Limassol

Na onze fantastische trip in Vilnius, kijken we uit naar waar de laatste voorronde ons leiden zal.  Zolang we het Israëlische Hapoel Kiryat Shmona FC maar mijden, ben ik tevreden. Cyprus in het hoogseizoen heb ik liever niet. Een weekje Roemenië met Cluj zie ik dan weer wel zitten. Via onze Brugse en Amsterdamse contacten weten we dat Maribor best leuk kan zijn, maar mijn absolute favoriet is het Zweedse Helsingborg. Een bijkomende beperking is dat ik op vrijdag 24 augustus naar een trouwfeest moet. Dat beperkt voor sommige trips de mogelijke routes: ook nogal een idee om te trouwen tijdens het voetbalseizoen. Indien Cluj of Limassol liefst uit in de tweede week dus. Na 4 balletjes zijn mijn favoriete tegenstanders al niet meer mogelijk. Even later krijgen we het Cypriotische Limassol voorgeschoteld: eerst uit uiteraard. De zoektocht naar te betalen routes én tijdige thuiskomst kan beginnen. Een overenthousiaste Anderlechtfan, die in Cyprus werkt, bemoeilijkt de zoektocht door op elke denkbare internetpagina de goedkope routes te posten. Zelfs doorwinterde Europese aanwezigen spelen zijn spelletje mee: sommigen zullen het nooit leren.

De communicatieschermpjes van facebook schieten massaal open en de telefoon staat de komende 4 uur alweer amper stil. Badge, die naar Bruxelles-les-bains wil, moet liefst 3 uur proberen alvorens hij me aan de lijn krijgt. Ik vind opties vanuit België en Duitsland, maar ofwel liggen de retoururen niet goed, ofwel is het eigenlijk te duur. Uiteindelijk draagt een dure vlucht vanuit Brussel, met daaraan gekoppeld een verblijf van zondagnacht tot donderdag, mijn voorkeur weg.  Sommige van mijn gezellen zien die periode niet zitten, gezien ze eerder reeds een langdurige vakantie hebben geboekt of niet over de nodige vakantiedagen beschikken. Maarten van Marie-Therese komt met een oplossing van dinsdag tot donderdag op de proppen. In ruil mag hij als enige Leuvenaar met de Keerbergense delegatie mee naar Cyprus. Ik leg me bij de meerderheid neer en zie mijn vakantie alweer 2 dagen ingekort. 2 dagen voor vertrek boeken alsnog 2 supporters hun trip. Uiteindelijk zullen 11 Purple Haze en 1 verstekeling van Leuven de verplaatsing naar Cyprus maken.

Mijn zus en de zus van Avatar voeren ons naar de luchthaven in Charleroi. Niet veel later arriveert ook Maarten en uiteindelijk maken de gasten van Aalst de delegatie compleet. In de inkomhal worden de eerste Jupilers naar binnen gegoten en na de controle wordt door de meesten nog snel een hapje gegeten. En dan bedoelen we: zeer snel. We hebben amper 40 minuten meer voor vertrek.  Als laatste stappen we op het vliegtuig en nemen we onze plaatsen in. Door onze laattijdige boarding zitten we helemaal verspreid, dus dient er regelmatig naar elkaar geroepen te worden om te checken of alles nog ok is: Ringe!? Voor Jerome, links van mij, wordt het een zeer leerrijke trip. Van nature Franstalig op weg met 10 Nederlandstaligen met quasi allemaal verschillende dialecten, het lijkt wel een taalkamp. Aan mijn rechterzijde zit een Slowaakse, die in Amsterdam woont en op de Wallen werkt. Ik weet wat je denkt, maar nee: ze werkt als barvrouw in een coffeeshop. 4,5 uur vliegen lijkt wel een eeuwigheid, nog langer dan naar Moskou. We vliegen over de Griekse Eilanden en kunnen nu reeds genieten van het zonnetje en de helderblauwe zee onder ons: een prachtig uitzicht. De landingsbaan ligt vlak aan de kust, zodat we ons hotel en het strand reeds bij het landen kunnen aanschouwen: het ziet er geweldig uit.

Omstreeks 19 uur lopen we over de zeedijk (als we dat al zo kunnen noemen) en checken we in. Voor de eerste keer in 45 Europese trips zitten we in een appartement en dit appartement voor 4 is ruim genoeg om de hele bende in op te vangen. Bovendien grenst onze deur aan het buitenzwembad en geeft onze living en slaapkamer uitzicht over het strand met palmbomen en de helderblauwe Middellandse Zee. Wanneer we ons appartement verlaten om in 1 van de gezellige loungebars op de boulevard een eerste cocktail gaan te drinken, zijn er al 2 over de omheining geklommen om een plonsje te maken in het zwembad.

We nestelen ons in de loungebar naast ons hotel: In de paarswitte zetels genieten we van de alcoholische versnaperingen, gebracht door 2 knappe serveuses. Of genieten we nu van de 2 knappe serveuses die alcoholische versnaperingen brengen? Enfin, kiest u zelf maar.  Enkele uren later begint de maag te knorren en reppen we ons sito presto naar een Grieks restaurant…. 5 meter verder.  Bij deze tropische temperaturen mag er niet teveel energie verbruikt worden. Nog voor we de mixed grills, de grilled steaks of de pasta’s laten aanrukken, is de trip voor onze Leuvense verstekeling geslaagd: de eerste Stella is een feit! De borden liggen overvol en hoewel het vlees iets lichter gebakken mocht zijn, wordt er stilzwijgend beslist om ook de komende dagen hier te komen eten. De beslissing viel zelfs nog voor het gratis dessert: crème glace!

Na een chaotische afrekening, verkennen we de andere buurt van ons hotel. Intussen hebben ook Ludo en Nick van Olen onze groep gespot en zich bij ons aangesloten. Bij de eerste de beste Beach bar waaien we binnen en worden de eerste voltallige cocktails besteld. De uitbater is best aardig en doet ons een rondje Tequila cadeau: het levert lachwekkende taferelen op.  Terwijl wij in gesprek gaan met een fan van Rapid Boekarest, hebben de gokkers onder ons een casino ontdekt: ternauwernood kunnen we de groep bij elkaar houden. Om te beletten dat de groep in slaap dommelt, besluiten we een discotheek op te zoeken. Normaal gezien zijn de discotheken op dinsdag gesloten, maar 2 Noorse dames wijzen ons de weg naar een discotheek die open zou moeten zijn.

Op de uitgestippelde route naar de discotheek komen we onmiddellijk een nachtwinkel tegen, wat Maarten op het lumineuze idee brengt de drankvoorraad voor morgen te gaan bespreken.  De brave man verstaat amper Engels, maar na 10 minuten proberen heeft hij het begrepen. Tot we het hem op zijn briefje zien schrijven: Nee, geen 16 pinten, 60!!  De man duikt zijn kelder in, komt weer naar boven met 3 dozen blikjes Carlsberg en maakt wat plaats in zijn koeltoog om onze 60 blikjes koel te houden voor de trip van morgen: Dat is dat.  We zetten onze weg verder, maar er zijn geen mensen op de straat te bespeuren, nergens zien we lichten tekeer gaan of horen we ook maar enige vorm van muziek. De discotheek is niet open, dan maar weer naar het strand. We passeren de achterkanten van enkele hotels tot plots van achter een hoekje een wulpse “Joehoe” onze oren bereikt. Zo snel als Ringe kon niemand zijn om achter de hoek een kijkje te gaan nemen.  Dit tafereel hebben we in Istanbul al eens gezien en ik heb geen zin om in een doodse, donkere verlaten kroeg gaan te zitten… tot ik op de deur de 7 magische letters zie blinken: KARAOKE. Here we go! Nog voor we de eerste bestelling geplaatst hebben, galmt de eerste Wonderwall door de keet, terwijl Ringe de barvrouw al eens van de grond tilt.  Hij wordt prompt gevraagd een whisky te trakteren, wat vriendelijk wordt geweigerd uiteraard.  Ruim een uur passeren alle klassiekers de revue. Als de barvrouw zowat iedereen heeft gevraagd om een whisky te trakteren, is het welletjes geweest en beslissen we om een andere plek op te zoeken. We belanden terug in een loungebar op de dijk en ploffen in de relaxte zeteltjes neer voor een laatste glas. Intussen is ook Anthony gearriveerd en worden de eerste verhalen van dit nieuwe avontuur uitgewisseld.

Voor Ringe is het omstreeks half drie genoeg geweest: tijd om te zwemmen en gezien ik eerder op de avond had aangegeven mee te gaan, laat ik mij niet kennen. Waar Ringe zijn schoenen, kousen en broek al op het terras uitspeelt, zal ik wel wandelen tot aan het water alvorens schoenen en kousen uit te trekken.  Uiteraard wil de rest van de bende getuige zijn van ons nachtelijke zeebezoek, wat de kans op gepikte kleren uiteraard gevoelig verhoogt: de gasten blijven echter fairplay terwijl wij 20 meter ver het water in stappen, waar we amper 2 meter verder kunnen zien. Het water is warm en het water wordt plots weer minder diep na een tiental meter: vreemd.  Mijn poging om Ringe te tackelen wordt net op tijd opgemerkt, dus wordt het rennen om geen koekje van eigen deeg te krijgen. Ringe heeft namelijk enkel nog onderbroek en T-shirt aan, terwijl ik enkel schoenen en kousen heb uitgedaan. Een half uur later zitten we weer in de loungezetels te lachen als Ringe ongemerkt wil proberen de muziek harder te zetten.  We krijgen nog een laatste drankje en dan is het tijd om de bar te sluiten.  Terwijl de bende naar binnen wandelt en zijn bed gaat opzoeken, duiken Ringe, Diaz, Marcelino en Avatar nog even het casino binnen.  De airco heeft de kamer lekker koel gehouden en in no time ligt iedereen zalig te slapen.

Doordat ik voor ’s nachts de airco op de kamer heb afgezet, wordt het ’s morgens al snel erg warm in de kamer. Rond half tien ben ik al klaarwakker, maar Jerome ligt nog rustig te pitten en de gasten op de andere slaapkamer hoor ik ook nog lekker ronken. Rond 11 uur is het dan toch welletjes geweest. Ik wil gaan zwemmen en gezien ik niet goed tegen de zon kan, moet dat voor de heetste uren van de dag gebeuren.  Tussen half twaalf en twaalf hebben we de eerste strandstoelen en parasol betaald en wordt al dan niet de eerste laag zonnecrème gesmeerd. Het water is heerlijk warm, maar enorm zout. Het moet zowat 12 jaar geleden zijn dat ik nog eens in een zee heb gelegen. Niet veel later komen ook de gasten van Aalst het water in gespurt en wordt er heel wat afgelachen en gedold met elkaar. Uiteraard wordt de aandacht op tijd en stond eens afgeleid door een dame die voorbij gezwommen komt. Ook wanneer we even aan de zon proberen te ontsnappen en liggen op te drogen op onze strandstoelen, vragen bepaalde dames om onze aandacht. Wie zijn wij om hen die te weigeren?  De dame die de drank op het strand rondbrengt, werkt bijzonder hard, maar gezien het vele aantal mensen en de vele tientallen meters tot aan haar café duurt het elke keer ontzettend lang eer de drank bij ons geraakt. We besluiten om het strandbarretje, waar we ons gisteren nog hebben omgekleed voor de nachtelijke duik, op te zoeken. Na 100 meter beklaag ik mij te zijn meegegaan, ondanks dat ik dringend moet pissen. Ik had niet gedacht aan het hete zand, wat maakt dat ik net over hete kolen loop. Mijn voetzolen branden en de strandbar is echt nog ver. Ik haast me naar de toiletten, maar daar word ik direct weer buiten gewezen: getverdemme zeg, verbrande voetzolen, een blaas op springen, maar eerst nog voeten spoelen. 10 minuten later zit ik bij de rest van de bende te genieten van een lekkere frisse cocktail.

De meesten van de groep blijven hangen in de strandbar, maar ik wil ten volle profiteren van het mooie weer en de nabijheid van de zee. Op andere Europese aways zitten we nu in een irish bar pinten te hijsen en af te tellen tot het begin van de match, nu genieten we van dik 40°C met een aardig zeebriesje dat de temperaturen draaglijk maakt en zeewater van 29°C. Om terug te keren naar ons plekje kies ik voor een andere route: het water in en al zwemmend terug, dat had ik daarstraks beter ook zo gedaan.  Napa en Ava liggen in het water wat bij te praten, wanneer ik hen vanuit de rug verras met wat waterpret. Nog enkele keren wordt er over en weer gelopen tussen strandstoelen en water, maar rond 17 uur beginnen de gedachten toch af te dwalen naar de match. Tijd om in het hotel het zout wat van ons lichaam te spoelen en ons op te frissen, iets te gaan eten en ons klaar te maken voor de wedstrijd.

Een uurtje later zitten we alweer bij de Griek om de plaatselijke spaghetti te quoteren. Diaz en Marcelino gaan een plaatselijk visrestaurant uitproberen en komen met uitstekende recensies terug. Tijd om de bestelde drank op te halen in de nachtwinkel en nog enkele Carlsberg naar binnen te gieten en te wachten tot het bestelde busje arriveert.  Ook DJ Danny en zijn gezellen en de delegatie van de SC van Wetteren zullen met ons busje mee naar Nicosia reizen: Anderlecht’s main away faces, one big happy family.

Wanneer het busje arriveert, stellen we ons voor aan de buschauffeur, maar de brave man is het Engels niet machtig. Tijd voor een eerste groepsfoto alvorens we de blikjes in de bus stapelen en we naar de hoofdstad vertrekken. Onze foto trekt de aandacht bij een Belgisch gezin, die even komen polsen of we een goed resultaat zien zitten. De minderjarige dochters willen maar al te graag mee, maar gezien de vele kale koppen, blote torso’s versierd met tattoo’s en de vele blikjes bier, zijn pa en ma niet te vermurwen. We doen onze uiterste best voor de meisjes, zowel de verantwoordelijke van de SC van Leuven, als die van Wetteren als ik zijn niet genoeg om hen te overhalen hun dochters mee te laten gaan: het is duidelijk dat het voor enkele uren zal leiden tot beeld zonder klank.  Geen radio in het busje is een absolute tegenvaller, maar wij hebben al voor hetere vuren gestaan in Europa. Terwijl de blikjes bier worden uitgedeeld, selecteert Maarten de beste muziek op zijn Smartphone en via de microfoon kan de bus toch nog luisteren naar menig klassiekers: De sfeer zit er goed in.

Zoals bij elke verre verplaatsing de laatste jaren moeten de tickets weer worden opgehaald in 1 of ander hotel. We beschikken alleen over de naam van het hotel, geen adres, rien de botten. Onze buschauffeur rijdt met ons op de parking, maar nergens in de buurt valt een hotel te ontwaren. Het enige wat het zou kunnen geweest zijn is een gebouw omgeven door sportvelden: een soort oefencomplex.  We besluiten terug te keren.  Er heerst een drukte van jewelste van Cypriotische fans en ook de politie lijkt niet op de hoogte van de afspraken.  Desondanks stappen we van de bus en besluiten we zelf maar een kijkje te gaan nemen. De eerste onvriendelijke blikken worden ons toegeworpen, maar daartegenover staan de mensen die ons vriendelijk toewuiven, lachen of foto’s staan te nemen. Het oefencomplex blijkt uiteindelijk het gebouw te zijn waar we onze tickets kunnen afhalen. Niet in het gebouw, maar hoekje om. Op straat dus, tussen de Cypriotische fans. What the fuck is nu het nut geweest om de tickets pas hier uit te delen? Het wordt nog mooier. De paspoorten worden vergeleken met de namen die werden doorgegeven op de lijst en alleen bij een identieke match, wordt het ticket overhandigd. Marcelino en Anthony hebben echter later geboekt dan wanneer de lijst moet doorgegeven worden. Zij staan dus niet op de lijst en krijgen geen ticket. Gelukkig heeft er iemand een uitnodiging gekregen van Anderlecht en kan Marcelino al zijn ticket bemachtigen. Voor Anthony verloopt alles wat moeilijker. Ze blijven hem een ticket weigeren en hoewel Vosse van ASA alles in het werk stelt om via een official van Anderlecht aan extra tickets te geraken, verknoeit hij een leugentje om bestwil van Anthony om zo aan zijn ticket te geraken. Een Oostendse woede-aanval is het gevolg. Er volgen wat sussende woorden en de groep – dik 40 man – is bereid om het stadion niet te betreden als er voor Anthony geen ticket wordt gevonden. Alleen Tim De Pril en zijn gezellen lappen de solidariteitsactie aan hun laars. Uiteindelijk komt een official van Anderlecht zich vergewissen van de toestand aan de ticketing. Terwijl de man probeert aan de benodigde tickets te geraken, achten enkele Cyprioten hun tijd gekomen om de groep Anderlechtfans uit te komen dagen. Er wordt over en weer geroepen en de Cypriotische organisatie trommelt in allerijl 3 (!!) veiligheidsmensen op. Buiten verkeerspolitie hadden ze voor vandaag niets voorzien. Een halfuur voor de wedstrijd beschikt iedereen eindelijk over zijn ticket en kunnen we onze weg naar het vak opzoeken.  

1 van de bobo’s van Limassol wordt helemaal nerveus en maant ons aan tot stilte op de weg naar ons vak. Men wil ons door het hotel naar ons vak loodsen. Wanneer we het hotel doorkomen, komen we uit in een klein atletiekstadionnetje en achten we ons moment gekomen voor een nieuwe groepsfoto. We snellen in de tribune en laten ons duidelijk horen: “Let’s go fucking mental, let’s go fucking mental, nananana” klinkt het uit alle meegereisde kelen. De Cypriotische bobo grijpt zich naar de haren. Nadat we duidelijke filmpjes en foto’s hebben, kruipen we weer uit de tribune en zijn we weer klaar om de official te volgen.  Tot Ringe en ik ons klaarzetten in de startblokken van de 100m om Usain Bolt te imiteren. Dan is het voor de Cyprioot genoeg: hij staat zich druk te maken en is volledig in paniek. Ok, ok, we wandelen wel mee zoals een klasje kleuters. Een kwartier voor de match staan we dan uiteindelijk voor de ingang van ons vak.

Voor we het vak ingaan, komt een supporter met het idee om allemaal in bloot bovenlijf de tribune in te stormen, simpelweg om de reactie van de Cyprioten te checken.  Jong en oud, iedereen doet mee, behalve F. uit W. en zijn bende. Reden: in tegenstelling tot andere Europese aways, nog niet genoeg gedronken. We wachten tot de laatste supporter door de fouillage is en stormen het vak binnen. Het moet een grappig zicht geweest zijn: 5 seconden en dan plots niets meer. De hele groep rent naar voren in het vak, klimt op de omheining en schreeuwt zich de longen uit het lijf. Anderlechtspelers staken hun opwarming en kijken ons vol ongeloof aan, de fans van Limassol trakteren ons op gefluit en awoert-geroep.  De foto’s of tv-beelden bereiken België al snel, want nog op het moment dat de veiligheidsmensen ons vragen om in het hogere gedeelte van de tribune te gaan zitten, krijgen we al de eerste berichten vanuit België.

Al van bij het aanschouwen van de opwarming zitten de meegereisde supporters met een wrang gevoel: er werd gekozen voor extra veiligheid en dat zint ons niet. Als we in Cyprus al niet meer van eigen sterkte uitgaan, waar dan nog wel? Als Anderlecht dan ook nog eens ongelooflijk zwak begint, kijken de fans elkaar vol ongeloof aan. Alweer ligt de route naar de Champions league open, het zal toch weer niet waar zijn zeker? Al na een kwartier moet Proto een kopbal vanonder de lat wegtikken en 2 scherp getrapte hoekschoppen worden aan de eerste paal weggekopt door Biglia. Als Gillet dan eens doorbreekt op rechts, wordt zijn lage schot met de voeten gered door de thuisdoelman. Op de tegenaanval redt Proto ons van een achterstand na goed uitkomen op een vrijstaande Cyprioot. Afstel, maar geen uitstel: uit de derde goeie corner wordt de 1-0 tegen de touwen gekopt. Het stadion ontploft. De rest van de eerste helft weet Anderlecht niets terug te doen. Anderlecht kwam wel gretig uit de kleedkamers. Jovanovic verslikte zich in een controle, waardoor de Cypriotische doelman kon redden. Even later was er een schitterende redding nodig op een kopbal van Wasilewski. Het vuur doofde weer uit, tot Kanu aan een slalom begint en de bal buitenkantje links klaarlegt voor Mbokani. Alleen voor de doelman overhoeks geschoten en 1-1. Het hele uitvak veert recht, maar ik blijf principieel op m’n stoeltje zitten. Waar de thuisblijvers het halen om te sms’en dat ze me op tv hebben zien juichen is zowel voor mij als voor mijn kompanen een raadsel. Erop en erover zou een mens denken. Ei zo na is het zover, maar de kanonskogel van Jovanovic stuit op de borst van de doelman. Dat moet pijn gedaan hebben. Na balverlies van Jovanovic, laat ook Gillet zich veel te makkelijk uitspelen. Terwijl iedereen alleen oog heeft voor de tegenstander in de 16, komt de bal voor de voeten van een tegenstander terecht. Proto is zich nog aan het herpositioneren en kan de bal onvoldoende raken: via de paal staat het 2-1. Van Den Brom probeert nog iets te forceren met de snelheid en de traptechniek van Iakovenko. De vervanging is niet naar de zin van Jovanovic, die direct naar binnen wil. Dat wordt verhinderd door de trainersstaf, waarna de driftkikker het nodig vindt op enkele drankbussen te trappen. De scheidsrechter kan er niet om lachen en duwt hem zijn 2e gele kaart onder de neus: rood en geen Jovanovic voor de terugwedstrijd. Proto moet nog de 3-1 voorkomen. Vlak voor tijd nog de ultieme kans voor Anderlecht, maar Gillet levert iets af tussen een schot en een voorzet en Mbokani is te laat om binnen te duwen. 2-1 verlies  in Cyprus: de verlieswedstrijden tegen prullenploegen beginnen deprimerend te worden.

Na het gebruikelijke halfuurtje wachten, worden we door de in allerijl opgetrommelde oproerpolitie naar de parking begeleid. Ze drukken ons op het hart dat er ons niets zal gebeuren, want dat ze de supporters van de tegenstand haten. Altijd problemen met de fans van Limassol, ze zijn zonder twijfel de meest agressieve supporters van het eiland volgens de politie. Ze omsingelen het busje en maken een praatje met ons tot de meeste supporters de parking verlaten hebben en we kunnen vertrekken. We rijden de parking af en worden vrolijk uitgezwaaid door de achtergebleven Cypriotische supporters: tot in Brussel!  De sfeer op het busje is bedrukt. De teleurstelling wordt getweet aan Van Den Brom.

45 minuten later staan we weer voor ons hotel en ploffen we in de zeteltjes, klaar voor een frisse pint of cocktail. Er wordt nog wat gediscussieerd over de wedstrijd en over de andere uitslagen, er wordt nog snel iets gegeten of wat opgefrist voor we op zoek gaan naar een bar met wat muziek. Napa heeft teveel pijn in de schouder en besluit om te gaan rusten, net als Mik. Wij belanden in hetzelfde barretje als gisterenavond. Er klinkt wat meer Europese muziek en er zit heel wat knap vrouwelijk volk. Bij de eerste 2 nummers wordt direct luidkeels meegezongen en al snel wordt een hele reeks plaatjes aangevraagd.  De nederlaag is duidelijk al verteerd en iedereen is weer in party-mood. Dat werkt blijkbaar zeer aanstekelijk want alle aanwezige toeristen doen mee of komen een praatje maken. Als we onze vlag van “Crazy Belgians On Tour” bovenhalen is de sfeer helemaal compleet: iedereen gaat uit zijn dak. Ringe gaat op zijn knieën voor 2 Deense dames, Diaz is aan het socializen met 2 Engelse beauty’s, terwijl ik rondjes bestel bij Emily. Uiteraard moet deze bevallige serveuse mee op de foto. De Deense dames worden ingewijd in de wereld van de vrouwenfilms: Topgun en Dirty Dancing. Uiteindelijk kunnen ook de Cyprioten het niet laten om een praatje te komen slaan. Het zijn fans van Famagusta en laten duidelijk blijken niets te moeten weten van Limassol: Anderlecht wordt luidkeels aangemoedigd. In ruil willen ze onze support horen voor Famagusta. Buiten ons gerekend, We are Anderlecht, not Famagusta. We krijgen nog een korte geschiedenisles over hun team en de bezetting van hun stad door de Turken, alvorens ze met hun dronken vriend verder wandelen. Omstreeks 4 uur wordt de bar gesloten en worden we gevraagd het terras te verlaten. We gaan op zoek naar de discotheek waarvan gisteren sprake was. De discotheek is inderdaad open, maar er komen al veel mensen naar buiten. Bovendien is de club maar 1 uur meer open en moet iedereen nog inkom betalen. Alleen Maarten en Steven zien dat nog zitten, de rest wandelt terug naar de kust.  Ook daar is alles toe. Ludo, Nick en Bjorn gaan nog eten halen, de rest keert terug naar het hotel.

Amper 5 uur later ben ik alweer wakker, de zon beukt al in op onze kamer. Het is duidelijk nog warmer dan gisteren. Wegens een verbrande rug zijn Jerome en Mik niet meer te overtuigen tot nog een zwempartij. Napa zit al te ontbijten in het barretje voor ons hotel. Van op ons balkon roep ik hem toe en een klein kwartier later liggen we in het warme water. Terwijl de boys van Aalst nog van een ontbijt genieten, komen ook Driesmans, Avatar en Maarten het water ingelopen. Ik voel de zon branden, maar voor die 2 uurtjes dat ons nog rest, wil ik van het water genieten. Rest slechts 1 vraag: hoe komt het toch dat het water kouder aanvoelt dan gisteren?  Napa geeft de wetenschappelijke verklaring voor de gevoelstemperatuur van het water. Gezien het vandaag aanzienlijk warmer is dan gisteren, is het verschil tussen watertemperatuur en buitentemperatuur natuurlijk ook groter. Vandaar het water kouder aanvoelt dan gisteren, ondanks dat het water zelf natuurlijk even warm is.  Bedankt voor zoveel wijsheid, Napa: we zullen het nooit meer vergeten! Ook de gasten van Aalst komen nog het water ingestormd, als is Ringe wel vergeten eerst de 600€ winst van gisterenavond uit zijn zwemshort te halen: dat wordt briefjes drogen. Er wordt nog wat gezwommen, gestoeid en gelachen alvorens we weer naar het hotel gaan. Om 12 uur moeten we uit de kamers en natuurlijk moet het zout nog van ons lichaam gespoeld worden. Na een heerlijke douche en een foto met de prachtige Middellandse Zee op de achtergrond, verlaten we het hotel en installeren we ons een laatste keer bij de Griek.

Na een pizza Margerita en het gratis ijsje als dessert, proberen we de manager van de zaak te overhalen om ons online te laten inchecken voor de terugvlucht. Na enige Leuvense charme mogen we gebruik maken van haar laptop. Jammer genoeg is de online check-in al gesloten. We zullen het ter plaatse nog moeten regelen.  Een uur voor vertrek arriveren we in de luchthaven en al snel is duidelijk dat het niet te snel vooruit mag gaan.  Blijkbaar is er ook nog eens een overboeking en moet er voor Jerome nog plaats gevonden worden.  Terwijl de luchthavenbediendes zijn plaats op de vlucht proberen te regelen, maken wij een praatje en een foto met Georges Grun. Slechts een half uur voor vertrek is de kaart van Jerome in orde en kunnen we ons door de controles haasten.

We zitten vlak achter de businessclass en hebben beenruimte zat.  Vlak na het opstijgen krijgen we van de piloot even politieke les over de bezetting van de Turken. Politiek op een vliegtuig, zelden gehoord. Na de geschiedenisles worden er een pak cd’s in de laders gestoken en kunnen we filmpjes kijken of muziek luisteren. Het wordt switchen tussen een full cd van Queen en een verzameling Europese hits: op de eerste rij van het vliegtuig wordt vrolijk meegedanst en gezongen. Waarschijnlijk tot ergernis van de rijen achter ons. Georges Grun kan er nog wel om lachen. 4 uur later landen we in Zaventem. Daar staat een vriendin van Avatar ons met een minibusje op te wachten. Alle supporters wringen zich met valies in het busje om 5 minuten later voor de deur van Vanessa afgezet te worden. We maken afspraken voor de trouw van morgen, de match in OHL van overmorgen en wensen elkaar een veilige terugreis. Na een afsluitend pintje in ons aller Bamboebar is het tijd voor het traditionele frietje na een Europese away.

En dan maar uitkijken naar de terugmatch van volgende week: Champions League of Europa League, that’s the question!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen