AEK Athene

Net als voor de verplaatsing naar Split loopt de organisatie voor de verplaatsing naar Athene mank.  Split is voor velen te gevaarlijk, Zenit lijkt velen te koud, te ver, oninteressant of te duur, dus is Athene de enige haalbare optie in deze poule. Bovendien valt de wedstrijd ook nog eens in het Allerheiligenverlof, wat maakt dat ook studenten de verplaatsing kunnen maken.  Het noopt ons tot snelle boekingen en dat is niet makkelijk zonder toegang tot de pc.  Een bijkomend probleem is dat de trip met prioriteit, Hajduk Split, al veel ruimte op de beschikbare Visa-kaarten heeft ingenomen.  Zo goed en zo kwaad als ik kan probeer ik toch enige organisatie in de boekingen te krijgen en groepjes te vormen die van dezelfde Visa-kaart kunnen genieten. Gelukkig doen ook enkele leden, die de trips niet zullen maken, hun duit in het zakje door hun Visa beschikbaar te stellen.

De mogelijke routes lopen over Brussel, Amsterdam en Parijs.  Ik word gebeld met de mededeling dat werd gekozen voor de route langs Parijs omdat dit aan de laagst mogelijke prijs was.  Men vergeet wel dat Parijs nog 100 km verder is dan Amsterdam en dat de kosten als tolgeld en hotel ons uiteindelijk niet ver onder de prijs van Brussel brengen.  Nu goed, er is gekozen en een vooravondje Parijs is toch ook weer een beetje avontuur, al had een Amsterdams avontuur nog leuker geweest.  In totaal zullen 26 supporters via Purple Haze naar Athene reizen.

Zowel de mannen van Déclic als de groep rond Piekes besluiten om de nacht zelf naar Parijs te reizen, de rest boekt een hotel vlakbij de luchthaven om toch enigszins fris aan de trip te kunnen beginnen. De mensen van Turnhout vertrekken al in de namiddag naar Parijs, de rest verzamelt om 19.00 uur aan de sporthal voor vertrek.  Na meer dan 3 uur rijden bereiken we eindelijk het hotel.  Veel plaats om te parkeren is er niet, maar nog net genoeg om onze auto’s kwijt te raken.  Gezien onze verspreidde aankomst heeft het nog heel wat voeten in de aarde vooraleer we de sleutels van de hotelkamers in onze handen hebben.  Terwijl ten huize Forton al een stevig opwarmingsfeestje wordt gehouden, zitten wij zowat gevangen in ons hotel: geen gezellige bar, geen cafés in de buurt, we moeten het stellen met bier uit de automaten.

’s Morgens vroeg uit de veren, zit iedereen al in de lobby te wachten om naar de luchthaven te vertrekken.  De receptionist van het hotel wijst ons erop dat er een shuttledienst naar de luchthaven beschikbaar is en dat we onze wagens gerust aan het hotel kunnen laten staan.  Geen slecht idee, ware het niet dat de eerste shuttle pas over enkele uurtjes de eerste keer rijdt: tegen dan hangen wij hopelijk al lang in de lucht.  Nauwelijks 10 minuten later proberen we ons op de dichtstbijzijnde parking te parkeren, maar uiteraard zijn deze een pak duurder.  Dan maar op zoek naar een wat goedkopere parking.  Blijkt dat de betaling alleen werkt met kredietkaarten: heel erg praktisch voor de mensen die geen kredietkaarten in hun portefeuille hebben.  Gelukkig hebben bepaalde leden meer dan 1 kredietkaart op zak en zijn er net genoeg kaarten om alle auto’s toe te laten.  Ook van hieruit is er een shuttledienst naar de luchthaven, maar we betwijfelen of dat ook op dit uur al het geval is.  We besluiten om te voet naar de luchthaven te trekken.  Van een brug of een tunnel hebben de Fransen blijkbaar nog niet gehoord, dus is de kortste weg over het stuk autostrade dat naar de luchthaven leidt.

Niet veel later zetten we de bagage op de transportband en gaan we op zoek of we al ergens van een ontbijt kunnen genieten.  Gelukkig is er al 1 standje geopend en kunnen we toch al een chocoladebroodje en een koffie naar binnen werken.  Het is niet erg duidelijk waar we nu eigenlijk verwacht worden: er staan pijlen in alle richtingen voor onze vlucht. Dan moeten we naar beneden, dan weer naar boven om uiteindelijk via een lange gang in de juiste terminal zitten.  Daar leggen we ons languit in de zeteltjes te rusten en te wachten op het vertrek naar Athene.  Bij de mannen van Déclic, die net gearriveerd zijn, blijkt de sfeer er al goed in te zitten.  Zij hebben de ganse nacht zitten aperitieven vooraleer naar Parijs af te zakken.  Ook een delegatie van Mauves Army en een paar onbekende supporters hebben voor deze route gekozen, wat maakt dat er toch weer een ruime groep Anderlechtsupporters het vliegtuig zal bevolken.

Na een rustige vlucht arriveren we in een zonnig Athene, waar we dadelijk 2 taxibusjes charteren om ons naar ons hotel te voeren.  Onderweg krijgen we een hele geschiedenisweg van een fiere Griek, die maar al te graag over zijn stad vertelt.  Hij maakt zelfs graag een gratis ommetje om ons te kunnen doceren over enkele bezienswaardige gebouwen en monumenten. Plots komen we de inmiddels bekende muur en Mc Donalds tegen, meer zelfs: in een zijstraat van deze smalle straat ligt ons hotel.  Een knap hotel, rustig gelegen en toch kortbij een groot marktplein met bars en restaurantjes, vlakbij de winkelstraat, op wandelafstand van de historische monumenten en met een prachtig uitzicht op de Acropolis.

De kamers zijn nog niet beschikbaar dus gaan we meteen op zoek naar een gezellige plaats om te eten.  Op amper 200 meter wandelen van het hotel, nestelen we ons in de loungezetels en onder de parasol op het terras van een restaurantje. Begin november genieten we in polo, bij heerlijke temperaturen, van de traditionele spaghetti en een lekker biertje.  In dergelijk lekker weertje is een dessert niets teveel en ook erna is het veel te gezellig om een beetje actief te gaan doen.  Wanneer de luilekkertijd  dan eindelijk voorbij is gaat ieder zowat zijn eigen weg.  Het gros van de groep trekt naar een kleine bar met wel 100-en verschillende soorten alcoholische dranken, die natuurlijk zoveel mogelijk uitgeprobeerd moeten worden.  Wanneer we ’s avonds op het dakterras van ons hotel, genietend van een ondergaande zon en van een verlichtte Acropolis, de hele groep weer verzamelen, is het duidelijk dat sommigen de hoeveelheid alcohol op korte tijd minder goed kunnen verwerken dan anderen.  Er breken schijngevechtjes uit en hoewel alles als grap bedoeld is, loopt de intensiteit alsmaar op.  Hoewel de hele buurt van op het hele terras goed te bewonderen valt, wordt een Duits koppel, door de ene al wat subtieler als door de andere, weggepest uit het VIP-zeteltje: het is leuker om de Acropolis al zittend te kunnen bewonderen, nietwaar?

Wanneer iemand het nodig vindt om ook personeel te schofferen, achten we het beter om andere oorden gaan op te zoeken.  Waar kan dat beter dan de ons reeds bekende Miki’s Irish karaoke-Pub?  Hoewel de verhalen van ons vorige bezoek tijdens onze vorige ontmoeting met AEK intussen legendarisch zijn, besluit Purple Haze Achterkant verrassend genoeg niet mee te gaan. Zij verkiezen in een rustige bar naar de CL- wedstrijd te gaan kijken.  Aangekomen in de Irish Pub blijken heel wat tafels gereserveerd te zijn, zodat we ons helemaal achteraan in het hoekje installeren.  De eerste pot wordt uitgelegd en de eerste biertjes besteld.  Eveneens bestellen we enkele pizza’s om helemaal klaar te zijn voor een leuke avond.  Stilaan druppelen de bekende gezichten binnen en staan we elkaar weer hartelijk te verwelkomen.  Ook de Grieken zelf zijn talrijk naar de bar afgezakt. Ze hebben er duidelijk zin in en laten zich volledig gaan op het podium. Wij verstaan geen letter van wat ze zingen, maar alle andere toeschouwers lijken de zangkunsten toch te appreciëren.  Zoals echte topartiesten betaamt, wachten we tot het publiek is opgewarmd alvorens onze eerste topprestatie van de avond neer te zetten. Lange en ik brengen de beste versie van Delilah ooit te berde. De 40 aanwezige Anderlechtfans moedigen ons zo luid aan dat ook de Grieken compleet uit hun dak gaan.  Het meewiegen en dansen is nu definitief ingezet voor de rest van de avond. Alle Belgen verlaten hun tafels en beperken de bewegingsvrijheid van het personeel tot: uitsluitend achter de bar.  Er blijven maar supporters binnenkomen: straks moeten we nog op de schoot van 1 van de Griekse dames gaan zitten.  6€ per pint is wel net iets teveel van het goede, dus zit de hele paarswitte clan maar aan de bacardi- of whisky-cola of wodka-orange.  En enkele glazen later is het alweer tijd voor een volgende hit. Al bij de eerste noten van The Ring of Fire zijn Piekes en ik nog amper te verstaan.  60 à 70 Anderlechtfans kruipen op stoelen en tafels, staan te springen en brullen mee zo luid ze kunnen.  De Grieken reageren stomverbaasd maar doen al snel mee, al is de intensiteit niet van de orde van die uitzinnige bende.  Uiteraard zijn we bij de laatste noten nog steeds niet uitgezongen en doen we er graag nog een rondje bij. Maar dan houdt het op: bij het tweede extra rondje worden de micro’s uitgeschakeld en moeten we onder luid applaus het podium verlaten.  Ook de gasten van Waregem brengen het publiek nog in extase met een sublieme ABBA-prestatie, inclusief danspasjes, vooraleer de eerste supporters naar buiten beginnen te waggelen. De laatste supporters helpen de deuren sluiten.

Het zal u niet verbazen dat diezelfde laatste supporters op matchdag maar net op tijd wakker of in staat zijn om naar de match te vertrekken.  Wij daarentegen zijn al in de voormiddag op de been en maken van de gelegenheid gebruik om de stad te ontdekken. Sommigen trekken te voet door de stad, anderen maken gebruik van een treintje om de Acropolis te bezoeken.  Op de middag verzamelen we onder een stralend zonnetje op een terras in de buurt van ons hotel en ruïnes van de Griekse oudheid.  We slenteren door de stad en langs de marktkraampjes tot we een geschikt restaurantje gevonden hebben.  De uitbater heeft alle moeite om de bedelaars van zijn terras te houden, maar wanneer een bandje met meerdere instrumenten leuke deuntjes komt spelen, feesten wij enthousiast mee.  Er zit voor de uitbater niets anders op dan de muzikanten hun deuntjes te laten spelen en hun welverdiende bijdrage te komen ophalen.

Na een lekker middagmaal trekt ieder weer op zijn beurt de stad in.  Sommigen bezoeken op advies van de vroegste vogels nog enkele monumenten die ze eerder die dag gemist hadden, anderen zoeken weer dezelfde bar als gisteren op, er zijn er zelfs bij die even gaan shoppen.  Als de avond valt, is het tijd om ons even te verfrissen en te verzamelen op ons dakterras.  Eerder die dag was ik gebeld door Anderlecht om ons mee te delen dat er voor onze veiligheid bussen waren ingelegd om ons bij het stadion te krijgen.  Een mooi initiatief, maar voor deze verplaatsing totaal overbodig. Nu goed, ze hebben eens moeite gedaan, dus willen we onze goodwill laten blijken en met de supportersbus meereizen. We komen echter enkele minuten te laat aan op de verzamelplaats en de bussen zijn reeds vertrokken. 2 gekende stewards mochten zelfs de bus niet op omdat ze nog niet over een geldig kaartje beschikken.  We beslissen dan maar te voet verder te gaan, maar dat is buiten de politie gerekend. Een combi merkt ons op en doet de groep stoppen. Ze gebieden taxi’s om te stoppen en ons naar het stadion te voeren: dat hadden we zelf ook nog wel kunnen bedenken.

We worden afgezet vlak voor de ingang van ons vak, waar reeds een massa agenten klaar staat om ons te ontvangen. Uiteraard nemen we eerst rustig de tijd om wat eten en drank te zoeken, voor we enkele uren in het stadion moeten. Ik ben niet de makkelijkste eter, maar als zelfs Lange en Piekes hun maaltijd niet helemaal naar binnenwerken, denk ik dat we akkoord kunnen zijn dat het niet te vreten valt.  Met een cola in de hand hijsen we ons in de tribunes en zijn we klaar voor alweer een glansprestatie van ons team.  We worden in het begin van de wedstrijd helemaal weggespeeld en de Grieken komen meermaals alleen voor de doelman en missen zelfs 2 keer voor een leeg doel: onbegrijpelijk.  Vlak na rust is het dan zover: op penalty komen de Grieken 1-0 voor. Lang kunnen ze echter niet van de voorsprong genieten, want nauwelijks 5 minuten later maakt Polak alweer gelijk: 1-1. Vanaf dan neemt Anderlecht eindelijk de touwtjes resoluut in handen en wordt er veel hoger gespeeld.  Lukaku schiet nog op de lat en ook Suarez vindt nog een Grieks been in de weg, zodat we met 1-1 weer naar huis mogen.  Er had alweer meer ingezeten als we maar vanaf minuut 1 gevoetbald hadden om te winnen.

Na de match worden we weer naar het centrum gevoerd en deze keer gebeurt dat iets mensvriendelijker dan de vorige keer. Toen werden we als vee in de metro geknuppeld en op een centraal metrostation er weer uitgelaten. Het deed Chelle besluiten “nooit meer” mee te gaan in Europa. Nu kunnen we het stadion met bussen en/of taxi’s verlaten. De meeste Purple Haze keren meteen naar het hotel terug en genieten nog even na op het dakterras. Anderen trekken toch de stad nog even in en belanden in een discotheek / danscafé, al dan niet tot ’s morgens vroeg.

Dan is het alweer tijd om Athene achter ons te laten en terug de luchthaven op te zoeken. Terwijl wij met de taxi’s teruggebracht worden, blokkeert Jerome een half metrostel door op de grond nog even bij te slapen. Aan de gate blijkt het zowel voor Nico als Jerome nog niet erg goed te gaan en zijn er meerdere bezoekjes aan het toilet nodig. Zelfs op het vliegtuig zijn enkele wc-stops vereist.  Xavier is echter in zijn element en bestelt naar hartenlust nog wat extra godendrank. Nietsvermoedende reizigers worden van hun vissershoedje of zonnebril beroofd voor alweer een onvergetelijke foto, anderen zijn dan weer zijn beste vrienden waaraan hij even zijn verhaal kwijt moet.

Na een amusante vlucht zijn we terug in Parijs. Op dit tijdstip rijden de shuttlebusjes wel degelijk en worden we in no time weer afgezet op de parking. Bij het verlaten van de parking blijken niet alle kredietkaarten in staat de bareel te doen opengaan, zodat er nog 1 of andere parkeerwachter dient gebeld te worden om ons van de parking te laten. De persoon in kwestie dient vanuit het luchthavengebouw zelf te komen en vertrouwt ons toe dat het zo’n 20 keer per dag het geval is dat de barelen niet opengaan: laat ze dan repareren of maak uw bureau op zijn minst wat dichterbij.  Begeleid door hevige regenbuien en opgehouden door meerdere ongelukken, zetten we koers naar huis. Enkele uren later zit iedereen moe maar voldaan weer in zijn eigen zetel, de meesten vrezend dat het de laatste away van het seizoen zou worden.

Niet voor ons, wij kijken uit naar Zenit away!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen