aan de balie in hun hotel gaan informeren of er nog plaatsen vrij zijn. Ik ga echter geen 40€ per persoon per nacht extra gaan betalen en wil alleen met de hele groep verhuizen.  Ik krijg maar geen lijn in de groep en de politie dreigt iedereen op te pakken als het lawaai niet snel gaat verstommen. Mijn standpunt -Ik heb hier 40 supporters ingeloodst, 40 verschillende types supporters, en zou graag met alle 40 supporters in dezelfde staat als bij aankomst vertrekken- kan op weinig begrip rekenen, dus trek ik me terug in mijn kamer en besluit me er verder niet meer mee te moeien.  Vanessa is intussen gearriveerd, dus is de hele bende compleet. De gemeenschappelijke ingang wordt door 2 zware zetels voor de deur te schuiven versperd. Valérie komt nog even op me inpraten en de rust keert weer. Iedereen gaat terug naar de kamers en probeert om toch nog wat te kunnen slapen. We zullen morgen wel zien.

 

Woensdag 5 december…
De helft van de aanwezige Aalstenaars moet vandaag naar huis.  Ringen, Diaz en Gino hebben geen zin meer om in deze appartementen te blijven en besluiten naar Torremolinos te trekken.  De rest besluit af te wachten hoe de dag zal verlopen en de stad in te trekken.  De 2 dames, die het hotel uitbaten, zijn geschrokken van de gebeurtenissen van vannacht en kunnen niet geloven wat er is gebeurd.  Ze worden liefst nu al betaald.  We maken de afspraak dat ik nu de volledige som zal betalen, maar dat als we op politie advies moeten vertrekken, ons de resterende nachten worden terugbetaald. Wij gaan opnieuw richting het strand. Piekes beveelt dezelfde strandbar als gisteren aan om van een deftige middagmaaltijd te genieten. De bar zit echter overvol en nog een extra tafel lukt echt niet.  In de haven moeten genoeg etablissementen zijn, waar iets deftigs te eten valt en na een kwartiertje wandelen vinden we inderdaad een gezellig restaurantje.  Purple Haze Achterkant heeft net hun middagmaal achter de kiezen en bevestigt ons het lekkere eten. Pizza, paella en spaghetti zijn de gerechten die het vlotst over de toonbank gaan.  De gebeurtenissen van gisterenavond worden nog eens op een rijtje gezet vooraleer we overschakelen naar de verhalen uit de oude doos.

Na het gezellige tafelen besluiten de Oostendenaars terug te keren naar de appartementen, zich te verfrissen en de slaapkoppen uit hun nest te gaan halen.  Wij gaan op zoek naar een soort sportbar, waar we toch eens een spelletje pool of iets anders kunnen spelen. In het gehele centrum van Malaga is echter geen enkele bar te vinden waar we een spelletje pool kunnen spelen. Dan proberen we maar naar het voetbal te gaan kijken in de Irish Pub.  Morgen is het echter een nationale feestdag in Spanje en bijgevolg steekt de Pub overvol: dan maar op zoek naar een andere bar.  Even verder ligt nog een gezellig pleintje met allemaal kleine restaurantjes en diepe smalle cafeetjes.  We pikken de rustige Irish Pub uit het aanbod en installeren ons achteraan in de hoek onder 2 grote flatscreens.  Na de Oostendenaars druppelen ook de andere Purple Haze groepjes binnen.  Binnen het uur zit de hele groep weer bij elkaar. Zelfs Sylvester en zijn pa hebben de weg naar de Pub gevonden en worden maar al te graag uitgenodigd om ons aan tafel te vergezellen. De flessen Alhambra en San Miguel geven de dorstige kelen geen kans tevoorschijn te komen en ook nu weer worden er fratsen uitgehaald en wordt er hartelijk gelachen.  Uiteindelijk wordt ook het Anderlecht repertoire aangehaald, afgewisseld met enkele klassiekers en zelfs een “10 meter kiekendraad”.  Omstreeks middernacht trekken we weer naar onze appartementen: geen discotheek vandaag.  Op straat komen we een zee van mensen tegen, al dan niet met de flessen alcohol in de hand.  Ook ’s nachts wordt er duchtig verder gevierd.  In de straat zijn tot in de vroege uurtjes groepen jongeren te horen, al dan niet vergezeld van enig vuurwerkgeknal.

Donderdag 6 december…
Vandaag zijn enkele Purple Hazers vroeg uit de veren.  Geen lekkers in onze schoenen te vinden, maar dat kan ook niet: de Sint zit immers in België of Nederland.  Of we zijn niet braaf geweest, dat kan ook.  Als ontbijt werken we nog snel een beetje overschot van de voorbije dagen naar binnen en dan reppen we ons naar de kamer der marginalen – behalve Stephane dan.  Driesmans meldt zich af voor het avontuur van vandaag: het weinige slapen van de voorbije dagen eist zijn tol voor deze ouwe rakker.  Napa, Avatar, Stephane, Piekes, Valérie en ik zijn wel op het appel.  We bellen 2 taxi’s om ons naar de luchthaven te brengen, zodat we een auto kunnen huren.  Avis heeft nog een Mercedes Vito ter beschikking. Rest alleen nog de vraag of we nu een GPS nodig hebben of niet. Voor 10€ kunnen we niet sukkelen: GPS it is! Ready for Gibraltar!

Zijn we nog maar net ingestapt, hebben we per ongeluk al 1 van de stoelen uit de beveiliging geklikt en hebben we de hulp van de mechaniekers nodig om de stoelen weer in de juiste posities te krijgen.  De stoelen kunnen van elkaar weggeschoven worden, naar achter worden geplaatst en in een relaxe ligpositie gezet worden: The A-team style.  Het enige wat nog ontbreekt is een streepje muziek.  Hebben we deze keer wel een kabeltje, horen we de muziek nauwelijks.  Tot blijkt dat er gewoon aan het knopje moet worden gedraaid om ook achteraan de muziek harder te krijgen: Sjonge jonge.  Bij gebrek aan “Little Green Bag” rijden we onder begeleiding van De Kreuners en Hazes richting Gibraltar.

2 uur later krijgen we de grote rots van Gibraltar in het vizier. Er staat een monsterfile om het eiland op te kunnen.  Onze chauffeur maakt gebruik van het tweede baanvak en haalt een massa aan auto’s in.  Pas aan een groot rond punt dringt het tot ons door dat die hele rij staat te wachten om te eiland op te kunnen en dat wij ons op de rijstrook bevinden voor voertuigen die iets willen invoeren.  Dan maar van rijstrook veranderen, maar dat is buiten koppige Spanjaarden gerekend.  Zowel de eerste, als de tweede als de derde auto rijden bumper aan bumper en weigeren ons tussen te laten.  Bij de vierde auto raken we het beu. Het raampje gaat naar beneden en er wordt gevraagd om ons tussen te laten: Een scheldtirade als antwoord is ons deel.  Napa besluit van de zaak snel op te lossen en roept nog net ietsje luider terug.  Bij het vallen van het woord Anderlecht verstijven de inzittenden van de kleine wagen van schrik en rijden ze prompt een meter achteruit om ons tussen te laten: handig.  Als we eindelijk ingevoegd zijn beginnen ook voorbijgangers op ons te schelden. Nu raken we die Spaanse boeren helemaal beu.  Opnieuw doen we een inhaalmanoeuvre waarbij we nog eens tientallen auto’s inhalen. Met plezier laten we eensgezinden ook nog eens tussen. Na een dubbele paspoortcontrole op anderhalve meter tijd zijn we op Gibraltar.  We dwarsen de landingsstrook van de luchthaven van Gibraltar en zoeken ons een weg op de rots.

Met de Middellandse Zee aan onze linkerkant en de rots aan de rechterkant zoeken we ons over extreem smalle wegen een weg naar boven.  De rots is een toeristische trekpleister en uiteraard moet er dus betaald worden om deze op te mogen rijden.  We stoppen een eerste keer voor een prachtig uitzicht over de haven van Gibraltar, waarbij we ook Afrika kunnen zien.  Niet veel later parkeren we de minibus aan St. Michael’s Cave.  Daar vinden we een souvenirwinkel en een plek om iets te eten of te drinken.  Ook de welbekende apen van Gibraltar kunnen hier worden teruggevonden.  Enkele medewerkers laten de aapjes trucjes doen waarna ze beloond worden met eten.  Op meerdere borden langs de kant stond aangegeven dat het ten strengste verboden was de apen te voederen op straffe van 500 pond. Uiteraard is het dan niet bijster slim om in het zicht van de apen zelf aan het eten te gaan. Avatar haalt een sandwich uit zijn zak en in no time mag hij rekenen op de belangstelling van meerdere apen.  De eerste kruipt via zijn rug op zijn schouder en probeert vandaar de sandwich te bemachtigen terwijl een 2e langs zijn broek omhoog kruipen en langs onder probeert: een samenwerkende vennootschap als het ware.  Een derde heeft geen zin in spelletjes: hij voert gewoon een charge uit en slaat Avatar in de hoop de sandwich te kunnen bemachtigen.  De sandwich gaat logischerwijs weer in de binnenzak.  Ook Valérie mag zich verheugen op de belangstelling van de apen.  Ze heeft een souvenirs gekocht voor de kinderen en draagt die mee in een plastieken zak.  De apen denken uiteraard dat zo’n zak wel eens eten zou kunnen bevatten en proberen de zak uit haar handen te trekken.  De opzichters halen een speciale stok boven en de apen deinzen onmiddellijk terug. 

We zetten onze tocht verder naar de top van de rots, waar we de kanonnen uit wereldoorlog 2 zullen terugvinden.  De weg is veel steiler dan gedacht: de cols van de Ronde van Frankrijk zijn er niets tegen!  Hijgend komen we boven en hebben we een prachtig uitzicht over Gibraltar, het helderblauwe water van de Middellandse Zee en kunnen we Afrika aanschouwen.  Ondanks dat de hoogtevrees enkelen onder ons parten speelt, kunnen we toch genieten van het uitzicht en wordt er geposeerd voor enkele foto’s.  Wanneer we de top weer verlaten, blijkt dat we een kleine tour kunnen doen om te kijken hoe het er in de tweede wereldoorlog aan toeging.  Napa en Valérie besluiten om opnieuw af te dalen en iets te gaan drinken.  De rest kijkt nog 20 minuten rond, loopt door de onderaardse gangen, zet zich aan de machinerie of aan de kanonnen. Het kanon kan maar liefst 28 km ver schieten. Ideaal om de straat van Gibraltar te verdedigen tegen een inkomende vloot. Ongelooflijk hoe dit 70 jaar geleden allemaal is kunnen gebeuren: ingenieus gedaan!  Een kwartiertje later vervoegen we Napa en Valérie in het café. Daar is blijkbaar net jacht gehouden op apen die binnengedrongen waren en probeerden van de inhoud van de frigo te legen.

Wij houden het voor bekeken en keren terug naar de wagen.  Bij het verlaten van de rots rijden we ook nog langs The Apes’ Den, waar de meeste makaken verblijven.  Ze zitten te wachten op passerende toeristen in de hoop eten te krijgen en zijn niet van plan om hen simpel te laten passeren. Ofwel blijven ze gewoon in het midden van de straat zitten ofwel trachten ze de auto te doen stoppen.  Zo springt er plots een aap op ons dak.  We minderen vaart om de aap de kans te geven er weer vanaf te springen, maar daar denkt het beest anders over. Hij komt op de motorkap zitten en belemmert het zicht van de chauffeur.  In een poging aan het raam te geraken komt hij op de zijspiegel zitten.  Wanneer het dier voldoende gefotografeerd is, voeren we de snelheid toch maar weer op en besluit de aap zijn poging op te geven. Al rijdend springt hij van de auto op de smalle rand van een muurtje: perfecte landing!  Even verder houden we halt aan nog een paar kleinere kanonnen vlakbij Moorish castle voor een paar leuke foto’s.  Dan is het welletjes geweest: genoeg cultuur voor vandaag, tijd om iets gaan te eten.

We verlaten het eiland en zetten koers richting Marbella. Sebbe verblijft daar en wacht op onze komst om samen nog een avondje door te brengen.  De plaats van afspraak ligt vlakbij de kust en dat is niet simpel om te bereiken met zo’n voertuig in al die smalle straatjes.  De Spanjaarden parkeren in die smalle straatjes dan ook nog eens lans beide kanten van de weg, zodat we vaak maar een halve centimeter aan beide kanten overhebben. Soms moeten we zelfs even onze eigen spiegel inklappen om te kunnen passeren. Uiteindelijk vinden we een ondergrondse parking vlakbij het plein van de afspraak.  Sebbe heeft net een drankje besteld, dus Pie gaat hem vergezellen, terwijl de rest van de bende op zoek gaat naar een restaurant. Napa kent zijn weg als geen ander in Marbella en loodst ons naar een gezellig pleintje vol restaurantjes.  We installeren ons op het terras en in afwachting van Piekes en Sebbe bestellen wij alvast ons avondmaal. 

Als we ons eerste drankje voorgeschoteld krijgen, komt daar plots Jerome aangewandeld.  Ook zij hadden het plan opgevat om naar Marbella te komen. Raymond, Tina en Vanessa zitten iets verder op een terrasje van een drankje en het zonnetje te genieten.  We nodigen hen uit om ons te vergezellen, maar Raymond heeft al genoeg naar binnen en misschien is het maar beter dat ze op tijd naar huis terugkeren.  Ook Piekes en Sebbe hebben intussen het terras gevonden en schuiven bij aan. De keuze is zoals meestal alweer een dilemma voor Piekes. Uiteindelijk valt de keuze op de suggestie van de ober.  Na een heerlijke steak zijn we aangesterkt voor de laatste avond.  We wandelen door de gezellige winkelstraatjes richting de kust. Over het strand, op 5 meter van het water, gaan we op zoek naar een gezellige bar om iets te drinken.  We vinden een klein pleintje, omgeven door 3 gezellige bars, waar een live optreden bezig is.  We zetten ons onder een warmteblazer en bestellen enkele pintjes terwijl we Sebbe het verhaal van Gibraltar en het nachtleven van Malaga doen.  Net wanneer de sfeer er begint in te komen en enkele Spaanse dames aan het dansen gaan, besluit de band ermee op te houden.  Ook voor ons het sein om naar huis terug te keren.  We zetten Sebbe af aan zijn hotel en onder begeleiding van Franstalige klassiekers overbruggen we het laatste eindje naar Malaga.

Door omstandigheden is er een koffer van het gezelschap van de Leuvense supportersclub in het hotel gebleven.  Goedhartig als we zijn, maken we nog wel even een ommetje om de bagage gaan op te halen.  Een norse man achter de balie is niet al te happig om ons te helpen.  Na een aantal lastige vragen, gaat hij uiteindelijk dik tegen zijn zin de koffer halen. Nog even mijn paspoortgegevens overschrijven voor het geval er iets verdwijnt en dan mogen we beschikken.  Voor we de wagen terugbrengen, zetten we eerst Napa, Piekes, Valérie en Stephane af aan onze appartementen: dat is zo dadelijk alweer een taxi uitgespaard.  Nog even de tank bijvullen en een half uur later staan ook Ava en ik weer in ons appartement.

De rest van de supportersclub zit in het centrum van de stad op hetzelfde plein als gisterenavond.  Napa, Avatar en Stephane hebben geen zin meer of zijn te moe om nog een stapje te wagen en verbazend genoeg heeft ook Piekes een duwtje in de rug nodig.  Ja, eerste nacht grote Jan en het tempo van Europese aways niet meer gewoon…  Valérie, Piekes en ik banen ons een weg naar het centrum.  Onderweg komen we nog een Italiaans restaurantje tegen, waar we ons nog snel even versterken met een lasagne of een pizza.  Na een deugddoende maaltijd zetten we onze zoektocht naar het café der Purple Haze verder.  Op het terras van de zaak naast de Irish Pub van gisteren staan ze verzameld en zijn ze al van ver te horen. De cocktails zijn er blijkbaar in sneltempo doorgegaan tijdens het happy hour en bijgevolg zit de sfeer er goed in. We doen het relaas van onze dag aan de anderen en zij op hun beurt aan ons.  Zij zijn in de namiddag de berg in Malaga opgeklommen om het kasteel te bezoeken. Vanuit het kasteel kan je genieten van een uniek uitzicht over de haven en het oude centrum van Malaga.  Daarna zijn ze op zoek gegaan naar een café en gezien de feestdag van vandaag zat de ambiance er al snel in. Met dank aan het happy hour.

Omstreeks 2 uur moeten de cafés dicht, maar onze laatste nacht in Malaga verdient beter dan nu al naar huis terug te keren.  In tegenstelling tot de vorige nachten geen Sala Gold, maar wel Sala London.  Deze werd op voorhand al door ingewijden aanbevolen en blijkt inderdaad een leuke club te zijn.  Misschien ligt het aan de feestdag, maar in tegenstelling tot de andere nachten is er voor ons veel minder herkenbare muziek. Op zich ook wel eens leuk om ons onder het lokale feestgedruis te bevinden.  Terwijl sommigen zich trachten aan te prijzen bij de Spaanse chica’s, zien de anderen de liefde tussen Jerome en Tina open bloeien. Well done. Wij dansen intussen lustig met de Spanjaarden mee, maar omstreeks half 5 is het beste eraf en keren we naar huis terug.

 

Vrijdag 7 december…
Omstreeks 11 uur is iedereen al paraat en druk in de weer om de handdoeken en het beddengoed te verzamelen.  De zetels en kussens worden zo onopvallend mogelijk terug naar het dakterras gebracht en de laatste afwas wordt in recordtempo gedaan.  De toiletzakken verdwijnen weer in de gemeenschappelijke koffers.  Ik mag van de uitbaters nog snel even de computer gebruiken in een poging om Michael Lion alsnog online ingecheckt te krijgen en hem zo 60€ extra te besparen.  Helaas zijn we te laat om nog in te checken.  Dan is het tijd om afscheid te nemen van de dames. 7 taxi’s zullen de hele bende naar de luchthaven brengen. Bij aankomst nemen we nog een laatste groepsfoto ter afscheid van Malaga.  De gasten van Willebroek en Aalst zijn intussen ook weer tevoorschijn gekomen en staan ons op te wachten aan terminal 2. Daar regelen we de check-in voor Lion en voor de gemeenschappelijke koffers.  Het is een hele opgave om te vinden waar we de gebruikelijke controle moeten ondergaan.  Wanneer iedereen uiteindelijk door de controle is geraakt, zetten we ons samen in de pizzahut of de Burger King, om met een volle maag naar Charleroi te kunnen terugkeren.

Intussen bereiken ons de berichten dat de vluchten naar Eindhoven ofwel vertraging hebben, ofwel afgeleid worden naar andere luchthavens.  Dat voedt de geruchten dat ook onze vlucht uitgesteld is of op een andere luchthaven zou landen.  Dat blijkt helemaal niet het geval en gelukkig worden sommige mensen nog opgebeld dat we gaan vertrekken. Zij waren helemaal mee met de geruchtenmolen.  In tegenstelling tot in Charleroi wordt er helemaal niet moeilijk gedaan over grote en kleine bagage en mag iedereen haast zonder bagagecontrole het vliegtuig op.  Men wil duidelijk het liefst zo snel mogelijk van ons vanaf.  Op het vliegtuig blijkt pas echt hoe diep de schrik erin zit: er zal voor deze vlucht geen bar geopend worden.  Geen eten en geen drank tot in Charleroi. Water is het enige dat we kunnen krijgen. Intussen doen Ringe, Filip en Gino het relaas van hun verblijf in Torremolinos. Waren ze terechtgekomen op een bejaardenfeest in de bar van het hotel. Er wordt gegierd van het lachen bij het zien van de filmpjes en foto’s van met bejaarden dansende of flirtende die hard supporters.  De zangkunsten vallen amper te evenaren en ook aan de polonaise wordt vrolijk meegedaan.  Ons gelach werkt blijkbaar zeer aanstekelijk, want zonder te weten waarover het gaat, schieten ook de mensen rondom ons in de lach. Als Ringe dan ook nog eens overgaat tot het maken van belachelijke geluidjes is de hilariteit compleet. Onder alweer een Ryan Air tune, landt het vliegtuig stipt op tijd in Charleroi: “Allez les mauves” is het logische gevolg.

Ook op de luchthaven zit de schrik er blijkbaar duchtig in.  Voor het eerst in 49 Europese uitmatchen, moet ik bij thuiskomst uit een EU-land in Charleroi mijn paspoort laten zien. Achter de deur van de douane staat een heel ontvangstcomité klaar: Een 15-tal agenten, 2 federale agenten en 3 politiehonden.  Wat hadden ze verwacht misschien?  Uiteraard geraakt iedereen zonder problemen door de controle en kunnen we na enig wachten onze koffers van de bagageband pakken.  In de aankomsthal staat Maikel ons op te wachten. Hij is met de bus meegereisd naar Charleroi om ons te komen halen.  De bagage wordt in de kofferruimte gezet en zo beginnen we aan het laatste deel van ons avontuur.  Het is een hele klus om de flesjes die niet bevroren zijn uit de koelbox te vissen, maar zo goed en zo kwaad het kan, kunnen we iedereen van drank voorzien.  Toevallig klinkt nog een “Wonderwall” op de radio, zodat we ons nog een laatste keer kunnen laten gaan.

In Machelen wordt afscheid genomen van Vanessa, Djoef, Vicky, Ringe, Napa en Piekes, waar ze opnieuw door Vanessa’s vader zullen worden afgehaald. Na een korte plaspauze keren wij naar Keerbergen terug.  De drank wordt van de bus gehaald en gesorteerd en de toiletzakken worden weer verdeeld. Wanneer iedereen weer over zijn eigen materiaal beschikt, wordt er nog even wat gedronken en nagepraat aan de bar.  De wildste verhalen zijn verschenen in België en de thuisblijvers willen maar al te graag weten wat er nu exact gebeurd is.  Dat er nog veel over Malaga zal worden nagepraat, staat als een paal boven water.

De leden halen de loftrompet boven voor de organisatie van deze onvergetelijke away.  Vergeet niet dat een heel team hier hard heeft aan gewerkt en dat ook mensen die er in Malaga helaas niet bij waren achter de schermen heel belangrijk werk verricht hebben.  De taak voor dit seizoen zit er helaas op, maar zeg nu eerlijk: toch liever op deze manier eruit dan de manier van de laatste 4 jaar?

Tot over 8 maand!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen