Bursaspor

De zenuwen staan behoorlijk gespannen voor de loting van de play-offs voor de Europa League.  In geval van verlies is er geen vangnet meer en wordt het een jaar zonder Europese verplaatsingen. Gelukkig is Ajax rechtstreeks geplaatst voor de Champions League zodat de gespaarde weken verlof sowieso goed besteed kunnen worden.  Maar eerst Anderlecht dus. In deze laatste fase zijn de mogelijke tegenstanders: Slovan Bratislava, Poltova, Larnaca, Olympiakos Volou en Bursaspor.  Uiteraard wil iedereen graag naar Bratislava, de tweede favoriet is Larnaca uit Cyprus: dat wordt dan sowieso een weekje vakantie. De rest zouden we liever mijden, gezien het af te leggen traject in minder bekende landen. Uiteraard, Anderlecht kennende, loten we de zwaarste tegenstander uit de 5 kandidaten: het Turkse Bursaspor, vicekampioen van Turkije en vorig jaar nog deelnemer aan de Champions League.

Travel Agency Piekes…
Hoewel we in 2007 nog gezworen hadden nooit nog een verplaatsing naar Turkije te doen, zijn we enkele minuten na de loting al klaar om de nodige boekingen te doen.  20 minuten na de loting zijn onze stoelen op het vliegtuig geboekt. Vanuit Keulen zullen we op Istanbul vliegen, om daar een ferry te nemen over de Marmara Zee en met de bus het laatste stuk tot het centrum van Bursa te overbruggen.  7 Purple Haze kijken uit naar een nieuw avontuur, vergezeld door vaste gezichten uit andere supportersclubs die ons gecontacteerd hebben om samen de trip te maken. Een groepje van 11 man dus. In dergelijke landen boeken we traditioneel een iets duurder hotel en we blijken ook deze keer in het hotel van de spelers te logeren: Kunnen we ineens onze opmerkingen overmaken aan de juiste personen.

Taxidienst Piekes…
Woensdag 17 augustus is het dan eindelijk zover. Om 19 uur verzamelen 5 supporters in de Bamboebar om aan het avontuur te beginnen. 5 supporters, want Maikel bleek te overmoedig bij het inschatten van de gevolgen van de operatie aan zijn knie: hij moet de trip noodgedwongen aan zich voorbij laten gaan.  We komen samen met de andere auto metgezellen in het café in Bekkevoort.  Daar kunnen we de auto veilig bij Driesmans laten staan en met zo weinig mogelijk auto’s verder reizen naar Keulen: elke auto teveel zijn weer extra kosten op de parking.  We arriveren reeds te laat in het café en Bekkevoort, maar ook daar gaat alles er nog zeer relax aan toe: we hebben nog tijd voor een extra pintje.  Wanneer we dan eindelijk klaar zijn voor officieel vertrek, komt het besef dat we niet veel overschot zullen hebben.  We halen herinneringen op aan vorige Europese verplaatsingen en onze chauffeur wijst er nogmaals uitdrukkelijk op dat men in Europa slechts over 2 dingen moet beschikken: ‘uwe visa en uwe pas!’ Genoteerd! Gelukkig blijft ons fileleed bespaard en weten de chauffeurs toch een beetje tijd goed te maken, zodat we ruim 1 uur voor vertrek in Keulen op de parking staan.   Op weg van de parking naar de terminals trekt Piekes lijkbleek weg.  We denken eerst dat hij de groep in de maling wil nemen, maar al snel wordt duidelijk dat hij bloedserieus is.  Hij heeft het verkeerde paspoort mee en Germanwings is onverbiddelijk: Piekes mag het vliegtuig niet op.  Als een volleerde taxichauffeur, die net zijn klanten veilig ter bestemming heeft gebracht, keert hij weer naar huis terug. Onze chauffeur van Sofia krijgt concurrentie als “Beste taxichauffeur “ooit.

Zonder reisleider…
Travel Agent Piekes had alles tot in de details uitgezocht en de anderen hadden er zich voor 1 keer geen bal van aangetrokken. Daar staan we dan, zonder reisleider.  Onze check-in verloopt zonder problemen en nu moeten we dan maar ter plaatse uitzoeken wat er moet gebeuren om in Bursa te geraken.  Uiteraard laten we hem niet stikken en bellen we mee rond naar wat gekende gasten om hem een andere vlucht te zoeken.  Het vliegtuig heeft zelfs vertraging en we hopen alle 10 dat de vertraging voor 1 keer 4 uur mag duren, dan kan hij alsnog mee.  Echter, terwijl Piekes op weg is naar Oostende om het juiste paspoort gaan terug te halen, begint onze boarding.  Zo zie je maar tot wat die England-tripjes leiden kunnen.  Op het vliegtuig wordt de mentaliteit van de hedendaagse jeugd duidelijk: terwijl Yves toont hoe het moet en zijn buurvrouw even helpt met haar bagage, ploft Yentof simpelweg in zijn zeteltje neer wanneer hem gevraagd wordt het bagagedeksel te sluiten.  Zijn buurman heeft al snel door dat we Anderlechtsupporters zijn en maakt een praatje met Yentof.  Hij geeft voorstellen over de te nemen route en waarschuwt ons voor de hevige fans van Bursa.  We hebben al snel door dat deze brave man heel wat minder gewoon is dan wij en schenken alleen nog aandacht aan zijn tips in verband met de reisroute en de stad, over het voetbalgebeuren laten we hem rustig verder raaskallen.

Op Turkse bodem…
We landen omstreeks 3:30 op Turkse bodem en om dit uur is het blijkbaar een heel ander verhaal om het land binnen te mogen.  Het visum voor Turkije is ondertussen al 15€ geworden en de rij voor controle is deze keer quasi onbestaande: leve de nachtvluchten! Uit de papieren van Piekes leid ik af dat we in Yenikapi moeten geraken en daar de ferry moeten nemen naar een plekje dichtbij Bursa.  Eerst dus maar eens Turkse lira afhalen om in de plaatselijke munt te kunnen betalen.  Niet veel later gaan we op zoek naar een bus om in Yenikapi te geraken.  Niemand die het Engels machtig is of zelfs maar iets lijkt te begrijpen van waar we naartoe willen. Dezelfde man als in het vliegtuig komt ons te hulp en legt ons uit wat we best kunnen doen:  Nog 1 uur wachten op een bus, die ons naar Izmit zal brengen en van daaruit zouden we dan een ferry kunnen nemen naar de buurt van Bursa.  Plots geen sprake meer van Yenikapi: vreemd. We weten dat het een heel eind is tot in Bursa, maar nog vervoer regelen tot aan de ferry, daar wachten op vertrek en bij aankomst alweer uitzoeken wat we moeten doen, nee daar hebben we geen zin in.  We besluiten om te checken hoeveel een taxirit naar Bursa ons zal kosten.  ’s Nachts nog geen last van files en pal voor ons hotel worden afgezet, lijkt ons het beste plan.  Na een kwartiertje discussiëren met enkele taxichauffeurs hebben we er 3 bereid gevonden om ons voor 30€ per persoon 250 km verder te brengen.  Even discussiëren om de prijs te drukken en om extra taxi’s te krijgen: die gekke Turken wilden 9 man over 2 gewone auto’s verdelen!

Snelle taxirit…
Nog maar net uit het gebied rond de luchthaven zetten de 3 taxi’s zich aan de kant. Het wordt een lange trip, dus moet er nog even getankt worden.  De 3 taxi’s scheuren door de nacht, door een bochtig parcours, vaak rakelings naast vrachtwagens die de helft van onze rijstrook in beslag nemen. Plots die we de taxi voor ons een wilde kat in de lucht katapulteren en niet veel later kan ook onze taxi een overstekende wilde kat niet meer ontwijken: 2 down. De derde taxi houdt de 0 op het bord.  Telkens we stilstaan voor een rood licht volgt een klein overleg tussen de taxichauffeurs tot plots, om half 5 ’s morgens, het gebed over de hele stad weergalmt.  De chauffeurs openen hun raam en lijken aandachtig mee te luisteren, wij bekijken elkaar als komen ze van Mars. Rond half 6 rijden we Bursa binnen en gaan we op zoek naar ons hotel.  Onze taxichauffeurs kennen hun weg in Istanbul, Bursa is uiteraard een ander verhaal.  Terwijl de bomen, perken en planten al dan niet een automatische sproeibeurt krijgen, stoppen wij her en der om ons hotel te lokaliseren.  Op een bepaald kruispunt stapt er zelfs een Turk mee in de taxi om ons de weg te wijzen.  Bij een laatste navraag aan enkele bewakingsmensen van een groot gebouw, blijken we op nog slechts enkele 100 meter van ons hotel te zijn.  Onze taxichauffeur had zijn metertje laten lopen en blijkt dat de aangegeven prijs zowaar nog duurder is als de oorspronkelijk aangegeven prijs waarop we zijn beginnen afdingen: we hebben dus een goede zaak gedaan.  De Turkse chauffeurs blijven eerlijk, afspraak is afspraak, en worden een probleemloze rit huiswaarts gewenst.

Çelik Palas hotel…
6 uur ’s morgens en we staan voor de grote poort van een imposant gebouw.  De poort is op slot, maar al snel komt iemand van de bewaking naar ons toe gewandeld om te checken wat we daar zo vroeg staan te doen.  We leggen de man uit dat we te vroeg zijn aangekomen, maar dat we de volgende nacht in dit hotel zullen logeren.  Niet veel later komt de manager van het hotel de poort voor ons open maken en worden we direct naar de balie van het hotel geleid.  Ze vragen ogenblikkelijk of we supporters van Anderlecht zijn en beginnen gelijk over het voetbal te praten: elk voetbalteam dat in dit hotel logeerde is komen winnen in Bursa, dat belooft!  Ongeacht dat we veel te vroeg zijn om in te checken en slechts voor de volgende nacht hebben geboekt, worden ons nu al kamers toegewezen en kunnen we al even gaan verpozen om van onze nachtelijke trip te bekomen.  Intussen krijgen we van Piekes telefoon dat hij klaar staat om een andere vlucht te nemen.  We leggen hem uit hoe we in ons hotel zijn geraakt en adviseren hem de af te spreken prijs voor een taxi om tot in Bursa te geraken: alle aanwezigen zijn het erover eens dat zijn taxikost zal verdeeld worden over de hele groep: We are Anderlecht.

De ochtendstond heeft goud in de mond…
Na 3 uurtjes rusten, in slaap geraken lukt niet meer door de adrenaline van de afgelopen uren, frissen we ons even op voor het ontbijt.  Roger Van Den Stock, Mister Michel, Herman van Holsbeeck en Philippe Collin zijn al bijna klaar als wij de ontbijtzaal binnenwandelen.  Keuze uit een ruim assortiment, beperk ik mij in dit chique hotel tot de dingen die ik zeker lust.  Het brood is wak en de choco smaakt niet zoals het hoort, dus laat ik een 2e ronde aan mij voorbijgaan: tijd om het hotel te verkennen.  De glazen deur naast een leuke bar leid ons naar een klein maar gezellig terras en via de trap naar het zwembad op het dak.  Om de buitenbar te openen is het nog een beetje te vroeg.  Verder is er nog een enorme hamam, een fitnessruimte, meerdere massagetafels en nog een bar die gebruikt wordt voor mensen die uitsluitend van de spa komen genieten: Als de juffrouw achter de bar de massage geeft, is de prijs van ondergeschikt belang.  Via de gangen met de slaapkamers en de vergaderzalen komen we weer in de lobby terecht.  Terwijl enkelen nood hebben aan een sanitaire stop, kunnen sommigen niet wachten om op het dak het perfecte bommetje te gaan placeren: Michel Verschueren zag dat het goed was.  Hij zit in de zeteltjes tegenover het zwembad van de, nu nog verdraagbare, zon te genieten.  Hij heeft na zijn moeilijke periode weer wat meer kleur en duidelijk ook weer enkele kilo’s terug gewonnen: “Gezonde voeding en een ijzeren wil, I’m back”, respect Mister Michel. Terwijl Maarten, Erwin, Yves en Yentof enkele baantjes trekken, beperkt de rest zich tot een voetbadje in het kinderbad, wat toch van een tikkeltje schaduw kan genieten.  Het is nog maar 10 uur, maar het is al ruim 25 graden en we genieten van onze eerste glazen Efes.  Nauwelijks 1,5 uur later is de zon nog amper te harden, zelfs Mister Michel houdt het voor bekeken.  Dat mijn knieën intussen rood zien is niet zo verwonderlijk, maar ook de schouders van Mik en Yves zijn roodverbrand: tijd om de schaduw op het terras gaan op te zoeken.
In de hoek hebben de bestuursmensen van Anderlecht zich onder de parasol gezet: Van Holsbeeck, Boilat, Van Den Stock, Lioen en Garcia zitten wat te keuvelen, terwijl wij, een tafeltje verder, een nieuwe plateau alcoholische versnaperingen laten aanrukken.  We willen weten wie er kan spelen en of ze een goed oog hebben in de kwalificatie.  Het lijkt alle supporters duidelijk dat Juhasz niet al te veel zin heeft om te spelen vandaag.  Hij is lichtgekwetst, maar wij houden het op een laatste drukkingmiddel voor een transfer naar Glasgow Rangers.  Piekes is intussen geland in Istanbul en op zoek naar een taxi, de mannen van Waregem zitten ergens in de stad te eten, maar krijgen nergens alcoholische drank, zodat zij ons zullen komen vervoegen en ook de mannen van Brussel zullen ons hotel een bezoekje brengen.  Zij logeren in het hotel waar we onze tickets moeten ophalen, dus dat probleem is ook alweer van de baan: Brussel zal onze tickets meebrengen.
Vlak nadat de bestuurslui van Anderlecht vertrokken zijn, druppelen de bekende Anderlechtgezichten ons hotel binnen en de begroeting is zoals elke keer weer hartelijk.  Iedereen heeft zijn eigen verhaal over de genomen reisroute en elk groepje heeft weer andere stoten meegemaakt: het blijven keer op keer amusante verhalen.  Dan komen ook de jongens uit Brussel toe: zij hebben al meer alcohol binnen dan goed voor hen is. Van Den Stock zou gezegd hebben dat de supporters geen 5€ over hebben voor hun club en dat is duidelijk in het verkeerde keelgat geschoten.  De bewuste supporter heeft prompt een foto laten nemen van zichzelf met de voorzitten én een biljet van 50€.  Tot 15 keer moeten we aanhoren wat Van Den Stock allemaal zou gezegd hebben, wat de supporter in kwestie ervan vindt en hoe hij er ten opzichte van de bestuurslui op gereageerd heeft.  Nog een andere fan beweert dat het hem geen moeite kost om de bewuste foto te laten publiceren op de voorpagina van een Belgische topkrant: Ook dat mogen we meer dan eens aanhoren.

Even de stad in…
Om aan al dat alcoholisch gebroebel te ontsnappen en om onze hongerige maag te vullen, besluiten we om even de stad in te trekken.  De mannen van Olen, die zich al van in Keulen bij ons hebben aangesloten, besluiten om op het terras van het hotel te blijven hangen.  Piekes zit intussen al 3 uur in de taxi en is nog maar net het centrum van Istanbul uitgeraakt. Hij was namelijk geland in het Europese deel van de stad en het verkeer om naar het Aziatische deel te geraken, over de brug, is rampzalig. 5 Purple Haze, 1 Marie-Therese en 1 Mauve-Wet wandelen richting het stadion, gelegen op 1 kilometer van ons hotel.  Uiteraard worden we onmiddellijk gespot eens we het stadion naderen.  Elke Turk wil ons maar al te graag uitnodigen in zijn café of ons iets te eten aanbieden.  Een jonge Turk begeleidt ons zelfs naar een straat vol met handelaars en kleine eetgelegenheden.  Hij wil weten of we hooligans of ultra’s zijn en speelt constant met zijn gsm.  We houden het zaakje goed in de gaten, maar installeren ons toch op het terras van de door hem aanbevolen zaak.  Engels is niet het sterkste punt, dus gaan we af op de prentjes die naast de gerechten staan en maken we zo onze keuze duidelijk.  De vriendelijkheid en de warmte van de mensen maken dan hun gebrekkig Engels ruimschoots goed: er valt geen enkele vijandigheid te bespeuren en zijn zeer behulpzaam. Na de maaltijd wijzen ze ons de weg naar de fanshop en naar de ingang van het uitvak. We zijn nu 4 uur voor de wedstrijd en er lopen al heel wat supporters rond het stadion.  Allemaal willen ze de Anderlechtsupporters komen begroeten, soms wordt het zelfs gênant om een hele rij mensen de hand te moeten schudden.  We dwalen rond het stadion, maar ondanks de vele aanwijzingen kunnen we de ingang van de bezoekende fans niet vinden.  Het zal ons straks voor de wedstrijd wel duidelijk worden, waar we moeten zijn.  Wanneer we naar het hotel terugkeren is het moment van enkele snotapen aangebroken. Ze proberen ons uit ons kot te lokken door enkele Engelstalige scheldwoorden toe te werpen, maar staken hun poging al snel als ze merken dat we meer gewoon zijn dan dat.

De aanloop naar de wedstrijd…
Terug in het hotel gekomen, zitten de gasten van Olen nog steeds pinten te hijsen aan dezelfde tafel als daarstraks.  Aan het tafeltje in de hoek zitten 2 afgevaardigden van Bursaspor, Herman van Holsbeeck en Mister Michel.  Stilaan druppelen de gekende gezichten, na een opfrisbeurt, weer binnen.  Mister Michel krijgt van iedereen die zijn tafeltje passeert een hand en een paar woorden toegefluisterd, de rest wordt straal genegeerd.  Hij is trots op het respect dat hij nog steeds geniet bij al wie paarswit gezind is.  Terwijl er een stevige en zotte wind opsteekt en iedereen het terras verlaat om de binnenbar op te zoeken, komt ook de laatste RSCA-fan in Bursa aan: Piekes is na 6 uur taxi eindelijk aangekomen in het hotel: cheeseburger please!  Hij heeft vanuit België de krant meegenomen en het verhaal van onze Brusselse vriend blijkt te kloppen.  Wanneer ik het onthutsende artikel van onze voorzitter aan het lezen ben, komt Van Den Stock plots vragen of hij even de krant mag zien: het moment van de supporters is gekomen, deze kans laten we niet voorbijgaan.  Onmiddellijk wordt de voorzitter met zijn neus op de feiten in het bewuste artikel gedrukt en alle aanwezigen springen op de kar.  We gaan in een open discussie voor ruim 20 minuten.  Van Den Stock probeert zich uit al onze opmerkingen te lullen en hoe meer tegenargumenten we in de discussie werpen, des te ridiculer de antwoorden worden.  Wanneer men hem komt halen voor het diner voor de wedstrijd zit de discussie erop.  Amper anderhalf uur voor de wedstrijd zit de ruime delegatie officials nog te smullen van hun buffet op het dakterras, terwijl wij onze laatste Efes nuttigen vooraleer we naar het stadion afzakken. 
Na een korte wandeling door het park tegenover ons hotel komen we in de buurt van het uitvak, nu de ingang nog vinden:  De ervaring van Fenerbahçe leert ons dat de ingang van het uitvak in Turkse stadions goed verborgen is.  De politie zit in het gras te dobbelen en zijn er blijkbaar gerust in. Terecht, zo blijkt, want er is geen greintje vijandigheid waar te nemen tussen al deze Turkse supporters.  Een agent geeft met behulp van wat gebarentaal duidelijk welke richting we uit moeten, maar de richting weten we best, de effectieve ingang is het probleem.  Komt een Turkse supporter ons te hulp gesneld.  Hij leidt ons over een terras Turkse supporters, via een trapje naar beneden naar de achterkant van het café en plots staan we tussen alle televisiewagens.  Nog 2 hekjes door worden we met 25 man netjes naar ons vak begeleid: bedankt!

De wedstrijd…
Wanneer we ons vak binnenkomen, zitten we net in een volière.  We zullen deze keer geen objecten rond onze oren gesmeten krijgen, want het hele vak is overspannen door een heus vogelnet, op het dak liggen zelfs enkele dode duiven.  Voor de rest hebben we wel een mooi zicht en hebben we plaats genoeg.  De Turken warmen hun stemmen op en uiteraard kunnen wij hen met onze kleine groep niet overstemmen.  De weinige momenten dat dan toch eens een stilte valt, laten we onmiddellijk van ons horen: het levert ons zowel applaus als gefluit op.  De Turken laten horen dat ze er een echte hal van zouden kunnen maken, mochten ze daar zin in hebben. We zijn benieuwd. Intussen bereiken ons de berichten dat op Pukkelpop België doden en gewonden zijn gevallen bij het instorten van tenten en podia tijdens een heuse storm.  Het enthousiasme onder de aanwezigen krijgt toch even een knauw en er wordt onmiddellijk naar België gebeld om te checken of er zich bekenden onder de slachtoffers bevinden.
Nadat DJ Danny en ‘Tommy Johnson van Timisoara’ 20 minuten geknoeid hebben om een vlag op te hangen, betreden de spelers eindelijk het veld.  Na een minuut stilte kan de wedstrijd eindelijk beginnen.  Alweer gemor in de tribunes omdat er alweer geen loepzuivere spitsen op het veld staan.  Het gemor verstomt al snel en dat komt heus niet door de luide Turkse gezangen.  Anderlecht is goed begonnen en speelt zowaar vooruit.  Iedereen sluit goed bij en we krijgen al direct enkele kansen.  Een slalom en opwippertje van Suarez wordt in extremis nog van de lijn gehaald en Kjelstan mist onbegrijpelijk van op een meter of 10.  Na een paar kansjes voor de Turken, vergeet Kanu de bal af te leggen op 1 van de 3 wachtende ploegmaats: alweer een grote kans verprutst.  En de voetbalwet luidt dat je dan het deksel op de neus krijgt, maar hoe? Een zwarte speler van Bursa maakt handspel en hoewel er slechts uitsluitend blanke spelers van Anderlecht rond hem staan, krijgen we een penalty tegen: 1-0 voor de Turken. Het zal toch weer niet waar zijn zeker?
Gelukkig laat Anderlecht zich niet uit zijn lood slaan en komen ze opnieuw sterk uit de kleedkamers. Als even later ook voor ons de bal op de stip gaat, na een fout op Kanu, staan we weer gelijk. De meegereisde fans gaan uit hun dak en geloven rotsvast in de overwinning.  Anderlecht speelt goed en ongeacht het gebrek aan spitsen, komen er steeds veel mensen voor doel.  Het Turks enthousiasme is nu helemaal voorbij. Sinds het tegendoelpunt halen wij vocaal de bovenhand, zelfs op de televisie in België te horen. Een magistrale Suarez houdt op zijn eentje 2 verdedigers aan de praat en dat blijkt voor de Turken nog niet genoeg: Zijn pass op de ingevallen Jovanovic is net niet goed genoeg om er 1-2 van te kunnen maken. Als Matos Canesin even later met een schitterende actie uitpakt, kan de keeper niet anders dan het schot afweren en deze keer is Jovanovic wel snel genoeg op de bal: 1-2 gevolgd door een bitchslap aan Jacobs bij zijn eerste doelpunt voor Anderlecht.  Feest bij de 41.  De Turken proberen nog wel wat druk tegen te geven en wij laten na om het goed uit te counteren.  Een beetje steriele druk, een kattensprong van Proto en een rode kaart van de Turken later, volgt het eindsignaal.  De eerste Europese uitoverwinning sinds juli vorig jaar is binnen!  Ongeacht dat we er meer hadden moeten uithalen, is iedereen uiterst tevreden met de overwinning.  Proto komt, zeer tegen de zin van een Turkse steward, zijn shirt overhandigen aan 1 van de leden van Mauves Army en zowel Suarez als Jovanovic worden luid bezongen.  Tijd voor enkele groepsfoto’s van uitgelaten Sportingfans: we did it!

Terug naar het hotel…
Na het, voor de uitsupporters, gebruikelijke tijdje wachten alvorens we het stadion mogen verlaten, komt een Turkse veiligheidsman ons vertellen dat er normaal geen probleem is met Bursa-supporters, maar dat ze ons, gezien onze kleine groep, voor alle zekerheid toch maar liever beschermen.  We zullen vooraan uit het vak gelaten worden en langs een doorgang tussen de hoofdtribune en ons vak naar een veilig stuk parking gebracht worden.  De eerste 3 supporters die door de poort wandelen, volgen de Turkse security nog voorbeeldig, maar nummer 4 en 5 staan al op het veld, klaar voor een foto.  Het is niet naar de zin van de Turkse veiligheidsman, maar al snel staan alle 41 supporters op het veld voor memorabele groepsfoto’s.  Na enkele minuten stappen we rustig weer van het veld en wandelen we naar de parking.
Daar staat de VIP-bus van Anderlecht en we bezingen Anderlecht zo hard we kunnen.  Nooit zal het gezicht van Van Den Stock vergeten worden, toen hij 41 dolle fans op zijn bus zag toegelopen komen.  Charly Musonda viert de overwinning met een Afrikaans dansje en ook de spelers  zijn in hun nopjes. De smaakmakers van vandaag worden luid aangemoedigd. Meermaals worden we door de Turkse security gevraagd om stil te zijn om zo de Turkse supporters niet te provoceren.
Wanneer de VIP-bus en de spelersbus vertrekken, wil ook de politie ons daar zo snel mogelijk weg. Turkse supporters komen smeken om sjaals of andere attributen te wisselen, 1 Turkse supporter klimt zelfs over de nadarhekken en wringt zich tussen de veiligheidsmensen door om me de volgende boodschap over te maken: “Fuck Standard Liege”.  High-five!
Gezien ons hotel op amper 1 km van het hotel ligt, zullen wij met een politiecombi naar het hotel gebracht worden. Alle andere supporters moeten op een bus en zullen onder politiebegeleiding naar hun respectievelijke hotels gebracht worden.  De commandant wil ons allemaal in 1 en dezelfde combi. Nogal moeilijk om met zijn 10-en in een Berlingo te geraken. 4 man op de achterbank, 3 op de grond in de koffer is echt wel het maximum.  De andere 3 worden nog in een andere combi geduwd en zo rijden er 5 minuten later 2 combi’s op de parking van ons hotel.
Dezelfde piccolo als vanmorgen 6 uur weet niet wat hij ziet wanneer we allemaal uit de combi’s stappen.  Hij was duidelijk teleurgesteld in het verlies van zijn team, maar feliciteerde ons van harte met de overwinning: Elk team dat hier slaap, wint!  Voor een foto is hij niet te vinden, want dat zou het management niet leuk vinden. Dat is dan buiten ons gerekend, want wij vragen uitgerekend aan de manager van het hotel om een foto te nemen van ons en zijn piccolo. Net voor de manager afdrukt wordt de piccolo door de groep op de handen genomen en in de lucht geworpen: no guys, no guys – priceless!
We zetten ons boven aan de bar en sluiten op het gebruikelijke uur, 1 uur, zal er voor hen vandaag niet inzitten.  Sommigen bestellen zelfs nog iets te eten.  Er wordt nagepraat over de match, gelachen met de pitchinvasion of het gezicht van Van Den Stock, over de trip van Piekes, over vorige Europese aways, over de gebeurtenissen in Pukkelpop, terwijl de pinten blijven komen.  Iets na 1 uur is er geen Efes meer beschikbaar: no problem, Carlsberg is ook goed! Omstreeks 4 uur zullen de laatste supporters hun bed opzoeken.

De laatste uurtjes Bursa…
The day after verbazend genoeg geen last van hoofdpijn of een lastige maag, zijn we klaar om aan onze trip naar huis te beginnen.  Piekes en Yentof maken nog een laatste keer gebruik van het zwembad, vooraleer we aan de balie gaan afrekenen.  Wat een rekening: ofwel zijn ze een heel deel vergeten aan te rekenen ofwel hebben we de omrekening van valuta verkeerd gedaan – het kost ons bijna niets.  We vragen nog snel even hoe we het best weer naar Istanbul geraken en gaan dan op zoek naar eten.
Op onze weg naar het stadion gisteren hadden we enkele leuke zaken gespot in het park tegenover ons hotel, dus besluiten we om daar te eten.  De eerste zaak blijkt toe en we vrezen dat het omwille van de ramadan voor alle zaken het geval zal zijn.  Bij de volgende zaak blijkt onze vrees al ongegrond en worden we de VIP-zetels van de zaak aangeboden: een pergola waar we met zijn 10-en kunnen zitten in stoffen zetels:  la classe!
Het is nu bijna 13:30 en volgens de receptioniste moeten we om 14:30 in Mudanya zijn om op tijd te zijn voor de ferry van 15 uur.  De uitbater van de zaak is heel erg vriendelijk, maar weet zich niet in het Engels uit te drukken. Wij hebben niet veel tijd, dus proberen zelf met hand en tand uit te leggen wat we willen. De oplossing is simpel: de man toont ons zijn diepvries en wij mogen kiezen wat we willen.  We gaan voor een dubbel rondje hamburgers of cheeseburgers en frieten. De hamburgers laten al 20 minuten op zich wachten en de frieten zullen pas nadien komen.  Wanneer alle hamburgers verorberd zijn en de frieten nog niet geserveerd zijn, begint de tijd te dringen.  Net wanneer we de rekening willen vragen, is de man daar met onze frieten.  Ze zijn echter niet goed gebakken en zijn zo vettig als maar kan zijn.  Uitgezonderd Piekes laat iedereen de frieten voor wat ze zijn en betalen we de rekening.
De tijd dringt: we hebben 3 taxi’s nodig om naar de vertrekplaats van de ferry te gaan.  De eerste 2 taxi’s stoppen snel, maar het duurt een hele tijd voor hun 3e kompaan arriveert.  Wij hebben echter geen tijd en sommeren andere taxi’s om te stoppen, uiteraard tegen de zin van de eerste 2.  Niet veel later is hun 3e kompaan dan eindelijk gearriveerd en zijn we op weg naar Mudanya.  Over het hele traject is er controle op de snelheid en de chauffeurs rijden dus tegen de maximum toegelaten snelheid. Tot overmaat van ramp speelt onze taxi de andere 2 kwijt: hopelijk zijn we nog op tijd.

On our way home (part 1)…
Wanneer onze taxi dan eindelijk arriveert is het al ruim 15:40. Gelukkig hebben de anderen alle tickets voor de ferry in orde kunnen brengen en zijn we nog op tijd voor de ferry naar Yenikapi.  Alle bagage moet achtergelaten worden op het achterdek en dan mogen we onze plaatsen innemen.  Het schommelen van de boot is harder voelbaar dan ik gedacht had, gelukkig zitten we in het midden van de boot. Benny kan het schommelen echter niet verdragen en komt nu pas met de opmerkingen dat hij de zee niet kan verdragen en snel zeeziek wordt: dat belooft – 2 zakjes alstublieft.  Het is Benny menens: hij wordt witter met de minuut – bijna zo wit als Piekes eergisteren in Keulen.  Eens we de baai uit zijn, neemt het schommelen af en voelen we zo goed als niets meer van de golven.  Onze ferry snijdt erdoor als een mes door boter en Benny krijgt weer kleur.  De strafste verhalen worden bovengehaald en er wordt heel wat afgelachen: we worden zelfs meermaals gevraagd om wat minder lawaai te maken.  Zonder problemen meren we aan in Yenikapi en nemen we afscheid van de mannen van Brussel, wiens vlucht nu naar huis vertrekt.

Taksim Square…
Wij nemen een taxi naar het ons bekende Taksim Square.  In deze buurt kennen we, na ons verblijf in 2007 voor de wedstrijd tegen Fenerbahçe , toch een beetje onze weg.  Van op Taksim Square zoeken we even naar het dakterras van ons toenmalige hotel alvorens we de stad intrekken.  Amper 2 uur geleden nog hamburgers gegeten, heeft Piekes alweer honger en zoeken we een tentje waar we de plaatselijke specialiteiten eens kunnen proberen.
Sluimerend trekken we door de nauwe zijstraatjes van de veel te drukke winkelstraat tot we een klein, maar leuk zaakje gevonden hebben. Grootmoeder en kleindochter zitten in het uitstalraam samen dürüm-brood te kneden, terwijl de rest van de familie in de keuken of in de zaal staat.  We zetten ons op de eerste verdieping en maken onze keuze. Sommigen gaan voor een hele menu, anderen houden het op een mixed grill.  Het bier wordt geschonken in tinnen bekers uit de tijd van Pieter Breughel.  Wanneer de chef onze verwonderde blikken zit, vertelt hij ons dat het zo wordt geserveerd omdat het ramadan is.  Zo is het niet zichtbaar dat we alcohol drinken.  Na het voorgerecht beklagen sommigen zich al dat ze voor de menu gekozen hebben: het eten is lekker, we krijgen veel en het volgt snel op elkaar.  Ook diegenen die zich beperkt hebben tot de mixed grill krijgen hun bord amper leeg.  Alle soorten vlees met 1 constante: aangebakken.
Na de maaltijd is het tijd voor een wandeling door de stad. We zien een betoging, enkele straatartiesten hun kunstjes opvoeren en het straatje waar we 4 jaar geleden nog zaten te dammen.  We besluiten af te dalen naar de Bosporus rivier en langs het water nog wat te genieten van de stralende zon.  We steken stukken autostrade over als zijn we over een zandweg aan het lopen, lopen dwars over ronde punten om uiteindelijk terecht te komen op de brug over de Bosporus, die Europees en Aziatisch Istanbul met elkaar verbindt.
Tijd voor een biertje zou een mens dan denken, ware het niet dat in Azië amper alcohol geschonken wordt.  Een zoveelste vriendelijke Turk loopt vanuit zijn eigen café met ons mee om ons de weg te tonen naar een café dat wel bier serveert.  Daar kunnen we echter niet buiten zitten, zodat we bij de plaatselijke krantenboer enkele blikjes kopen. We nestelen ons in het gras in een parkje aan de oevers van de Bosporus en bespreken de mogelijkheden om de avond nog door te komen.

De laatste avond…
Vlakbij het parkje waar we zitten, ligt een grote boot aangemeerd die elke seconde kan gaan uitvoeren voor een vaart op de Bosporus by night.  Wanneer voor 40€ ook drank en vooral eten inbegrepen zijn, is het niet verwonderlijk dat Piekes direct voor het idee gewonnen is.  Ook Maarten zou heel graag de boottocht doen, maar Benny geeft aan niet opnieuw op een boot te stappen.  De anderen hebben wel zin in een boottochtje, maar niet aan deze prijs.  Bovendien kan de bemanning niet garanderen om op tijd terug te zijn voor onze verplaatsing naar de luchthaven. We besluiten verder de stad in te trekken en sommeren enkele taxi’s om te stoppen.  Chaos aan de taxi’s leidt ertoe dat buiten de eerste taxi niemand weet waar we naartoe gaan en de eerste 2 taxi’s al vertrekken, terwijl wij nog bezig zijn met instappen in de derde.
Enkele telefoons later staan we weer samen aan 1 van de talrijke moskees aan de Bosporus.  Achter de moskee is een avondmarktje aan de gang, maar daar hadden we meer van verwacht.  Op zoek naar een bar waar we iets kunnen drinken en/of iets kunnen eten.  Nergens iets te vinden waar bier geschonken wordt, dus ploffen Piekes, Yves, Yentof en enkele anderen zich in de eerste de beste vrije zetels.
Zo snel geven we echter niet op en uiteindelijk leidt een klant van het terras ons naar een zaak waar wel alcohol geschonken wordt. Hij wandelt ons door de kleine straatjes naar een Pub, waar zeer weinig volk te bespeuren is. Niet op het gelijkvloers, niet op de eerste verdieping, maar op het dakterras is het volle bak.  Daar kan “verdoken” alcohol genuttigd worden en zitten vele Turken, alsook toeristen te genieten van hun alcoholische versnaperingen.
Goedgeluimd als we zijn, raken we dadelijk aan de praat met de werknemers van de zaak en volgen de halve liters Efes zich in sneltempo op.  Een groepje muzikanten zorgt voor de muzikale omkadering.  Bij een typisch Turkse avond hoort Turkse drank, dus laten we de Raki aanrukken.  Raki lijkt een beetje op Ricard: 1 glaasje van dat spul, aangelengd met heel wat water, is genoeg geweest. Er wordt gelachen en gedold en er wordt meermaals geklonken op de  overwinning en de leuke trip.  Uiteindelijk komen ook de achterblijvers  op het vorige terras ons vervoegen.  In laatste instantie wordt nog een spaghetti besteld en het moet gezegd: een ware ACHT daar op het dakterras in Istanbul!  Het personeel belt ons een luxueuze taxi om ons naar de luchthaven te voeren.

On our way home (part 2)…
Een Mercedes-busje met airco staat ons voor de deur op te wachten en zal ons naar de luchthaven vervoeren.  Tijd om de Vlaamse klassiekers uit de kast te halen en de chauffeur te laten genieten van ons vocale talent.  Blijkbaar werken onze songs enorm aanstekelijk, want de chauffeur vindt het maar al te grappig en klapt uiteindelijk uitgelaten mee.  Om af te sluiten nog een “Shoes off!” laten vastleggen op de foto voor we naar binnen wandelen, klaar om in te checken.
U gelooft het of niet, maar Piekes is er intussen in geslaagd om zijn Turks visum kwijt te spelen!  Gelukkig hebben we het belachelijke papiertje niet nodig om te kunnen inchecken en na een laatste Efes stappen we moe, maar gelukkig het vliegtuig op.  In Keulen wringen we ons met zijn 5-en in elke auto. De gasten van Olen zijn zo vrij om rond te rijden langs Bekkevoort om de 3 passagiers van Piekes daar te deponeren.  Een omwegje van 1,5 uur: chapeau gasten – We are Anderlecht!  Ik zet Maarten thuis af en voer Piekes en Tim nog naar het station van Ternat.  Omstreeks 9:30 zit ik aan de ontbijttafel bij mijn ouders het hele avontuur uit te doeken te doen.  Het was weer een geweldige trip en de kwalificatie is zo goed als binnen: Laat die loting op 26 augustus maar komen! Misschien dan voor de veiligheid wel 2 vluchten boeken voor bepaalde personen.

 

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen