AEK Athene - RSCA

Op 24 augustus 2006 wordt er geloot voor de groepsfase van de Champions League. Spanning troef onder de Anderlechtsupporters: Na het hoongelach over de prestaties van Anderlecht gedurende de afgelopen 2 edities, is het hopen op een makkelijkere poule waar we weer een rol van betekenis zullen kunnen spelen. Voor Valérie is het de eerste loting en is de spanning, de nervositeit en de opwinding onder ons moeilijk te vatten. Maar zoals steeds weet ze zich snel aan de situatie aan te passen en nestelt ze zich nieuwsgierig naast mij in de zetel. Het verdict luidt: AC Milan, Lille en AEK Athene: YES!!! Voor haar zijn het 3 teams tegen wie we het moeten opnemen, voor mij is het een poule waarin we een rol van betekenis kunnen spelen en 3 toffe verplaatsingen. Voor haar is de loting nu voorbij, voor mij begint de loting pas: Uiteraard had zij geen benul van wat nu zou volgen, maar nog geen halve minuut nadat de 4e club de groep vervolledigde begint mijn telefoon te rinkelen. Na een half uur non-stop telefoon opnemen, bestellingen noteren en mensen terugbellen, vraagt ze zich af “of dit normaal is”. Normaal? Dit is net het begin, het zal zo nog doorgaan tot 23 uur vanavond. Wat haar doet besluiten de volgende CL-loting op familiebezoek te trekken.

Zelf heb ik nog nooit via internet vluchten of hotels geboekt (dat gebeurde tot hiertoe steeds via een operator), maar voor alles is natuurlijk een eerste keer. Aangezien het de eerste keer is, verliezen we kostbare tijd en enkele tientallen euro's. Tegelijk leert het ons veel, zodat we nu iets op poten kunnen zetten om dergelijke dingen in de toekomst efficiënter aan te kunnen pakken. De vriendin van Roy werkt in een touroperator bedrijf en heeft de reis reeds geboekt voor Thierry, Roy en zichzelf. Zij geeft ons uiteraard de nodige tips en zo boeken nog 9 anderen dezelfde vlucht: Purple Haze on tour! Thierry's familie bezitten een hotel in Glyfada, niet erg ver van Athene en vlakbij de zee. We kunnen onze kamers boeken aan een prijsje, waarvoor dank!

Wanneer we in Zaventem vertrekken, zijn er nog Anderlechtfans die met onze vlucht richting Athene trekken. Uiteraard doen we er tijdens deze vlucht alles aan om Yves niet de tijd te geven aan zijn vliegangst te denken. Wanneer Thierry en Roy genoeg sterke drank genuttigd hebben, worden de eerste Anderlechtsongs gelanceerd. Klein detail: Thierry en Roy zitten op de eerste rij, wij zitten op de allerlaatste rij: “HEY Purple Haze com'on aye... We love you Sporting, we do”... de rest van het vlieggezelschap weet niet wat er gebeurt. Bij aankomst in Athene staat een busje van het hotel ons op te wachten. Na een ritje van een half uur komen we aan bij het hotel langs een grote brede boulevard. Niet veel later zitten we op het dakterras en nuttigen we onze eerste pizza of spaghetti en de eerste alcoholische versnaperingen. De barman voelt zich eerst nog wat onwennig bij zoveel alcoholisch verbruik, begint vervolgens met ons mee te drinken om tenslotte “even” naar zijn kamer te gaan tot er plots een andere barman opdaagt. Tempo te hoog? Niet veel later krijgen we bericht dat een deel van het reeds aanwezige paarse leger het beste van zichzelf geeft in een karaokebar in het centrum van Athene: Mikes bar. We laten enkele taxi's aanrukken en gaan eveneens onze bijdrage leveren. Dancing Queen, Yellow submarine, New York, New York, We are the champions en vele andere worden uit de kast gehaald. Wanneer de avond ten einde loopt, blijkt er in een discotheek niet veel verder nog een ander paarswit feestje aan de gang. Wanneer het te lang duurt vooraleer we daar arriveren, besluiten Thierry, Roy en Chelle een striptent binnen te gaan. Wij trekken verder de stad, maar komen nooit op een paarswit feestje aan.

De volgende dag zijn er al enkelen die snel aan de alcoholische versnaperingen beginnen. Om 12 uur lopen dan ook al enkele Purple Hazers stomdronken op het dakterras rond. De beste ontnuchtering is een koud stortbad moeten ze hebben gedacht, wanneer ze in hun adamskostuum het zwembad induiken en daar enkele turnoefeningen ten beste geven. Daarna groeten ze hun publiek vanop de railing van het dakterras, alvorens een beetje eten naar binnen te werken. Er wordt de hele namiddag gepooled, gestoeid en genoten van een stralend zonnetje op ons dakterras en vooral gewacht op de match. We laten ons met taxi's tot het stadion brengen. Onze taxichauffeur zigzagt tegen 160 van het 4e rijvak naar het 1e rijvak en terug terwijl hij doodleuk hartenjagen zit te spelen op zijn boordcomputer. Wanneer we bij het stadion komen, drukt hij ons op het hart om niet de weg te vragen aan AEK supporters en doet hij al het mogelijke om ons zo dicht mogelijk bij het bezoekersvak af te zetten. De 2 andere taxi-passagiers hebben het minder getroffen en krijgen het aan de stuk met hun chauffeurs. Uiteindelijk geraken zij eveneens zonder problemen aan het stadion. De supporters van Leuven daarentegen mochten kennis maken met enkele messentrekkers, gelukkig zonder gevolgen.

Het stadion is indrukwekkend en de sfeer is uitbundig en typisch zuiders. De tribunes roepen naar en beantwoorden elkaar. Bengaals vuur is hier Europees blijkbaar wél massaal toegelaten. Anderlecht is uiteindelijk toch met een 800-tal supporters naar Griekenland afgezakt en moedigt hun team zo luid mogelijk aan. Anderlecht ligt niet onder, voetbalt goed mee en komt zowaar op voorsprong. Dit was de voorbije 2 jaren wel eens anders, vandaar het uitvak helemaal uit zijn dak gaat. Niet voor lang, want nauwelijks enkele minuten later komt AEK op een wederom belachelijke wijze weer langszij. Anderlecht is helemaal van slag, geen enkele combinatie lukt nog, geen enkele counter geeft ook nog maar de indruk op een kans te zullen uitdraaien. De Grieken hebben overwicht, maar kunnen het niet omzetten in een overwinning. Na onze gebruikelijke opsluiting na de wedstrijd, escorteert de politie ons naar het metro-station. Er is geen tijd om ergens een drankje, eten of een souvenir te kopen, want dan staat de politie ostentatief met de matrak te zwaaien. Ze duwen de 800 man in 1 metro en rijden ons zo weer het centrum in. Ik vind het allemaal niet zo erg, amuseer me wel met de mensen om me heen, maar oud-gedienden zoals de Chelle zijn absoluut niet te spreken over deze aanpak. Hij besluit nog tijdens de “deportatie” een SMS te sturen aan Het Laatste Nieuws, waarin hij plechtig belooft na 50 Europese verplaatsingen nooit meer een Europese verplaatsing te doen als dit tegenwoordig de manier is om buitenlandse supporters te behandelen. Tot in Milaan, Chelle!

De laatste dag van ons verblijf trekken we naar de Acropolis: een beetje cultuur kan nooit kwaad, nietwaar? Bij de eerste foto krijgen we het al aan de stok met de security omdat we iets te luidruchtig “On est chez nous” geroepen hebben. Duts is zo enorm onder de indruk van dit hoogstaande culturele bezoek dat hij het spontaan een echte kunstenaarsnaam toedicht: “wa staan loeren op nen hoop stenen”, Jan Hoet heeft er alvast een concurrent bij. Toch zal hij zijn bezoek niet beklagen, want we hebben tijdens dit bezoek al meer ferm madammen gezien dan de laatste 2 dagen samen. Wanneer we weer bij het hotel aankomen, besluiten Yves, Marc G. en Duts in allerlaatste instantie dan toch nog een bezoekje te brengen aan de zee. Nadat ze een zwerm duiven de stuipen op het lijf hebben gejaagd, sluiten ze de trip af met een onvermijdelijke sirtaki op het Griekse strand. Tijdens de trip heeft Andy de titel van de song “ich Hab Mein Sonnebril in Griechenland verloren,” omgevormd tot “Ich Hab Mein TrouweRing in Griechenland verloren”... al was het vervolg van de originele song “In Griechenland, Vermutlich An Dem Strand”... Benieuwd wat het vervolg van Andy zijn remake is...

Laat hem maar horen in Milaan, Andy!

SC PURPLE HAZE INFO
E-mail: info@sc-purplehaze.be
Inschrijvingen: - Tina Brasseur
  (+32 493 51 74 07)
  - Online
Rekening (NIEUW!): BE22 1430 9342 5047
Vertrekpunt: Sporthal Keerbergen
  Putsebaan 103
  3140 Keerbergen