Ajax thuis

Het gebeurt niet vaak dat ik de avond voor een thuiswedstrijd van Anderlecht reeds rond het stadion ben te vinden. Deze eerder uitzonderlijke gebeurtenis, de wedstrijd tegen Ajax Amsterdam, zorgt ervoor dat ik nu in een file sta, waar ik normaal niet eens hoef te zijn. Uiteraard gaan we graag de reeds aanwezige Ajacieden opvangen en hen Brussel by night tonen.

Opvallend veel parkeergelegenheid en opvallend meer leven in de buurt ten opzichte van de wedstrijddagen van Anderlecht.  ’t Is niet de allereerste keer, maar vaak heb ik een training nog niet gezien. De stewards kijken verbaasd wanneer ik hen de hand schud en het stadion binnenwandel. Ik zet me bij de bekende Ajacieden, die de laatste training voor de wedstrijd van hun team aanschouwen.  Veel speciaals over 1 of ander tactisch concept valt er niet af te leiden uit deze training, maar wel het technisch vermogen van de Ajacieden. Het gaat er snel en precies aan toe, bijna elke speler heeft wel een truukje uit de doos gehaald en tot slot gaan ze nog even showen wie de bal van achter de doellijn, buitenkantje rechts, toch nog in doel weet te krijgen: Luis Suarez weet het vaakst te scoren: verbluffend. De sfeer bij Ajax lijkt goed en vol zelfvertrouwen. Dat zien we dan morgen wel weer, zo weinig mogelijk over voetbal praten is de boodschap. Zowel onze stewards als de veiligheidsmensen van Ajax polsen naar de sfeer, wat er morgen kan verwacht worden en delen ons hun instructies voor morgen mee. Ze weten dat de sfeer tussen beide supportersclans goed zit, maar waarschuwen voor het feit dat niet iedereen er zo over denkt en dat het kleinste vonkje genoeg kan zijn. Capiche!

Na de training verlaten we het stadion en gaan we een glaasje drinken in Le Jury tot ook Piekes gearriveerd is. Hij zal ons Brussel by night leren kennen. Er wordt gelachen en vooruitgekeken naar morgen. Gezien de korte afstand zijn er nog maar weinig Ajax-supporters in Brussel, wat het voor ons makkelijker maakt om met een beperkt groepje ergens binnen te komen. Wij rijden, met de maatjes van Ron, het centrum van Brussel binnen. Eerst een hapje eten in de studentenbuurt, vooraleer we hen de Grote Markt van Brussel en Manneke Pis laten zien: “Die krijgt morgen een Ajax-sjaaltje om” merken de gasten op. We doen enkele cafeetjes tot we plots in een café verzeild geraken waar een live-optreden bezig is. Niet weinig liedjes van Johnny Cash passeren de revue en de ambiance begint er in te komen.  Achter ons wordt Spaans gesproken en Piekes showt uiteraard graag hoe goed zijn Spaans wel is. We zijn vertrokken voor een aangename babbel.
Wanneer de stad lijkt in te dommelen, veranderen we van buurt en parkeren we ons in de Marollenwijk. In discotheek Fuse is de party nog maar net begonnen en mengen we ons met veel enthousiasme in het feestgedruis. Het is er echter erg warm, de leeftijd van de aanwezigen scheelt toch een pak met die van ons en ook de muziek is niet echt om over naar huis te schrijven. Rond half 4 houden we het voor bekeken en gaan we naar huis: morgen wordt weer een zware dag. Sommige Ajacieden hebben een hotel geregeld, Ron en zijn maatje kunnen bij mij blijven overnachten.

Na een verkwikkende douche en een ontbijt met koffiekoeken zijn we klaar voor de wedstrijddag. Er is om 13 uur afgesproken op het Lindenplein. Wanneer ik arriveer geloof ik mijn ogen niet: Ik had veel Ajacieden verwacht, maar om dit uur al meer dan 200 is meer dan ik had kunnen vermoeden. Tussen de Nederlanders door zoek ik naar bekende Anderlecht-gezichten: ik kan er slechts 4 vinden, dat valt tegen. Ron trekt het centrum in om gaan te kijken waar de rest van Ajax ergens uithangt, terwijl ik Ajacieden wegwijs maak op en rond het Lindenplein. Frieten zijn daar, sigaretten daar, broodjes daar, een pin-automaat nog ergens anders en voor de metro moet je 300 meter lopen.  De sfeer is zeer gemoedelijk en ik kom oren en monden te kort om op alle vragen te kunnen antwoorden of een praatje te maken met iedereen die me iets wil komen zeggen.  Een Ajacied komt me in versnelde pas tegemoet en haalt me een beetje uit de drukte. Hij heeft opgemerkt dat de souvenir-wagens ook attributen van Feijenoord in hun uitstalraam hebben liggen en wijst me erop dat niet iedereen dat zo goed kan relativeren als hij.  De eerste uitbater die ik aanspreek, verstaat geen fluit Nederlands, Frans of Engels: het is Spaans of nada. Het kost me meer dan 10 minuten om hem en zijn vrouw uit te leggen dat het verstandiger zou zijn om de attributen van Feijenoord uit het zicht te houden. De verkopers blijven aankomen, hun wagens opzetten en hun kraam opbouwen: ik ga ze echt niet allemaal aflopen.  Aan de overkant van het Lindenplein zie ik 2 stewards lopen: slachtoffers gevonden!  Ik doe hen het verhaal en niet veel later komt de Ajacied weer bij mij met opgestoken duim en een knipoog: “ze zijn weg, beter voorkomen dan genezen toch?”

De uitbaters van Le Jury steken de barbecue aan, snijden het brood en trakteren zowel Anderlecht- als Ajax-fans op een hapje. Uitzonderlijk gedrag voor 2 supportersgroepen bij een wedstrijd in een Europese competitie. Zo uitzonderlijk dat Tv-kanaal AT5 uit Nederland een reportage maakt over de gemoedelijkheid op het Lindenplein voor aanvang van de wedstrijd.  Naarmate de drank vloeit, zijn er hier en daar kleine opstootjes. Meestal trek- en duwwerk tussen de oudere generatie Ajax en 1 van de nieuwere generaties. Het wordt tijd dat de wedstrijd kan beginnen.

Ajax speelt ons de eerste helft van het kastje naar de muur en een 0-4 voorsprong zou niet eens overdreven geweest zijn. Ze missen echter de kansen, het geluk is aan onze zijde en we houden stand. Ajax komt dan toch verdiend op voorsprong en Van Damme is zo dom om zich een rode kaart te laten aansmeren. Eindelijk slaat de vlam dan toch in de pan en kan ook Anderlecht zich doordrukken. Een fabuleuze omhaal van Lukaku luidt de 1-1 van Legear in. Ajax heeft het duidelijk even niet meer en enthousiast gaat Anderlecht met 10 man nog op zoek naar meer. Grote kansen komen er echter niet meer en Ajax laat na om hun mogelijkheden deftig uit te spelen. 1-1 is een billijk resultaat voor ons, zeker gezien de eerste helft van Ajax.

Ontgoocheling bij vele Ajax-supporters op het Lindenplein: sommigen kunnen ze iets beter relativeren dan anderen. Bij de ene druipt de teleurstelling eraf, gecombineerd met wat “kanker” en “tyfus” woorden, anderen kunnen alweer lachen en de teleurstelling verdringen met wat Amsterdamse humor. We nemen afscheid van de Amsterdammers die met de bus weer naar huis terugkeren en wandelen Ron en zijn maatjes tot bij zijn auto: Tot in Amsterdam jongens!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen