Bilbao

Ik zit nog in de bar van ons hotel in Amsterdam wanneer bekend raakt dat onze volgende verplaatsing naar Bilbao zal leiden.  Meteen volgen de telefoons met de vraag op welke manier dat zal gebeuren en hoeveel dat zal gaan kosten.  Hoewel vrijwel alle bellers op de hoogte zijn dat ik nog steeds in Amsterdam zit, moet ik telefoon na telefoon herhalen dat ik pas de volgende dag de mogelijkheid zal hebben om de mogelijke routes te checken.

Nadat de nodige uurtjes slaap van de vermoeiende trip naar Amsterdam werden ingehaald, is mijn eerste taak dan ook de computer aan te zetten en de mogelijkheden om in Bilbao te geraken te onderzoeken.  Rechtstreeks op Bilbao is niet te doen, dus moeten andere routes uitgedokterd worden.  Via Valladolid, Zaragoza of Santander zijn de 3 mogelijkheden. Xavve kiest voor de route over Valladolid, terwijl Piekes en co opteren voor een tripje over Santander. Om de tarieven via Santander gunstig te houden, moet er voor langere periode gegaan worden en dat zou ons de volgende competitiewedstrijd van Anderlecht doen missen. Geen optie voor ons dus. Wij kiezen voor de route via Zaragoza. Net als voor de route via Valladolid moet er nog een slordige 300 kilometer overbrugd worden om in Bilbao te geraken, maar de vluchturen via Zaragoza zijn iets aangenamer.

17 leden zullen opteren om via deze route met ons mee te reizen, dus worden er aan de luchthaven van Bilbao 2 minibusjes gereserveerd. Uiteindelijk beslissen 3 supporters niet mee te reizen. Zeer vreemd om een betaalde reis in laatste instantie te annuleren, maar dat kan onze zorg niet wezen. In totaal zullen 32 Purple Haze de verplaatsing naar het Baskenland maken.

Woensdag 17 februari 2010 is het dan eindelijk zover. Na de boeking moesten we nog anderhalve maand wachten, maar om 13 uur vertrekken de 12 Purple Haze vanuit de sporthal richting Charleroi.  Onderweg worden Boom en Rajan nog opgepikt om de groep compleet te maken.  Ondanks de sneeuw verloopt de rit vlot en parkeren we de wagens na enig zoeken naar de juiste parking ruim op tijd.  In de inkomhal zitten reeds enkele Anderlechtfans ongeduldig te wachten op het vertrek van hun vlucht.  Nog meer supporters komen binnengedruppeld, zodat uiteindelijk ruim 80 supporters deze vlucht zullen bezetten.

Na een tergend trage controle is het logisch dat iedereen uitgelaten op het vliegtuig zit.  De eerste drank wordt al veelvuldig besteld en de allereerste songs worden aangeheven.  Het belooft een leuke vlucht te worden voor de bemanning: Nog niet alle passagiers hebben hun plaats ingenomen of er zijn al supporters die opmerkingen of waarschuwingen krijgen.  De vlucht zal uiteindelijk zeer luidruchtig verlopen en vooral de grappen en grollen van de mannen van Aalst en Tienen spelen daarin een grote rol.

Aangekomen in Bilbao reppen alle supporters zich naar de desk van de huurauto’s.  Slechts 2 werknemers zijn aanwezig en we kennen het Zuiderse werktempo. NA ruim 3 kwartier wachten heeft iedereen eindelijk de sleutels van de wagen in handen. Door de vrijgekomen plaatsen in ons busje is er nog plaats voor 4 supporters die in hetzelfde hotel als wij logeren.  De aanbieding om met ons mee te reizen wordt in dank aangenomen.  Op de autostrade verstrekt zich een langgerekt lint van auto’s en minibusjes, bevolkt door paarswitte supporters: een indrukwekkend zicht.  Pas bij de stop aan het eerste tankstation wordt echt duidelijk met hoeveel we wel zijn: de euro-tekens verschijnen in de ogen van de uitbater wanneer in grote getale eten en vooral alcoholische dranken wordt gekocht.  Ondertussen worden we door Xavve en Luc op de hoogte gehouden over de gezelligheid in de bars en het culinaire succes van de tapas: ik besluit te wachten met eten tot onze aankomst in Bilbao.

Na een wirwar van kleine straatjes staan we aan de deur van ons hotel.  We krijgen de sleutel voor de parking, die aan de overkant van de straat verscholen is achter een oude poort.  Met slechts enkele centimeters overschot, rijden we de busjes onder de poort en onder de steunbalken in de parking: Geparkeerd staat netjes!

De valiezen worden in de kamers gesmeten en we wandelen langs de rivier naar het centrum van de stad.  Al vele zaken hebben de deuren gesloten en anderen zeggen gewoon tegen 12 mensen dat de keuken gesloten is.  Ook van Xavve krijgen we te horen dat ze overal worden buiten gewerkt.  Eten zal er voor mij vandaag niet meer inzitten.  Xavve stuurt ons een adres waar we onopvallend een feestje konden bouwen.  Dat is buiten de uitbaatsters gerekend, want toen Purple Haze bij wijze van begroeting luid zingend de zaak binnen komt, wordt er duchtig met de armen gezwaaid dat het rustig gehouden moet worden.  Wanneer we de eerste biertjes in de hand hebben, gaat het volume van de gesprekken en het gelach omhoog en het duurt niet lang vooraleer weer wordt gezongen.  Ostentatief sluiten de dames hun kas en besluiten ze ons geen drank meer te geven. Enige bemiddeling doet hen de kas weer openen, maar wanneer het volgende drankje opnieuw met luide gezangen wordt gecombineerd, is het onherroepelijk voorbij en worden we gevraagd om te vertrekken.

10 meter verder vinden we een nieuwe donkere kroeg.  Ruim 30 supporters betreden de zaak van de luchtig marihuana rokende uitbater.  De drankjes worden met veel enthousiasme klaargezet, zingen is geen probleem en dan heeft de uitbater voor ons nog een verrassing in petto: de muziekinstallatie wordt losgekoppeld en aangesloten op zijn laptop.  Youtube wordt erbij gehaald en we mogen onze liedjes aanvragen: Vlaamse schlagers, voetbalklassiekers, polonaisehits, stevige rock en enkele stevige tranceplaten doen een Brussels feestje losbarsten.  Ook de stewards van de officiële RSCA-vlucht komen een kijkje nemen en ruim 60 supporters vieren feest tot in de vroege uurtjes.

Op wedstrijddag verzamelen we rond de middag in de lobby van ons hotel en wandelen we door de kleine straatjes van het oude stadsgedeelte van Bilbao.  Vlakbij de rivier, aan 1 van de talloze bruggen in deze stad, wordt onze lunch besteld. Croque monsieur valt erg in de smaak en volgens Gert en Fred is de steak heerlijk. We lopen verder door de stad, het nieuwe stadsgedeelte in, maar ook daar valt niet bijster veel te beleven. Ik moet nog een aantal tickets zien af te leveren en waar kan dat beter dan op een zonnig terras? Ook de groep van Piekes en van Xavve genieten van het zonnetje, zelfs Graham en zijn vrouw zijn overgekomen vanuit Barnsley.  Luc heeft weer veel meer alcohol binnen dan goed voor hem is en is hoofdpersonage van heel wat hilarische taferelen: hij zet op een amusante manier de hele tapasbar op stelten.

Wanneer de avond begint te vallen, zoeken we nog snel een plek waar we kunnen eten.  Het wordt een zelfbedieningsrestaurant, waar we kunnen kiezen uit soep, salade, vlees, spaghetti, pizza, lasagna, etcetera.  Dan is het tijd om naar het stadion af te zakken. Te voet een goede 20 minuutjes wandelen.  Vlakbij het stadion hebben zich in het café op de hoek al heel wat Anderlechtsupporters verzameld.  De sfeer is gemoedelijk tot we 200 meter verder plots wat tumult zien.  Een klein groepje Anderlechtfans wordt aangevallen door de Basken en enkele supporters vanuit het cafeetje schieten hen te hulp.  De politie is duidelijk niet voorbereid op dergelijke gebeurtenissen en begint vrijwel onmiddellijk te schieten.  Een Anderlechtsupporter wordt geraakt in het been en moet worden opgehaald door de ziekenwagen.  Vanaf nu is het overal erg onrustig: op elke straathoek ontstaat wel een opstootje of we worden van op een afstandje met glaswerk bekogeld.  De typische Baskische folklore rond het stadion wordt met de minuut minder geapprecieerd, maar gelukkig gebeurt er de betrokkenen niets.

 Ook in het stadion blijkt al snel dat de Basken weinig kaas gegeten hebben van veiligheid rond voetbalwedstrijden. De Basken zitten in de tribunes boven ons, ongeveer op 1 meter afstand: we kunnen hen voor de wedstrijd perfect de hand schudden en de sfeer lijkt weer wat gekalmeerd.  Tot de harde kern van Bilbao plaatsneemt in de tribune. Ze bevinden zich boven de Anderlechtsupporters in de bocht en gesticuleren duchtig in de richting van de bezoekende fans.  De buren van het Anderlechtvak werpen een stoeltje in het Anderlechtvak en de eerste onlusten in het stadion zijn een feit.  De Anderlechtfans worden van opzij en vanboven bekogeld en gooien op hun beurt de objecten terug naar de Basken en heffen massaal “Que viva España” aan. Het werkt als een rode lap op een stier: de ogen van een gepensioneerde man achter ons schieten vuur. Nooit gezien.

Ruim 1500 Belgische fans beseffen dat ze een heet avondje voor de boeg krijgen.  De elektriciteit hangt als vanouds in de lucht en slaat meteen over op de paarswitte spelers.  Voor het eerst sinds lang zien we een Anderlechtwaardige prestatie op een Europese uitwedstrijd. Er wordt vooruit gevoetbald, over de grond en met korte snelle combinaties. De meegereisde fans moedigen hun team luidkeels aan. 3 goede pogingen raken niet voorbij de doelman en tussen de palen, maar bij de 4e kans is het raak.  10 minuten voor de rust scoort Biglia de verdiende 0-1 tot groot jolijt van het uitbundige Anderlechtvak.  Na de rust komt Bilbao direct stevig uit de startblokken en al snel worden de bordjes weer in evenwicht gebracht: 1-1.  Ook de 2-1 hangt in de lucht, maar dan is het offensief van Bilbao plots voorbij.  Anderlecht herstelt het evenwicht en een kanonsbal van Lukaku zoeft nog net naast de paal.

De 1-1 en de “Que viva España” gezangen liggen de Basken echter zwaar op de lever: half gekauwde sandwiches worden onder goedkeurend oog van moeder naar beneden gespuugd, volle blikken en lege en volle plastieken of glazen flessen worden naar beneden gegooid.  Aan de linkerkant van het bezoekersvak vluchten tientallen supporters op verzoek van de stewards op het veld.  Dat wordt als onaanvaardbaar ervaren door de Bilbao-fans aan de overkant van het veld en ook zij betreden het veld.  Ook de rechterkant van het bezoekersvak klimt nu over de reclameborden en zet een charge in op hun Baskische rivalen.  De beelden gaan Europa rond en tonen verschrikte supporters –al dan niet met kinderen - op het veld, onverschrokken supporters die de strijd aangaan en een Bask die urineert op de Anderlechtfans onder hem.

De politie wil ons zo snel mogelijk uit het stadion en dan is het maar aan ons om het te bekijken.  Buiten zien we Xavve en Nico terug.  Zij hadden geen zin om weer een uur opgesloten te worden en hadden het stadion 5 minuten voor tijd verlaten.  Een aanval van 60 Basken verplichten hen opnieuw tot een bezoekje aan het ziekenhuis.  Uiteraard wil geen enkele taxichauffeur ons nog vervoeren en dienen we zelf een veilige route naar het hotel – aan de andere kant van de stad – te zoeken.  Dat lukt wonderwel en na een uurtje stevig stappen zitten we in de lobby van het hotel de goede prestatie én goede uitgangspositie van ons team te vieren.  Al kan Avatar niet bijster veel meevieren.

Om geen extra kosten aangerekend te krijgen voor de minibusjes dienen we vrijdag vroeg weer richting Zaragoza te trekken.  Na een kleine rondrit in Bilbao, waarbij verkeerstekens al dan niet moedwillig genegeerd worden om bij elkaar te kunnen blijven, zijn we onder een sterke wind en wat regendruppels op de autostrade op weg naar de luchthaven.  Daar is echt zo goed als niets te beleven, zelfs amper iets te eten, zodat we de tijd doden met een spelletje kaarten.  Langzaam druppelen ook de andere Brusselse gezichten de terminal binnen en kan het verhaal worden gedaan van de laatste avond in Baskenland. 

Ook op de terugvlucht wordt er enthousiast gefloten en gezongen en na een paar uur vliegen zijn we weer veilig op Belgische bodem.  In de parkeergarage wensen we iedereen een behouden thuiskomst en doen Driesmans en ik nog een ommetje langs Brussel om Boom en Rajan af te zetten.  In hun stamcafé zitten al vele gasten te wachten op hun relaas van de feiten.  Nadat thuisblijver Dillens door het halve café via sms nog subtiel met zijn neus op de feiten wordt gedrukt, is het tijd om weer richting Keerbergen te trekken en te genieten van een lange nachtrust.

Heel Anderlecht zal klaar zijn voor hun komst volgende week – COM’ON YOU MAUVES!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen