Ekranas

Gezien Chelsea de Champions League finale van het seizoen 2011-2012 wist te winnen en zich via de eigen competitie niet wist te plaatsen voor de Champions League, is Anderlecht veroordeeld tot het spelen van 2 kwalificatieronden. Dat moet natuurlijk weer net ons overkomen. Niet getreurd echter, tegelijk betekent het natuurlijk mogelijk ook weer 2 avonturen meer.

In juli grijpt fred de eerste week mooi weer meteen aan om een barbecue te organiseren voor de vaste gezichten van de supportersclub. Uitgerekend op de dag waarop beslist wordt wie onze eerste tegenstander zal gaan worden.  Ofwel gaan we naar het Ierse Shamrock Rovers ofwel krijgen we het Litouwse Ekranas voorgeschoteld. De heenmatch  in Ierland was geëindigd op 0-0, dus moeten we wachten op het resultaat van vandaag om te kunnen boeken.  Op zo’n dagen ben ik het liefst thuis om op het gemak en met alle gegevens van de bekende gezichten bij de hand het boeken van de vluchten te kunnen doen.  De vluchten naar Ierland staan behoorlijk duur, zodat mogelijk alternatieve routes of zelfs minibusjes moeten onderzocht worden.  Om Ekranas te bereiken daarentegen zijn de prijzen gunstiger, maar er moeten nog een heel aantal kilometers overbrugd worden, zodat ik ook voor deze trip weinig interesse verwacht.  Nadat Fred me meermaals bevestigt dat de wedstrijd bij hem thuis kan gevolgd worden en dat er intussen ook in Kalmthout internet bestaat om de vluchten te kunnen boeken, besluit ik hem mijn Excel met alle nodige gegevens en de mogelijke reisroutes door te mailen: ik ga naar de barbecue.

Bouwverlof, vakantie, mooi weertje: lekker naar het noorden van Antwerpen knallen denkt een mens dan.  Dat lukt ook perfect tot aan de afrit van Stabroek. Daar staat het plots stil. Over de laatste 6 kilometer rij ik liefst 45 minuten: niet bevorderlijk voor de zenuwen.  Het mooie weer, de frisse pintjes, een zwembad en lekker eten kan echter wonderen doen.  Ekranas leidt intussen met 2-0, dus maak ik mij klaar om de boekingen te kunnen verrichten.  Hebben ze intussen wel internet in Kalmthout, van een externe muis hebben ze nog niet gehoord.  Bon, ik zal me dan wel behelpen met het touchpad, ook al is dat helemaal niets voor mij.  Het toetsenbord is op zijn beurt dan weer een Qwerty: ik begin nerveus te worden. Als IT van Fred zijn bedrijf dan ook nog eens uitgerekend vandaag de paswoorden heeft veranderd, waardoor we niet aan mijn doorgemailde gegevens geraken, krijg ik het op mijn heupen.  Ik bel Maarten van Leuven met de vraag of hij voor Bjorn en mij kan bijboeken.  In tussentijd scoort Shamrock in de blessuretijd nog 2-1, dus toch maar even wachten op het eindsignaal.

Tijdens het boeken blijft de website van Wizz-Air even hangen en in de veronderstelling dat we de boeking opnieuw moeten proberen, blijkt dat we een dubbele boeking aan ons pan hebben.  Dat is nog niet alles, want de volgende morgen blijkt het stadion van Ekranas te klein en is er sprake van uit te wijken naar Vilnius: godverdomme!  We hadden het plan om te vliegen op Riga en vandaar verder te reizen met een huurwagen. Vanuit Riga naar Vilnius reizen is zeker te doen, maar dan spenderen we driekwart van onze uitstap in de auto.  Dat zien we niet zitten en dus besluiten we om te boeken naar ofwel Kaunas ofwel Vilnius. De enige info omtrent deze wedstrijd vernemen we via de media.  Ik bel naar de ticketing van Anderlecht om te checken of de geruchten kloppen en of het nu vaststaat dat er in Vilnius zal worden gespeeld.  De dame aan de andere kant van de lijn lacht me eerst vierkant uit, want “ja mijnheer, ge moet niet boeken vooraleer alles vaststaat hé”.  Klopt mevrouw, als we moeten wachten op de info die we van Anderlecht krijgen, zijn de prijzen van de vluchten verdriedubbeld. Daarna zegt ze dat Anderlecht niet op de hoogte is van de materie.  Dan nemen we het heft maar in eigen handen. Maarten belt zelf naar Litouwen en tot onze eigen verbazing krijgen we de manager van Ekranas aan de lijn.  Hij zegt ons dat het 99% zeker is dat de wedstrijd in Vilnius zal worden gespeeld. Meer nog, iemand van Anderlecht is onderweg om zijn fiat te geven.  Hoezo, Anderlecht is niet op de hoogte van de materie? Knap staaltje klantvriendelijkheid ten opzichte van de eigen fans.  We wachten nog 1 dag af en bellen nog eens terug met de manager van Ekranas. Hij bevestigt dat de match in Vilnius zal worden gespeeld. Vilnius, daar hopen we nu al jàren op!  Bijgevolg boeken we onze vlucht om, annuleren ons hotel in Riga en boeken op advies van Mossie van Olen een ander hotel in Vilnius: 5 Purple Haze, 2 Leuven en 5 Olen on tour!

Op dinsdag 7 augustus is het dan zover.  Eerst pik ik Bjorn op aan de Bamboebar en 20 minuten later stappen aan het rond punt van Rotselaar ook Maarten en Stijn van Leuven bij in de auto: Eindhoven, here we come.  In de bar van de vertrekhal zitten de mannen van Olen al op ons te wachten, voorzien van halve liters bier.  Er zijn nog andere supporters die voor deze route gekozen hebben, zodat uiteindelijk een 25-tal supporters aan de bar verzameld zitten.  De vlucht verloopt voorspoedig en in Vilnius halen we gelijk de eerste lita’s af, zodat we bij aankomst meteen het centrum in kunnen.  Als we de luchthaven onder een stralende zon uitwandelen worden we opgewacht door een man met een naambordje: “Sportingboys”. Great!  2 busjes brengen het gezelschap naar het hotel.  De rit duurt nog geen 10 minuten en een kwartiertje later zijn we ingecheckt, ligt de bagage al op de kamer – met een tv-scherm van 15 cm op 8 cm ofzo – en kunnen we op zoek naar eten.

Na 10 minuten stappen, bereiken we het historische centrum van de stad. Klein maar gezellig.  Iedereen heeft honger, dus de eerste bekommernis is om een goed restaurant te vinden.  Veel zal Mossie hier bij zijn vorig bezoek niet gegeten hebben, want van restaurants kan hij zich niet teveel herinneren, de cafés daarentegen.  Op het plein vinden we een vleesrestaurant.  We zetten ons met z’n 8-en rond een enorme vierkante tafel vanwaar we de Olympische Spelen op tv kunnen volgen.  Een lekkere steak zou smaken. Uiteraard wordt er aan Piekes gedacht en bestellen de grote eters een mixed grill schotel. Die wordt uitbundig gefotografeerd en meteen op zijn facebook gezet.   Na de maaltijd gaan we op aanraden van Mossie naar Bar Salento. Overdag een gezellige kroeg om iets te drinken, ’s nachts de beste discotheek van Vilnius. Van op het terras kunnen we de Olympische Spelen volgen op de tv en kunnen we eveneens de passerende schoonheden beoordelen.  Het weer is niet slechter dan in België, maar een onaangenaam koud windje, doet de groep besluiten om binnen te gaan zitten. Dat is zonder Nick van Olen en Stijn van Leuven gerekend. Zij hebben elkaar gevonden en blijven urenlang op het terras in de wind zitten kletsen.

De pinten zijn niet de beste die we ooit gedronken hebben, maar de gasten van Olen lijken ze wel te kunnen pruimen: de halve liters gaan vlot over de toog.  Maarten heeft zijn vertrouwde Long Island Ice Tea al voor zijn neus staan en probeert nu ook de anderen van zijn godendrank te overtuigen. Ludo besluit als eerste toe te geven.  Ludo had enkele weken eerder op ons tornooi de zuipbeker komen winnen.  Waarschijnlijk was zijn drankverbruik alleen daar al ruimschoots genoeg voor geweest. Stond hij toen nog met pinten te gooien of zijn voetbalzak te zoeken, leren we hem nu op een heel andere manier kennen.  Hij is gevat, sterk met woorden en uitermate grappig met zijn kempens accent:  meermaals ligt het hele gezelschap in een deuk.  We dollen wat met de barvrouwen en na de nodige versnaperingen wordt er voor elk van hen een gepersonaliseerd liedje gezongen.  Eerst denken ze dat we hen uitlachen, maar eens ze doorhebben dat we hen ophemelen, beginnen ze te blozen en zijn ze helemaal van slag.  Steeds meer Anderlechtfans komen in de kroeg postvatten en dus zijn we genoodzaakt om hen de bevallige barvrouwen te leren kennen.  Kan dat beter dan met een gepersonaliseerde song? 

Omstreeks 22 uur verleggen we ons terrein van het café naar de club die achterin hetzelfde gebouw ligt. De ingang is gratis en de kostprijs van de pinten en cocktails is hetzelfde als in het café: dat valt mee.  Een 20-tal Anderlechtfans bevolken de plaatsen aan de bar. Lekker makkelijk om snel aan drank te komen en bovendien strategisch gelegen: wie wil dansen dient dat op de dansvloer vlak voor ons te doen en van dansen krijgt men dorst. Dus moet men weer langs ons passeren om aan drank te geraken.  Qua muziek zijn de Litouwers tamelijk goed mee en soms zijn zelfs aangevraagde platen geen probleem. Maarten wurmt zich tot mee achter de discobar en fluistert de DJ in welke songs we willen horen: Wonderwall schalt uit tientallen kelen.  Steeds meer dames komen de club binnen en zitten mooi te wezen in de zetels of mooi te staan op de dansvloer. Slechts eentje voelt zich geroepen om ook tot een gesprek over te gaan, de rest doet liever alsof we niet bestaan.  De pintjes en cocktails blijven vlot binnengaan en omstreeks 4 uur gaan bij de eersten het licht uit.  Ludo wordt door de portiers gevraagd naar buiten te gaan, anderen vallen in slaap op hun kruk aan de toog.  Nadat ook de laatsten gedaan hebben met hun kunstjes rond de danspaal te vertonen of met hun knieën op de dansvloer te schuiven, besluiten we terug te keren naar ons hotel.

Liggen we nog geen uur in ons bed, hoor ik tumult op de gang.  Aan de taal te horen zijn het de mannen van Olen die thuiskomen: toch maar even een kijkje nemen.  Ook Ludo is thuisgeraakt en hij heeft zowaar een dame meegebracht: have fun!  Wanneer we de dag nadien opstaan, loop ik Ludo tegen het lijf op weg naar de lift.  Als ik vraag waar de dame is, kijkt hij me verbaasd aan:  “Ik gon gistere sloape en der is iniejns e waaf da in maan kamer stoa, jom! Ik zeg, wa doerre ga hie? Bollet is rap af”  Terwijl er velen in Europa moeite doen om iemand IN de kamer te krijgen, moet Ludo moeite doen om ze UIT de kamer te krijgen. Ik lig krom van het lachen. De rest van het gezelschap dat in de lobby zit te wachten enkele minuten later ook.  De dag is goed gestart!  Laten we maar eens iets gaan zoeken waar we kunnen eten.

Op een tweede pleintje vinden we een Italiaan, die de voorkeur wegdraagt van de hele groep.  Het interieur is niet echt alledaags. Het is zeer verzorgd en op zich ook wel gezellig, maar het heeft weg van een kabardoesjke  of een Matroesjka’s-kot. Er zijn tafeltjes afgezonderd in kotjes waar men met maximum 4 personen kan zitten. Aan de zijkanten zijn gordijnen bevestigd. We vragen ons af of die ’s avonds misschien toegedaan worden. De ober lacht zijn tanden bloot maar ontkent dergelijke praktijken in zijn zaak.  De pizza’s en de pasta’s  komen met enige vertraging aan de tafels en zijn niet bijster groot.  Toch krijg ik de mijne niet op.  Ik sukkel met het zuur van het bier van gisteren: niet echt aangenaam.  Nadat we ons een deuk gelachen hebben om de enige gesluierde vrouw die met 200 meter achterstand binnenkomt op de kwalificatie van de 400 meter op de Olympische Spelen, rekenen we af en is het tijd om onze portemonnee bij te vullen: het was een kostelijkere avond dan we hadden verwacht.

We installeren ons weer in bar Salento en bestellen de eerste versnaperingen van de dag.  Vandaag krijgen we een stralend weertje en waar kan je dan beter zitten dan op een terrasje op de belangrijkste straat van Vilnius.  De paraderende dames krijgen punten en wanneer het hele gezelschap unaniem overeenkomt een 10 te geven, resulteert dat in een staande ovatie.  Ook de werkneemsters van de zaak ondergingen een wisseling van de wacht. Van de dames van gisteren is niemand meer te bespeuren, dus moeten we nieuwe liedjes uitvinden en bij gebrek aan inspiratie gewoon de namen aanpassen.  De dames zijn geflatteerd met de Brusselse aandacht.  In de namiddag lijkt het wel of het Litouwse volk heeft collectief vakantie gekregen om de basketbalmatch Rusland – Litouwen op de Olympische Spelen.  Uiteraard steken we onze gastvrouwen graag een hart onder de riem en supporteren we luid en uitdrukkelijk mee voor de Litouwers.  Wanneer Litouwen in een uitzichtloze positie lijkt te zitten en het hele café – op 1 Russische dame na – stilvalt, zijn het zelfs de Anderlechtboys die de moed er weer inpompen. Alsof we onze mauves aan het aanmoedigen zijn, gaan we tekeer. “Com’ooooon”, “Defence, Defence”, “Alleeezzzz” klinken steeds luider en ook de Litouwers gaan er weer in geloven.  Litouwen komt enkele keren terug tot op 2 of 3 punten, maar verliest uiteindelijk met 83-74: spijtig.  Het café loopt weer leeg en is weer helemaal voor Anderlecht.

Intussen zijn zowat alle Anderlechtsupporters bijeengetroept op het terras van de bar. De biertjes of cocktails gaan nog steeds vlotjes binnen en de eerste Anderlechtsongs worden ingezet.  Tijd voor enkele groepsfoto’s, ideaal met de reuzenvlag van Walemmeke. Dat brengt ons op het idee om ook het thuisfront bij deze verplaatsing te betrekken.  Knappe dames worden aangesproken en worden om hun medewerking gevraagd.  Geen geflirt, geen knuffels, geen zoenen, het enige wat we van hen vragen is om in de camera te kijken en te zeggen “Wim N., it’s a shame you’re not in Vilnius”.  De bedoeling is zoveel mogelijk filmpjes te verzamelen.  De dames zijn niet bijster happig om met ons project mee te werken, maar wanneer 1 van de barvrouwen zich uiteindelijk laat overtuigen, heeft ze het hele terras op haar hand.  De eerste take gaat nog mis, maar de tweede wordt feilloos afgewerkt.  Plots staan de kandidates te drummen om nog beter te doen, to grote hilariteit van de 30 supporters natuurlijk.

Dan is het stilaan tijd om de tocht naar het stadion aan te vatten. Supporters die gisteren naar de training gingen kijken, weten ons te vertellen dat het stadion ongeveer 15 minuten stappen is.  Door de smalle straatjes zet de groep zich in beweging, af en toe opgeschrikt door een ingeving van de gasten van mauves Army, die vooraan in de groep lopen.  Ze enerveren zich een beetje omdat de rest van de groep zich niet geroepen voelt om mee te doen.   Wanneer we aan het stadion komen, blijken er voor ons geen loketten open te zijn.  We moeten deze kopen in een wagen die aan de andere kant van het stadion geparkeerd staat.  Inderdaad, aan de ingang van de Ekranas supporters staat een wrak van een auto, met een oude dikke vrouw erin, waar we onze tickets moeten aankopen.  Ongezien voor een Europese wedstrijd.  10 minuten later zitten we in een klein stadionnetje, maar het uitvak is op zich nog best gezellig.  Eetkraampjes of een dranktent is niet voorzien. Een kleine voorraad drank of eten kan gekocht worden uit  de koffer van een volumewagen  die bij het uitvak geparkeerd staat.  De wedstrijd is na de 5-0 overwinning van vorige week totaal overbodig, maar de spelers die hun kans willen grijpen doen uiteraard hun uiterste best. Goed voetballen tegen zo’n slechte tegenstander is sowieso al geen makkelijke opgave, bovendien komen we al snel op voorsprong en krijgt even later de doelman nog eens rood ook.  Het duurt 5 minuten vooraleer men een vervanger gevonden heeft.  We vragen ons af of ze hem misschien uit de tribune geplukt hebben.  Gezien het missen van penalty’s een trend geworden is, roept het uitvak om Proto als penaltynemer. Hij kan erom lachen maar maant de bezoekende fans aan om hun spreekkoren te staken: de penalty wordt gemist tot grote ergernis in het uitvak. Toch gaan we nog rusten bij 0-3.  Intussen dreigen onheilspellende wolken aan de horizon. We hebben geen dak boven het hoofd en als we in de verte de bliksem zien, voelen we de bui al hangen.  Sommigen willen al terug naar de stad, maar de politie weigert om de fans buiten te laten.  Dan maar andere spelletjes om ons te amuseren.  De gasten van Waregem gaan over tot een spelletje verstoppertje: de politie jaagt hen weg vanachter de elektriciteitskast of de verlichtingspaal.  Een beetje lachen lijkt niet aan hen besteed. Dan pikken we maar even DJ Danny’s vlag om zijn verbaasde blik op foto te kunnen vastleggen. Enkele moraalridders onder het Anderlechtpubliek denken er anders over en lichten hem in nog voor hij terug in het vak is.  In een overbodige tweede helft scoort Anderlecht nog eens 3 maal. 0-6, mogen we nu alsjeblief weer naar buiten?

Zelfs nu moeten we een tijdje na de wedstrijd in de tribune blijven: ongelooflijk.  Wanneer we eindelijk buiten mogen, vatten de 48 Anderlechtsupporters hun tocht naar het centrum weer aan.  Zoals ten tijde van de ridders biedt een grote poort toegang tot het centrum van de stad. Eens binnen de stadsmuren gaat iedereen op zoek naar een plekje om te eten.  Wij nestelen ons op een terras op straat en kiezen voor een goeie steak of voor een lekkere schnitzel. We wensen Hans, zijn vrouw en zijn schoonvader een goede reis terug naar Riga. Zij hebben niet omgeboekt en moeten nu het hele eind nog terug met een huurwagen.  Wij gaan op onze beurt weer richting bar Salento om onze trip in schoonheid te beëindigen.  Net wanneer we bericht krijgen vanuit België dat Jacobs Brugge uit de Champions League-voorronde geknikkerd heeft, wordt op de grote markt van Vilnius het vuurwerk ter ere van een gouden medaille op de Olympische Spelen afgeschoten.  Met het vuurwerk op de achtergrond vieren we met z’n zessen de uitschakeling van Club Brugge.

In bar Salento heeft zich intussen al het merendeel van de Belgische aanwezigen verzameld.  Naar aanleiding van het vuurwerk is er ook veel meer volk te bewonderen in de club.  De pintjes en cocktails worden weer vlotjes besteld en vanuit de zeteltjes aan de kant van de zaal wordt de dansende menigte aanschouwd.  Bepaalde gasten van Mauves Army komen een praatje maken en ik tracht hen uit te leggen wat wij hun groepering niet haten.  De gasten die ik spreek zijn zelfs sympathieke gasten, maar we hebben gewoon een verschillende beleving van voetbal: simple as that.  Toch waren ze met een mooi groepje aanwezig en dat verdient respect.  Ludo besluit vandaag maar op tijd in zijn bed te kruipen, de rest feest lustig door. Voor de 40e keer op 2 nachten klinkt het uit volle borst: “oooohoooo sometimes, I’ve got a good feeling!!” zo’n goed gevoel zelfs dat sommigen mij meermaals aansporen om hen zeker niet alleen in de club achter te laten, want het risico is extreem groot dat ze dan nog enkele nachten langer in Vilnius zouden “moeten” blijven. Er wordt gedanst tot anderhalf uur voor onze vlucht zal vertrekken.  Ik roep onze groep bijeen om onze koffers gaan op te halen aan het hotel en naar de luchthaven te vertrekken.  Door de drank zijn sommige supporters iets te uitbundig naar de zin van enkele taxichauffeurs, die er grotere problemen van maken dan nodig is. Uiteindelijk wordt alles gesust of vinden we chauffeurs die ons wel naar het hotel en luchthaven willen brengen. We lopen het hotel in, halen de koffers van de kamer en checken uit: ready to go home.

Op de luchthaven blijkt dat er iemand zo snugger geweest is om zijn boardingkaart op de kamer te laten liggen. Dat kost dan weer een mooie duit om ter plaatse een nieuwe laten af te drukken.  Ook werden er enkele flessen sterke drank aangekocht, die nu niet door de douane mogen.  Even lijken ze te zwichten voor onze argumenten, maar uiteindelijk moeten we de flessen achterlaten.  Een klein uurtje voor vertrek zitten we in een goed gevulde vertrekhal.  Een ouder Nederlands koppel achter ons denkt even bijdehand in te moeten pikken op onze conversatie over het Litouwse nachtleven, maar worden snel op hun plaats gezet door licht aangeschoten supporters.  Niet veel later liggen we in slaap tijdens de vlucht naar huis en worden we pas wakker door de schokken bij de landing: ging elke vlucht maar zo snel voorbij. In Eindhoven nemen we afscheid van elkaar en spoedt iedereen zich naar huis.  Daar wordt nog weken gelachen met de filmpjes die voor de thuisblijvers  op facebook verschijnen. Wim belooft plechtig dat we deze stunt vroeg of laat nog zullen terug krijgen: we zijn benieuwd!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen